Category Archives: දර්ශණයේ නොදන්න මඟුල්

පරලොව අපේ නිර්මාණයක්ද?

ඔබට, අපට දකින්නට සහ අසන්නට ලැබෙන සියළුම ආගම් වල ආගමික දේශනයන් හරහා ජීවත්ව සිටින මිනිසුන්ට වෙනත් ජීවිතයක් ලගා කරගත හැකි ස්ථාන පිළිබඳව විග්‍රහ කරති..මෙකී දේශනා වල පොදු හරය ගෙන බලන කළ පහත සඳහන් ලක්ෂණ දැක ගත හැක….

1. වත්මනේදී අප මේ ග්‍රහ ලෝකයේ ගෙවන ජීවිතය අසංතෘප්ත, අසම්පූර්ණ, බිඳෙන සුළු, එකක් බව පෙන්වා දීම….

2. එකී ජීවිතයට අදාළව අප විසින් “සැප, සුඛ විහරණ” ලෙස සම්මත කරගෙන සිටින ලැබීම්, නොලැබීම්, ක්‍රියාකාරකම්, පැවරීම්, පවරා ගැනීම් වනාහි ලුහුබැඳිය යුතු නොවන තරම් තාවකාළික බවත්, ඒවා කෙරෙහි ඇති ආශාව අප විසින්ම :

* චින්තන පරිණාමයක් ( යැයි සළකනු ලබන චිත්ත අභ්‍යාසයන් පෙළක් ) මගින් හෝ
* යම්කිසි “අධි ස්වභාවික” බලවේගයකට කීකරු වී, ඒ බලවේගය දෙසට නැඹුරු වීමෙන් හෝ
* ඇතැම් විට මේ දෙකේම එකතුවකින්

බිඳහෙළා ගත යුතු බවක් කියති….එමෙන්ම

3. එකී දේශනාවලට සහ හෝ ඒ දේශනා වල නිර්දේශ කරනු ලබන අධිගමයන්ට කොන්දේසි විරහිතව සහ නිරපේක්ෂව, අසීමිතව කීකරු වීම තුළින් එකී සැප හෝ සුඛ විහරණ ලෙස අප විසින් කරගෙන සිටින සම්මතයන් වල “පරමාදර්ශී, පරමෝත්තම” අන්තය කරා ළඟා විය හැකි බවත්

4. එකී නිර්දේශයන්ට අකීකරු වීම, අනවනත වීම තුළින් අප විසින් “දුඛ, දුක්ඛ, ශෝක” යනාදි වශයෙන් සෘණාත්මක සංවේදනා ලෙස කරගෙන සිටින සම්මතයන් වලද “පරම” අන්තයන් කරා අපට යාමට සිදුවන බවත්,

මෙසේ සියලු ආගම් වලට එකඟ විය හැකි හරයාත්මක කරුණු පෙළක් අපට ආගමික දේශණා ඇසුරෙන් උකහා ගත හැක….

මිනිසා “පරලොව” ගොඩ නගන්නේ ඇයි?

1. ජීවිතය උපතට පෙර පැවතියාද? තමා ආවේ කොහේ සිටද? තමා ආවේ ඇයි? යන ප්‍රශ්ණ වලට අනුභූතිකව 100% විශ්වාසවන්ත පිළිතුරු සපයා ගත නොහැකි බැවින් ඒවා බැර කිරීම සඳහා විවෘත ගිණුමක් ලෙස

2. මරණයෙන් පසුව යළි පැවැත්මක් තිබේද? යන්නේ කොහේටද? යන ප්‍රශ්ණ වලට අනුභූතිකව 100% විශ්වාසවන්ත පිළිතුරු සපයා ගත නොහැකි බැවින් ඒවා බැර කිරීම සඳහා විවෘත ගිණුමක් ලෙස

3. සිය පැවැත්ම මරණයෙන් පසුව අහෝසි වී යාම සහ ඒ ඔස්සේ “බලාපොරොත්තු” අතුරුදහන් වීම නිසා ඇතිවන පරම භීෂණයෙන් මිදී ශාන්තිය උදා කර ගැනීමට / වේදනා නාශකයක් ලෙස

4. සමාජ ව්‍යුහයන් හැසිරවීමට….

“පැවැත්ම” සඳහා ඇති ආශාව

මෙලොව අනෙක් සියළු සතුන්ට සේම මිනිසාටද පැවැත්ම උදෙසා ඉතාම ප්‍රබල ස්ව-කේන්ද්‍රික ආශාවක් ඇත….මෙය මිනිස් ප්‍රකෘතියෙහි ඇති බලවත්ම ආශාව යැයි නොකියමි…එක්, එක් අවස්ථාවේ හැටියට වෙනත් ස්ව-කේන්ද්‍රික ආශාවන් පැවැත්මේ ආශාවද අබිබවා ප්‍රබල වෙයි…උදා: “තමාගේ රට, තමාගේ මව්බිම” යන තමා කේන්ද්‍ර කර ගත් පාර-භෞතිකය නිසා ඉමහත් තෘප්තියක් ලබන මිනිසුන් ඒ සංකල්පය රැඳී පවතින භූමිය උදෙසා සිය ජීවිතය පුද කරමින්, සිය පැවැත්ම අහෝසි කර දමති.. සතුන්ටද මේවා පොදුය..පනාමුරේ ඇත් රාජා සිය රැළෙන් අල්ලාගත් සතුන් වෙනුවෙන් සටන් වැදී දිවි දුන්නේය….”තමාගේ දරුවා” යන ස්ව-මූලික ආශාව නිසා, දරුවන් වෙනුවෙන් සිය දිවි දී මව්වරුන් සමහරෙක් පැවැත්ම අත්හැර දමති…සිය පැටවුන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට මිනිස් මවුවරු මෙන්ම සත්ව මවුවරුන්ද අවදානම දෙසට පනිති…..මේ තැන්වලදී තමන්ගේ පෞද්ගලික පැවැත්ම අහෝසිකර දමන මිනිස්සු තමන්ගේ පෙළපත් පැවැත්ම සහ නාම කෝෂයන්ගේ පැවැත්ම එමගින් තහවුරු කර ගැනීමට වෙර දරති….නමුත් මෙවැනි විශේෂිත තත්වයන්හිදී හැර අනෙකුත් සාමාන්‍ය තත්වයන් හිදී තමාගේ ප්‍රකෘතිය දරන ශරීරය පවත්වා ගැනීම සඳහා මිනිසා ප්‍රමුඛ සත්ව ප්‍රජාව නොකර දෙයක් නැත…

“පැවැත්ම” යනු කුමක්ද? – Man`s Struggle to “Survive” Death

“පැවැත්ම” ට අර්ථකතන බොහොමයක් තිබුනත්, අප කථා කරන්නට යන මාතෘකාව විෂයෙහි ඇතීනියානු මහා දාර්ශණික ත්‍රිත්වයෙහි තෙවැන්නා වන ඇරිස්ටෝටල්ගේ අදහසකින් ඇරඹීම යෙහෙකැයි සිතමි….

ඇරිස්ටෝටල් සිය “Metaphysics” යන කෘතියෙහි ” සමන්විත බව, සමන්නාගතය, සන්නිවේදන, සංජානන, සංවේදනා, සහිත, සබඳතා සහ සංවිධානයන් සහිත, කෘත්‍ය සහ තථ්‍ය යථාර්තය” සහිත වීම පැවැත්ම ලෙස අරුත් දක්වා තිබේ….

මේ පැවැත්ම යනු වාස්තවික යථාර්තයක්ද? පැවැත්මට මුහුණ දෙන අය අවබෝධ කරගනු ලබන යථාර්තය සැබෑවද? එය මුසාවක් වන්නේ නම් ඒ කෙසේද? යනාදි බොහෝ කරුණු කිසිදු සැකයකින් තොරව ඔප්පු කළ නොහැකි හෙයින් ඒවා සදාතනික විවාදයන්ට බඳුන්ව පවතී…එසේ වුවත් “අප විසින් දෙවියන් විෂයෙහි, යථාර්තය විෂයෙහි අත් දකින දේ කෙතරම් සැක සහිත වුවද ඒවා ගැන මා සිතමි…එසේ හෙයින් මා පවතිමි…” ( “Cogito Ergo Sum“) යන මතය පුනරුද දාර්ශණික රීන් ඩෙකාට් පළ කර ඇත….මේ අනුව පැවැත්මේ යථාව කෙසේ වෙතත් පැවැත්මක් ඇති බව නම් තහවුරු කර ගත හැක….

මෙලොව අනෙක් සියළු සතුන්ට සේම මිනිසාටද පැවැත්ම උදෙසා ඉතාම ප්‍රබල ස්ව-කේන්ද්‍රික ආශාවක් ඇත….මෙය මිනිස් ප්‍රකෘතියෙහි ඇති බලවත්ම ආශාව යැයි නොකියමි…එක්, එක් අවස්ථාවේ හැටියට වෙනත් ස්ව-කේන්ද්‍රික ආශාවන් පැවැත්මේ ආශාවද අබිබවා ප්‍රබල වෙයි…උදා: “තමාගේ රට, තමාගේ මව්බිම” යන තමා කේන්ද්‍ර කර ගත් පාර-භෞතිකය නිසා ඉමහත් තෘප්තියක් ලබන මිනිසුන් ඒ සංකල්පය රැඳී පවතින භූමිය උදෙසා සිය ජීවිතය පුද කරමින්, සිය පැවැත්ම අහෝසි කර දමති.. සතුන්ටද මේවා පොදුය..පනාමුරේ ඇත් රාජා සිය රැළෙන් අල්ලාගත් සතුන් වෙනුවෙන් සටන් වැදී දිවි දුන්නේය….”තමාගේ දරුවා” යන ස්ව-මූලික ආශාව නිසා, දරුවන් වෙනුවෙන් සිය දිවි දී මව්වරුන් සමහරෙක් පැවැත්ම අත්හැර දමති…සිය පැටවුන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට මිනිස් මවුවරු මෙන්ම සත්ව මවුවරුන්ද අවදානම දෙසට පනිති…..මේ තැන්වලදී තමන්ගේ පෞද්ගලික පැවැත්ම අහෝසිකර දමන මිනිස්සු තමන්ගේ පෙළපත් පැවැත්ම සහ නාම කෝෂයන්ගේ පැවැත්ම එමගින් තහවුරු කර ගැනීමට වෙර දරති….නමුත් මෙවැනි විශේෂිත තත්වයන්හිදී හැර අනෙකුත් සාමාන්‍ය තත්වයන් හිදී තමාගේ ප්‍රකෘතිය දරන ශරීරය පවත්වා ගැනීම සඳහා මිනිසා ප්‍රමුඛ සත්ව ප්‍රජාව නොකර දෙයක් නැත…

“පැවැත්ම” යන්න එහි සියළු ස්වරූප වලින් අහෝසි වෙනවා යන්න මිනිසාට දැරිය නොහැකි භ්‍රාන්තියකි…භීෂණයකි…

මේ පැවැත්ම තහවුරු කර ගැනීම විෂයෙහි මෙලොව පරිකල්පන හැකියාව සහ සබුද්ධික විශ්ලේෂණ හැකියාව ඉතාම තීව්‍රව පවතින මිනිසා විසින් නීති, රීති, සම්මුතීන්, අයිතිවාසිකම්, ආරක්ෂණ වැඩපිළිවෙලවල්, දණ්ඩන නිවර්තන ක්‍රමයන් ආදී සංකීර්ණ සම්මුති සහ ක්‍රියාදාම ජාලයක් පවතී….

නමුත් මිනිසාට විශාල ප්‍රශ්ණයක් ඇත…තමුන් මෙතරම් ආශා කරන, ආදරය කරන “පැවැත්ම” සහ පැවැත්ම සමග විෂයබද්ධ “සංවේදනා, සංජානන” මරණයෙන් ඔබ්බටත් එසේම ලැබෙන සහ තිබෙන බවට වග බලා ගන්නේ කෙසේද? මිනිසා විසින් මෙලොව පැවැත්ම තහවුරු කරගැනීම සඳහා ජාලගත කර ඇති කිසිවක් මරණයෙන් “ඔබ්බ” නම් වූ යුගය සඳහා වලංගු නොවෙති…

බලාපොරොත්තුව මිනිසා ජීවත් කරවයි…බලාපොරොත්තුව පැවැත්ම මත 100% පදනම්ව ඇතැයි කීම මුසාවක් නොවේ….පැවැත්ම අහෝසි වන්නේද, ඒ මොහොතේ පටන් බලාපොරොත්තුව නැතිව යයි…සහමුලින්ම අතුරුදහන් වෙයි…

බලාපොරොත්තුව අහෝසි වීම මිනිසා පිස්සු වට්ටන සුළුය…මිනිසාගේ ප්‍රකෘතිය පවතින්නේ බලාපොරොත්තුව පවතින තුරු පමණි….බලාපොරොත්තුවෙන් තොර තත්වයකදී ප්‍රකෘතිය, සවිඥානය හානියට පැමිණෙයි….යම් මොහොතකින් එහාට පවතින බලාපොරොත්තු කිසිවක් නැත යැයි කීම තරම් මිනිසා භීතියට පත් කරවන වෙනත් දෙයක් නැත…ඉදින් යම් හෙයකින්, ඒ “බලාපොරොත්තු සියල්ල, සහ ඒවායේ ඉටුවීම” අතුරුදහන් වන මොහොත හෙවත් “පැවැත්ම” නවතින මොහොත යථාර්තයක් වෙතොත්, ඒ යථාර්තය මිනිසාට මුහුණ දීමට අසීරුම යථාර්තයයි….මිනිසා අමතක කිරීමට කැමතිම යථාර්තයයි….

“මරණය” හෙවත් පැවැත්ම දරන කයට තව දුරටත් එකී අත්‍යාවශ්‍ය ජෛව-රසායනික ක්‍රියාකාරකම් නොපිරිහෙළා කළ නොහැකි වන අවස්ථාවෙන් ඔබ්බට “පැවැත්මක්” ඇතැයි සිත හදා ගැනීම මිනිසා මේ පිස්සු වට්ටන, බියකරු යථාර්තයට පිටුපෑමට කරන පළමුවැනි උත්සාහයයි…මෙමගින් මිනිසා “මැරුණාට කමක් නැත…මරණින් ඔබ්බටත් පැවැත්ම පවතී…එසේ හෙයින් බලාපොරොත්තුද පවතී…” යැයි තමාවම සනසා ගනිති….මරණයත් සමග කිසිවක් නොමැති Nothingness එකට පා තබනවා කියන විට මිනිසාගේ ඇඟේ මයිල් කෙළින් වෙයි…ඊට වඩා අපායේත් බලාපොරොත්තුවක් තිබිය හැක….

බලාපොරොත්තුව වැඩි වශයෙන්ම පවතින්නේ සංවේදනා තුළය….අපායේත් සංස්ථානික සංවේදනයන් ඇති බැවින් මුකුත් නොපවතින Nothingness එකට වඩා ඒකත් හිතට සහනයකි….

මෙය “පරලොව” සාදන පළමු ගඩොල ලෙස ගනිමු….

පරලොව Architect මිනිසාමය….එහි අනෙකුත් නිර්ණායකයන් මොනවාද?

ඉහත කියන ලද පළමු ගඩොල මත මිනිසා පරලොව ඉදිකිරීම ආරම්භ කරයි….මේ ඉදි කරන ලෝකයේ ස්වභාවය තීරණය වන තවත් කරුණු පහත දැක්වෙයි…..”පරලොව” හෙවත් මරණින් මතු පැවැත්ම හෝ ප්‍රති-පැවැත්ම පිළිගන්නා සියළුම ආගම් වල මේ ලෝකය තැනෙන කරුණු වල පොදු ලක්ෂණ දැකිය හැක…

එක් ජීවියෙකු පමණක් සිටින අවකාශයක් තුළ ඒ ජීවියාට උපරිම නිදහසක් ලැබෙයි…එහෙත් එම අවකාශයට තවත් ජීවියෙකු පැමිණි වහාම, ඒ අවකාශය “බෙදාගැනීමට” සිදුවන බැවින් ජීවීන් දෙදෙනාටම රීතීන් සම්මත කරගෙන ඒවාට යටත් වීමට සිදුවෙයි….එසේ වන්නේ ඒ ජීවීන් දෙදෙනා එකිනෙකාගේ උවමනාවන්ට අදාළ තම පැවැත්ම “හසුරුවා” ගත යුතු හෙයිනි….නීතිය නම් වූ ස්වාමියා අප විසින්ම නිමවා ගන්නේ මේ අයුරින් සමස්ථ සමාජයම හසුරුවා ගත යුතු හෙයිනි….

මෙසේ “හැසිරවීමෙහි” අරමුණු නම්:

ප්‍රාථමික අරමුණු:

1. මිනිස් ජීවීහු අතර බෙදාගන්නා පරිසරයෙහි සංහිඳියාව, සාමය පවත්වා ගැනීම
2. අසාධාරණය ප්‍රහීණ කිරීම
3. මනසින් උසස් ජීවියා බැවින් කැලෑ නීතියට අනුව රූප කායේ ශක්ති ප්‍රමාණය මත පරිභෝජනය කිරීම වැලැක්වීම

ද්විතීයික අරමුණු:

1. පන්ති භේදයන්, ජාති, ජන වාර්ගික හෝ ලිංගික විභේදනයන් පවත්වා ගැනීම, ඒවා අහෝසි කරන්නට හෝ සාහසික ලෙස අතික්‍රමණය කරන්නට, අන්තර්ගමනය කරන්නට දරන උත්සාහයන් වැළැක්වීම – දුර්වලයන් පෙළීම

2. ඉහත කී භේදයන් නිසාම වන පරිහාරයන් ( Discrimination ) අහෝසි කිරීම ( ශිෂ්ඨ සම්පන්න සමාජයන් වල නම් ) – දුර්වලයන් ආරක්ෂා කිරීම
3. සාමාජීය හැසිරීම සුළුතරයකගේ නොව බහුතරයකගේ අපේක්ෂා වල සම්මිශ්‍රණයක් ලෙස පවතින බවට වග බලා ගැනීම – කල් පවතින සංහිඳියාව
4. අනර්ථ කාරී හෝ සමාජ විරෝධී දේ ලෙස සම්මුතිගත දේ සිදුවීම වැළැක්වීම…

නීතිය මෙන්ම පරලොව තනන ආගමික දර්ශණයන්ද ඒ සඳහා බොහෝ විට යොදාගන්නේ:

1. සමාජයට අවශ්‍ය වන “යහපත්” යැයි සම්මත හැසිරීම උත්තේජනය කරන ත්‍යාග, දීමනා හෝ ඒ පිළිබඳ “පොරොන්දු”
2 සමාජයට අනවශ්‍ය “අයහපත්” යැයි සම්මත හැසිරීම නිෂේධනය කරන දණ්ඩනය, භීෂණය හෝ ඒ පිළිබඳ “හෙළිදරව්”

මේ අපිම සාදන පරලොවෙහි ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය වේ ….

“පරලොව” විවෘත ගිණුමක් ලෙස

දර්ශණයෙහි මූලික කාර්ය භාරය වන්නේ නොවිසඳුණු ගැටලු වලට විසඳුම් සෙවීමය…මෙහිලා මිනිසාට මූලිකවම ඉස්මතුවන ගැටලු වන්නේ?

“මම කවුද?”

“මම ආවේ කොහි සිටද?”

“මම පවතින්නේ ඇයි? මෙලොව පවතින්නේ ඇයි? විශ්වය පවතින්නේ ඇයි?”

“මේ සියල්ල අවසාන වන්නේ කෙසේද? ඇයි අවසාන වන්නේ?”

“අවසානයෙන් පසුව කුමක් වේද?”

” මේවා ඉබේම වෙනවද? කවුරු හරි කරවනවද?”

මේ ප්‍රශ්ණ මාලාවට පිළිතුරු සෙවීමම “ආගම්” බිහිවීමේ මූලික හේතුද වන්නේය……

ආගම් සියල්ල හා බැඳී තිබෙන පරලොවද මේ සියළු ප්‍රශ්ණ වලට නොදිය හැකි පිළිතුරු අහුලා ගනු ලබන සහ බැර කරනු ලබන විවෘත ගිණුමකි….

මෙහෙන් එහෙටද ?  එහෙන් මෙහෙටද ?

පරලොව හැමවිටම පාර-භෞතිකය…මරණයෙන් ඔබ්බේ අපට ඉන්ද්‍රිය පූර්වව සංවේදනය කළ හැකි භෞතිකයක් නැති හෙයින් මරණයෙන් ඔබ්බේ පවතින සියළු දේ අපට ගෝචර නොවේ….

ඇතැම් දාර්ශණිකයන් මේ පාර-භෞතික “පර ලෝකය” අප මේ මොහොතේ යථාවේ අත් දකින ලෝකයට වඩා බෙහෙවින්ම ශ්‍රීමත් වූවක් බව පැවසූහ….අපගේ ලෝකය ඒ ශ්‍රේෂ්ඨ වූ ලෝකවල සෙවණැල්ලක් පමණකැයි කීහ….

සොක්‍රටීස් විශ්ව සාධාරණය සහ විශ්වීය නිරවද්‍යතාවය ගැන දේශනා කළේය…ඔහුගේ සිසුවා වූ ප්ලේටෝ අප දකින අසම්පූර්ණ භෞතිකය පිළිබඳව සංකල්ප අපට සාදා දෙන “සංකල්ප ලෝකය” ( Ideal World – Platonic Idealism ) ගැන දේශනා කළේය…මොවුන් දෙදෙනාම බොහෝ දුරට කලේ භෞතිකය යනු පාර-භෞතිකව පවතින්නක අවර ගණයේ කොපියක් පමණක් යැයි අපට ඒත්තු ගන්වන්නට උත්සාහ කිරීමය….

යම් යම් දෑ විෂයෙහි අපට තිබෙන පරම පරිපූර්ණ සංකල්පනා අපට ලැබී ඇත්තේ අප මෙලොව උපදින්නට පෙර සිටම සංකල්ප ලෝකයෙහි ඒවායේ පරමාදර්ශ දැකීමෙන් හිතේ තැන්පත් වූ අනුභූතීන් ඇසුරින් බව ප්ලේටෝ කීවේය…ඒ අනුව සංකල්ප ලෝකයෙහි සිටින පරම පරිපූර්ණ ගැහැණියගේ “අච්චුව” දැක තිබෙන අපට ඒ ගැහැනියගේ පරිපූර්ණත්වයෙන් යම් යම් කොටස් විවිධ ස්වරූපයෙන් පිහිටා තිබෙන භෞතික ලෝකයේ ජීවීන් දැක ඔවුන් “ගැහැණු ” ලෙස හඳුනා ගැනීම කරගත හැක…ගැහැණියක් යනු “වීනස්” දෙවඟනගේ බඳු පරම නිරවද්‍ය ප්‍රමාණයෙන් සහ ස්වරූපයෙන් යුතු, දෙ-ඇස්, කේශකළාපය, ග්‍රීවය, දෙතන, උදරාශ්‍රිතය, යෝණිය, දෙපා, නිතඹ, පිට ප්‍රදේශය ඇතිව සංකල්ප ලෝකයේදී අප දකින ලද ජීවියෙකි…මෙලොවදී මේ ලක්ෂණ වලට කිට්ටුවෙන් යන ස්වරූප ඇති අය දකින විට අපට සංකල්ප ලෝකයේ දුටු, ඒ දුටු නිසා අපි “දැනගෙන” අනුභූති ගත කරගෙන සිටි “සංකල්ප ගැහැණිය – වීනස් දෙවඟන” ( Ideal Woman – Venus) සිහිවීමෙන් මේ දකින ජීවියා “ගැහැණියක්” (Categorization) ලෙස හඳුනාගෙන ඒ කුලකයට එකතු කර ගනී….

බයිබලය සහ කුරාණය යන ඒබ්‍රහමික ඒක දේවවාදී ආගම් දෙකම දෙවියන් වහන්සේ මිනිසාව සිය පරමෝත්තම ස්වරූපයෙන් නිමැවූ බවක් කියති….බුදුන්ගේ දර්ශණය මිනිසා ආභස්වර බ්‍රහ්ම ලෝක වලින් පැමිණි සුසමාදර්ශී ස්වරූප සහිත ජීවීන් රස පොළව උල කා වීම නිසා මිනිස් වර්ගයා බිහිවූ බව කියයි…හින්දු දර්ශණය පරම පීතෘ බ්‍රහ්මයාගෙන් මිනිසා බිහිවූ බවත්, එහිදී “ථාර්-ශක්ති” නොහොත් සරස්වතිය සහිත විශ්ව ස්ත්‍රීත්වය ගැහැණිය බිහි කරන්නට දායක වූ බවක් කියයි… මේ සියල්ල පොදුවේ කියන්නේ මිනිසා සහ මිනිසා අයත් මෙලොව භෞතිකය, එයට වඩා ශ්‍රීමත් පැවැත්මකින් ආ බාළ කොපි බවය…ඒ අනුව ආදම් පරම පූර්ණ පුරුෂයෙකි…ඒවා පරිපූර්ණ ගැහැණියකි…එහෙත් ඔවුන් දෙදෙනා රමණයෙන් බිහිවූ මිනිසුන් සහ ගැහැණුන් දෙවියන් සෘජුව නොමැවූ හෙයින් අසම්පූර්ණය….කෑමකට ඇබ්බැහි වූ පමණින් බ්‍රහ්මයන්ගේ පරිපූර්ණ රූපකායෝ අසම්පූර්ණ වෙති…බලයෙන් පිරිහෙති….ඇත්තටම මේ කියන්නේ අප දකින යථාවෙන් ඔබ්බේ පවතින විකල්ප යථාවක පැවැත්මක් ගැනද? නො-එසේ නම් මිනිසා තමන්ගේ සීමා මායිම් වලින් ඔබ්බට යා ගත නොහැකි ගොඩ නගා ගන්නා මනෝ භ්‍රාන්තීන් සමග තමන්වම සසඳාගෙන වැටී සිටින මුළාවක් ගැනද?…

මේ කවුරුත් කියන්නේ “විශිෂ්ඨ, පරිපූර්ණ “එහේ” සිට දූෂිත, අසම්පූර්ණ “මෙහේට”  ආ බවකි….

මෙම ලියුම්කරුවාට හැඟෙන පරිදි පාර භෞතික සහ භෞතික අතර සබැඳියාව නිවැරදිව දේශනා කරන ලද පළමු ග්‍රීක දාර්ශණිකයා වන්නේ ඉහත ප්ලේටෝගේ සිසුවෙකු වන ඇරිස්ටෝටල්ය…

ඇරිස්ටෝටලාචාර්යයා මෙසේ කීවේය:

“All human actions have one or more of these seven causes: chance, nature, compulsions, habit, reason, passion, desire.”

මිනිසා මෙකී උත්තේජක සහිත ක්‍රියාකාරකම් තුළින් පංචේන්ද්‍රිය භාවිතා කර “අත්දැකීම්” නිර්මාණය කර ගනිති…මෙකී අත්දැකීම් බොහෝවිට මිනිසාට පංචේද්‍රිය ගෝචර වන වස්තූන්ගේ හෝ ජීවීන්ගේ ස්වභාවය අනුව සැකසෙති….එහිදී මිනිසා තමන්ට වඩාත්ම බලපෑම් කරන ඉන්ද්‍රීය සංවේදන මතකයේ තබා ගනිති…

කල් යත්ම එකී සංවේදනයන් රාශියක් එකතු වීමෙන් සංකල්ප සෑදෙයි…ආදර්ශය සෑදෙයි….ඒ ඒ සංකල්පයන්ට උත්තම රූපක සෑදෙයි….

දැන් නැවත අප ගැහැණියගේ උදාහරණය ඇරිස්ටෝටල් ඇසුරින් කියවමු….

පිරිමි මනුෂ්‍ය ප්‍රාණියෙකුට “ගැහැණිය” නම් සංකල්පයට උත්තම රූපකය සැකසෙන්නේ ලිංගිකත්වය, ලිංගික තෘප්තිය සහ උත්තේජනය පදනම් කරගෙනය…ඒ අනුව ජීවිත කාළය පුරාවට අප,

පිරුණු පියයුරු සහිත ගැහැණු දැක ඒ අයගේ පියයුරු වලටද,

පිරුණු පුළුලුකුල සහිත ගැහැණු දැක ඒ අයගේ උකුළටද,

දැකුම් කළු උත්කුබ්ජන, නිකුබ්ජන දක්වන නිතඹ දැක ඒ නිතඹයන්ටද,

( අනිත් ඒවා කියන්න බෑ….ලැජ්ජයි… මට නම් ගෑණියෙක් කිව්ව ගමන් හිතේ මැවෙන්නෙ “බලම් පිචකාරී” සින්දුවේ දීපිකා පදුකෝන් ගස්සන ගැස්සිල්ල… 😀 😀 )

පවතින ආශාව හේතුවෙන් එකී අත් දැකීම් ගබඩා කර ගනිති…මනස එයින් ආදර්ශ  රූපකයන් සාදා දෙයි…ඒ අනුව ඒ සියළු ගැහැණුන්ගේ ඓක්‍ය සහිත උත්තම රූපකයක් (Metaphor) අපට ඉතිරි වේ….

( සරලවම කිව්වොත් අපට නිරපේක්ෂ ප්‍රකාශ කරන්න හැකියාවක් නැහැ….ඒ නිසා ෆ්ලැට් පස්සක් තියෙන කෙල්ලෙක් දැක්කාම “අරකත් පස්සක්ද ඕයි?”  කියලා අහන්නේ මේ රූපකයේ ඉන්න පිරිපුන් නිතඹ සහිත ගැහැණියට සාපේක්ෂව )

අපි තව තව ගැහැණු දකින්න, දකින්න, මේ “ගැහැණිය” නම් සංකල්පය (Idea) නියෝජනය කරන රූපකය පෝෂණය වෙනවා….

ඒ අනුව ඇරිස්ටෝටල්ගෙන් ( ඇරිස්ටෝටලුත් දෙවියන් ඇදහුවා .. ඒ ගැන වෙනම ) පටන් ගෙන බොහෝ දුර ගමනක් ආ දාර්ශණික ශාඛාවක අනුභූතිවාදීන් සැමවිටම කිව්වේ “අත්දැකීම් රැසක් එකතු වීමෙන් මනසේ ආදර්ශ  රූපකයන්” හටගන්නා බවකි… ඒ අනුව

“භෞතිකය මත පාර-භෞතිකය නිර්මාණය වී ඇත” යන නිගමනයට ඔවුන් එළඹුනා….

මේ විෂයෙහි චින්තනයට විශාලතම සේවාවක් කරපු දාර්ශණිකයන් තිදෙනෙක් වන ජෝන් ලොක්, ඩේවිඩ් හියුම් සහ එඩ්මන්ඩ් හෂර්ල් ඇසුරින් නැවතත් කිව්වොත් :

” අපිට පංචේන්ද්‍රිය ගෝචර වන භෞතිකය ඇසුරෙන් අපිම පාර භෞතිකය හෙවත් ඉන්ද්‍රිය ගෝචර ලෝකයෙන්, පරිසරයෙන්, “ඔබ්බ” ගොඩ නගනවා”

මේකම තව ටිකක් පැහැදිලි කරන්න ඕන වෙනස් විදිහකින් මෙතනින් ඉස්සරහට යන්න කලින්….

අනුභූතිවාදය සහ බුද්ධිවාදය අතර විශාල දාර්ශණික ගැටුමක් නිර්මාණය වෙලා තිබුණු යුරෝපයේ පහත දෙ-ආකාරයට අදහස් දක්වපු අය හිටියා…

1. විඥානය, සිහිය, මනස මුලින්ම පහළ වී භෞතික යථාර්තය සහ පැවැත්ම ඒවායේ නිර්මාණයක් වූවාද? (Primacy of Consciousness)

2.භෞතික  යථාව මුලින්මත්, ඉන් පසුව පැවැත්මත්, එයටත් පසුව පැවැත්මක් අත්‍යාවශ්‍ය වන්නා වූ සවිඥාණික භාවයත් පහළ වූවාද? (Primacy of Existence)

මෙතනින් පිළිගත හැකි වඩාත්ම යථාවාදී දෙය කුමක්ද?

සවිඥාණය උදා වෙන්න නම්, සිහිය පහළ වෙන්න නම් පැවැත්ම තමයි මුලින් එන්න ඕන…පැවැත්ම පිළිබඳවයි සවිඥාණික වෙන්නෙ….පැවැත්මක් තිබෙන්න නම් භෞතික යථාර්තයක් තියෙන්න ඕන…එය මේ ආකාරයෙන් හෝ කවර ආකාරයකින් හෝ තියෙන්න ඕන….යථාර්තය මත තමයි සියල්ල යැපෙන්නේ….

ඒ අනුව නැවතත් කිව්වොත්

මිනිසා >>> පංචේන්ද්‍රිය හරහා භෞතික යථාර්තය සේවනය කර, එමගින් අත්දැකීම් ලබා ගනිති >>> ඒ අත්දැකීම් ඇසුරින් දැනුම >> දැනුම ඇසුරින් සංකල්ප >> සංකල්ප වලට පරිකල්පනය, මානුෂීය හැඟීම්, ආදිය මිශ්‍ර කිරීමෙන් ෆැන්ටසි, අධි-යථාර්ත ස්වරූපයන් සාදා ගනිති….නමුත් මේ සියල්ල කෙරෙන්නේ මිනිසාගේ භෞතික යථාවට අනුරූපීව එයට කීකරු වෙමින්ය….ඒ මිනිසා භෞතික යථාවට නිරාවරණය වී ඇති තරම සහ ආකාරය අනුවය ….. ( Man`s level and Nature of exposure to physical reality and his or her experience with it, will determine the outcome of his Hyper-Physical and Fantasy constructions )

මීළඟ කොටසින් බලමු

1. විවිධ භෞතික අත්දැකීම් සහ ඒ ඇසුරේ ගොඩනැගුණු සංස්කෘතික ඓතිහාසික කරුණු

2. මානව විද්‍යාත්මක කරුණු ඇසුරින්

අපි විවිධ ආකාරයේ “පරලොව” ගොඩ නගාගෙන ඇති ආකාරය….

 

Advertisements

Hey ! Which Way ?

දර්ශණය සහ දාර්ශණිකත්වය පැවතිය යුත්තේ මිනිසා ජීවත් කරවන්නය…එහෙත් බිලියන ගණනක් ජනතාවගේ අවාසනාවට මෙලොව බොහෝ රටවල කෙරෙන්නේ දර්ශණය හෝ දාර්ශණිකත්වය වෙනුවෙන් මිනිසා ජීවත් කරවීමය….කොටින්ම කිව්වොත් කවුරු හරි එකෙක් දෙසාපු මොකක් හරි රෙද්දක සුදෝ සුද රැකගැනීම සඳහා සියරට වැසියන්ගේ චර්යා රටා “අස්වාභාවික” ලෙස සීමා කිරීමය…එසේ කිරීම නිසා 20 වැනි සියවස තුළින් 21 වැනි සියවසට පහත දෙමාදිලියේ රටවල් සෙට් එකක් බිහිව ඇත….
1. සමාජවාදය නැමති වර්ණාවලියේ වර්ණක වන මාක්ස්වාදය, ලෙනින්වාදය, අරූගේ අරක, මුගේ මේක නිසා අතීත සහ වත්මන් නායකයන්ට දෙවි දේවතාවුන්ට සේ සළකන, හීනෙන් ඇවිදින සොම්බියන්ගේ රටවල් –
සමාජවාදී වර්ණාවලියේ වර්ණක දෘෂ්ඨීන් සිතාගෙන ඉන්නේ ඉතිහාසයට සහ ශිෂ්ඨාචාරයට ” ඉක්බිති සියල්ලෝම සතුටින් විසිර ගියහ” මාදිලියේ අවසානයක් තියෙනවා කියලාය…නොමිළේ කන්න ටිකක් දීලා ( ඒකත් දළ කෑම ), බාල රෙදි වලින් විලි වහලා, නොමිළේ දෙන කුකුල් කූඩුවක ගාල් කරාම සේරම හරි කියලාය…මිනිස්සු කියන්නේ එහෙම කරලා පවත්වා ගන්න පුලුවන් සත්ව පාලනයක් කියලාය…ඔය දර්ශණ සියල්ලටම වැරදුණු තැන එතැනය….

Communism_47f9cd_490483
2. ආගමික දර්ශණයන් ඔස්සේ පාලනය වෙමින්, පට්ට සිරා ආධ්‍යාත්මික රාජ්ය වෙන්නට ගොස් කන, බොන එක තියා රෙද්දක් පෙරෙද්දක්වත් තමන්ට උවමනා විදියට ඇඳගන්න නිදහසක් නැති, අමු අස්වාභාවික ලෙස ගල් යුගයේ දර්ශණවාදයන්ගෙන් සහ සංස්කෘතික ලක්ෂණ වලින් ජනයා පාලනය කරනු ලබන Theological ගුබ්බෑයම්
– මිනිසාට අත්‍යාවශ්‍යම දේ වන්නේ භෞතික සංවර්ධනයයි…ඒ කියන්නේ පුලුවන් තරම් අතට සල්ලි ලැබීමම නොවේ…ජීවන මට්ටම දියුණුවීමයි…ජීවිතය නිදහසේ සතුටින් පවත්වා ගැනීමට අවශ්‍ය සාධක, බියෙන් සැකෙන් තොරව ජීවත් වීමට අවශ්‍ය සාධක දියුණු වීමයි….පාර-භෞතිකය ගොඩනැගී ඇත්තේ භෞතිකය මත, භෞතිකය පදනම් කරගෙනය….භෞතිකයෙන් තොරව පාර-භෞතික ආධ්‍යාත්මික සඳ වැගිරෙන සමාජයන් ගැන කථා කරන්නට යන උන් අවසානයේ භෞතික සංවර්ධනයත් නැති, ආධ්‍යාත්මික සංවර්ධනයත් නැති ම්ලේච්ඡ ගල් යුගයේ කෝළම් මඩු තනා ගනිති…

6a00d83517313553ef0115714fe7cc970b
කොටින්ම කිව්වොත් “යහපත් අහවල් වාදියෙකු වන්නට නම් අහවල් ලෙස හැසිරිය යුතුය, අහවල් ගරු ධර්ම පිළිපැදිය යුතුය, අහවල් විදියට ඇන්ද යුතුය, අහවල් විදියට කෑ යුතුය, අහවල් විදියට බී යුතුය, අහවල් විදියට රී යුතුය, අහවල් ශික්ෂා පද ආරක්ෂා කළ යුතුයි කියන Doctrines” මොනම එකකටවත් යටත් නොවුනු ජනතාවෝ අද මේ ලෝකයේ සැපවත් ජීවිත ගත කරන අතර, එසේ යටත් වූ ජනතාව එක්කෝ සැපවත් ජීවිත ගත කරනවා යැයි සිතා සිටිති…නැත්තන් වෙන කරන්න දෙයක් නැති කමට ඔලුව ඔබාගෙන සිටිති….

මාක්ස්වාදයට සහ එනයින් බිහිවූ සහ පසුව එයටම එකතු වූ අනෙක් දර්ශණයන්ට වරදින්නේ කොතනද?

මාක්ස්වාදයට සහ එනයින් බිහිවූ සහ පසුව එයටම එකතු වූ අනෙක් දර්ශණයන්ට වරදින්නේ කොතනද? ආගම් සහ ආගමික දර්ශණයන් ඇසුරෙන් බිහිවූ අනම්‍ය ආගමික සංස්ථාවන්ට සිය නිදහස පාවා දීපු ඊනියා ආධ්‍යාත්මික රාජ්‍ය වලට වරදින්නෙ කොතනද?
ඒක ගැන කියන්න ඉස්සර වෙලා අපි කල්පනා කරල බලමු “දර්ශණවාදයක්” අනම්‍ය දර්ශණවාදයක් බවට පත්වෙන්නෙ කොහොමද, පසුව ආගමක් බවට පත් වෙන්නෙ කොහොමද කියලා…

Birth of a Dogma – ඩොග්මාවක උපත –

දර්ශණයන් ක්‍රමානුකූලව දැවැන්ත සාමාජීය සංවිධානයන් බවට පත් වෙන්නෙ බොහෝ දෙනා පූර්ව දේශනා අහලා හරි අධ්‍යයනය කරලා හරි එයට එකතු කරන පරිකල්පනය මගින්. එහෙත් එක්තරා තැනක් වෙන කල් ඇවිත් ඒ දර්ශණයේ පොහොසත් කිරීමේ ක්‍රියාන්විතය නවතිනවා. මේ සුවිශේෂී තැන, එහෙම නැත්නම් සැතපුම් කණුව මොකක්ද?…මේ සුවිශේෂී සැතපුම් කණුව තමයි දර්ශණයන් මල්වර වෙන තැන…තර්ක කරුවන්, කථිකයන්, විදග්ධයන්, පඬිවරුන්, සාහිත්‍යධරයන්, දාර්ශණිකයන් වැනි ප්‍රබුද්ධ සමාජය ඇසුරේ මෙතෙක් කල් හැදී වැඩුණු දර්ශණය “සංස්ථාපිත අනන්‍යතාවයකින්” අවිදග්ධ, සාමාන්‍ය ජනයා අතට බාර කිරීම තමයි මේ සන්ධිස්ථානය…කොටින්ම කිව්වොත් විදග්ධ සමාජය විසින් මේස රෙද්දට යෙදූ දෙයක්, අවිදග්ධ සමාජය විසින් ලෝගුවක් ලෙස සීතලට පොරවන්නත්, විලි වසා ගන්නත් යොදා ගැනීම ආරම්භ කරන මොහොත තමයි මේ….

අපි මේ “ආගම මල්වර වෙන” තැන පහදන්න යොදා ගනිමු ලාංකික දියණියකගේ වැඩිවිය පැමිණීම ඉතාම තාත්වික උදාහරණයක් විදියට….

මල්වර වෙච්ච දැරියකට ඇයට කුඩා කළදී අත් විඳින්න ලැබෙන නිදහස අහිමි කරගෙන දැඩි සාමාජීය සහ පාරිසරික සීමා බන්ධනයන්ට යටත් වෙන්න සිද්ද වෙනවා …” දැන් ඉස්සර වගේ දුවන්න පනින්න එපා…ගමේ ළමයි එක්ක සෙල්ලමට යන්න එපා….පිරිමි ළමයි එක්ක ඕනවට වඩා භජනෙට යන්න එපා…හවස් උනාට පස්සෙ ගෙදරින් එළියට බහින්න එපා….ගෙදරින් පිටට සද්දෙ ඇහෙන්න කථා කරන්න එපා…ඕනවට වඩා හිනා වෙන්න එපා….පිට මිනිස්සු ඉන්න තැන් වල වැඩිය ගැවසෙන්න එපා…පිරිමි කෙනෙක්ට දුරින් ඉඳගන්න ඕන….” වගේ නීති රීති අටෝරාසියක් පැනවෙනවනෙ…

එහෙම පැනවෙන්නෙ ඇගෙන් යම් ප්‍රයෝජනයක් ගන්න බලාපොරොත්තු වෙන, ඇය පවතින තත්වයෙන්ම දිගටම පවත්වා ගැනීමෙන් යම් වාසියක්, ප්‍රයෝජනයක් අත් කරගන්න බලාපොරොත්තු වෙන සමාජය එකී වාසිය සැබෑවක් වීමට අවශ්‍ය පූර්ව කොන්දේසි සංරක්ෂණය කිරීම උදෙසා පනවනු ලබන නීති….උදා: Second Hand ගන්නවට වඩා Brand New ගන්න ආසා කරන එක සාර්ව මානසික තත්වයක් නිසා ඇයගේ කන්‍යා භාවය රැකගන්න ඇයට බළ කෙරෙන සංරක්ෂණවාදී නියමයන් රැසකට ඈ යටත් කෙරෙනවා…ඒක සාමාජීය වාසියක්, පුරුෂ සහ පුරුෂාර්ථ ප්‍රමුඛ සංස්කෘතියට පෝෂණයක්…ඒ ක්‍රමය තුළම ඈ පහසුවෙන් “හොඳ තැනකට, හොඳ කෙනෙකුට” විවාහ කර දීමට බලාපොරොත්තු වීම ඇගේ දෙමාපියන් බලාපොරොත්තු වෙන වාසිය…තමන්ගේ සහෝදරියගේ සුප්‍රතිරූපය නිසා තමන්ගේ ප්‍රතිරූපයට යම් එළියක් වැටේවි කියන එක සහෝදර සහෝදරියන් බලාපොරොත්තු වෙන වාසිය…සිය පුරුෂාධිපත්‍යට අභියෝගයක් කළ නොහැකි ප්‍රතිග්‍රහණ සහ ප්‍රතිචාර පැත්තෙන් දුර්වල ප්‍රාණියෙක් නිර්මාණය කර පවත්වා ගැනීම ඇගේ පෙම්වතා හෝ සැමියා බලාපොරොත්තු වන වාසිය…නීරස ජීවිත ගෙවන්න සිද්ද වෙච්ච “අතීත ගැහැණු ළමයි” මේ නව ගැහැණු ළමයාගෙන් බලාපොරොත්තු වෙනවා තමා විඳවපු විඳවිල්ලට සරිලන විඳවිල්ලක්…ඒක ඔවුන්ගේ වාසිය….

යුවතියක් මල්වර වෙනවා වගේ එක දවසෙන්, දෙකෙන් සිදුවන දෙයක් නොවුණත් ආගමක කොටහළු මංගල්‍යය කියන්නෙ මෙහෙම දෙයක්… සියවස් කිහිපයක් තුළ සිදුවන ක්‍රියාන්විතයක් උනත්, ඒකත් ඒ ආගම සහ එයට අනුබද්ධ කරුණු කාරණා, සංස්කෘතික ලක්ෂණ, ආගමික නියාමනය, සංස්ථාව, ස්වරූපය, ඒ ආගම ඇසුරෙහි ගොඩනැගෙන දේශපාලනය, ආර්ථික ප්‍රස්තාවන්, ඒ අයුරින්ම පවතිනවා දකින්න කැමති, එයින් යම් යම් වාසි ලබාගන්නා සමාජ කොට්ඨාශ, බලවේග විසින් එම ආගම මෙතෙක් විවිධ අයුරින් පෝෂණය වෙමින්, වැඩෙමින් පැමිණි ගමන් මගට සංරක්ෂණවාදී තහංචි යොදා, එය ඉබි යතුරු දැමූ වෙඩි නොවදින කුටීරයකට දමා පැය 24ම මුරකාවල් යෙදීම එම ආගමේ කොටහළු මංගල්‍යය…මේ සුවිශේෂී මොහොතෙදි සිදුවෙන්නේ මේ ආගම එතැන් සිට ඩොග්මාවක් ලෙස පැළඳ ගන්නා ඉතාම සාමාන්‍ය පිරිස් එයට අලුත් නිර්ණායකයන්, නිර්වචනයන් සහ මානව හැඟීම් මිශ්‍ර කිරීම තහනම් කොට, එය කිසිදු අඩුවකින් හෝ එකතුවකින් තොරව පවත්වා ගත යුතු “සෑම වචනයක්ම ශාස්තෘගෙ පරමෝත්තම සත්‍යයක් වන” බවට පත් කර ගැනීම….මල්වර වීමෙන් පසුව එතෙක් නිදහසේ දුවපැන ඇවිදිමින් තමන්ට උරුම වුණු ග්‍රහ ලෝකයේ සුන්දරත්වය ගවේෂණය කළ, අත් වින්ද දැරිය එයින් පසුව ඒ විචිත්‍රවත්, වර්ණවත් වර්ධනය නවතා දමා දැඩි රැකවල් මැද පවත්වා ගත යුතු මෙලෝ රහක් නැති තමන්ට තමන්වත් අයිති නැති “බ්ලැක් ඇන්ඩ් වයිට්” ජීවිතයකට පිවිසෙනවා…ආගමට වෙන්නෙත් ඒ ටිකම තමයි….

එතැන් පටන් පැරණි රතු ඉන්දියානු ගෝත්‍ර අතර පැවති “ගෝත්‍ර ලාංඡනය” (Totem) ලෙස හඳුනාගත් සතා දිවි හිමියෙන් සුරැකීම වැනි දෙයක් ඔවුහු විසින් එම ආගමේ මූලාශ්‍රයන්ට සහ චරිත වලට ප්‍රදානය කරනු ලබනවා. එතැන් පටන් ඒ ආගමේ පරිණාමික ක්‍රියාවලිය, එය බොහෝ පඬිවරුන් ඇසුරෙහි, ප්‍රබල පරිකල්පනයන් ඇත්තන් ඇසුරෙහි වඩාත් ඔපවත් වීම, රසවත් වීම ක්‍රමයෙන් නතර වෙනවා. ඇතැම් ආගම් / ආගමික සංස්ථාවන් එයිනුදු නොනැවතී එම ආගමෙහි බලපෑම පවතින ප්‍රදේශ වල වැසියන්ගේ පෞද්ගලිකත්වයට අදාළ සියළු කාරණා ඔවුන්ගේ කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් පරිපාලනයකට ලක් කරන තරම් ශක්තිමත් ආධිපත්‍යයක් ගොඩ නගා ගන්නවා… එයින් ක්‍රමයෙන් දේශපාලනයක් විකසනය වෙනවා… සංස්කෘතියක් හැඩ ගැන්වෙනවා…මේ සියල්ලගෙන්ම එම දර්ශණයට ලැබෙන ජනප්‍රියත්වයේ ප්‍රතිඵලයක් හැටියට එයට සමරූපීව විනිමය වටිනාකම් ජනනය කරවන ව්‍යාපාරික ස්වරූපයක්, එහෙම නැත්නම් Commercial Clone / Political Clone එකක් උපදිනවා… ඒ Clone එකේ හැසිරීම තුළ ශීඝ්‍රයෙන් Original එක අයත් කරගෙන සිටින අවකාශය Clone එකට දීලා යටත් වෙන්න Original එකට සිද්ද වෙනවා….ඔහොම ඔහොම ගිහිල්ලා අවසානයේදී ආගමික තේරාවලියේ ඉහළ සිට පහළටම අතාර්කිකත්වය රජ කරන, විචාරයට දොරටු වැසූ හොල්මන් මන්දිරයක තත්වය උදා කර ගන්නවා….

ඊට පස්සෙ ඒක උප්පත්තියෙන් උරුම කරගෙන, දායාද කරගෙන උපදින අය ඉන්නෙ ට්‍රැන්සිල්වේනියාවේ බ්‍රෑන් ගමේ වැසියන් වගේ….ඈතින් පේන අඳුරු බළකොටුව ළඟට යන්නත් බයයි… ඒකට එරෙහිව පියවරක් ගන්නත් බයයි…හවස හයෙන් පස්සෙ දොරවල්, උළුවහු වල සුදු ලූණු මල් එල්ලනවා…ආසිරි ගන්වන ලද කුරුස දරුවන්ගේ ඇඳට ඉහළින් බිත්තියේ සවි කරනවා…ඉන් පස්සෙ ඒ ආගම උගන්වපු ප්‍රඥාවන්තයන්, ශාස්තෘවරුන්, අඳුරු කාළඡේද තුළ වුවත් ඉතාම සිත් ගන්නා සුළු ලයාන්විත ස්වරූප වලින් ඒ ඒ දර්ශණයේ ප්‍රචාරකයන් ලෙස පෙනී සිටි දේශකයන්, මිනිස්සුන්ට බලාපොරොත්තුව කැන්දූ සොඳුරු මිනිසුන් ක්‍රමානුකූලව ඔවුන්ගේ අනුගාමික සමාජය විසින් ලං වෙන්න බැරි, බියජනක, ඉන්ද්‍රජාලික බලය විජෘම්භණය කරන අමනුෂ්‍යයන්, අතථ්‍ය රාක්ෂසයන්, පිශාචයන්, පිට සක්වළ ජීවීන්, ගුප්ත බලයන් සහිත රාජ්‍යාධිකාරීන් බවට පත් කරනවා..

බාරුෂ් ස්පිනෝසා කියන ඕලන්ද ජාතික දාර්ශණිකයා වරක් බරපතළ ප්‍රකාශයක් කළා…අඳුරු යුගයේ කළා නම් ඔහුට මරු කැඳවිය හැකිව තිබුණු මෙම ප්‍රකාශය පුනරුද සමයේ පවා ඔහුට ඔහුගේ පවුලේ අයත්, හිමිවන්නට තිබුණු දේපළත් අහිමි කරවන තැනට ඔහුගේ ජීවන ගමන තල්ලු කලා…ඔහු කිව්වෙ “බයිබලයේ තිබෙන අකුරක් නෑරම දෙවියන් වහන්සේගේ අර්ථ ගැන්වීම් නොවේය, එම නිසා බයිබලය කියවද්දී එය එය ලියැවුණු කාළ පරිච්ඡේදය හිතේ තබාගෙන ඒ කාළය ගැන අවබෝධයෙන් කියවිය යුතුය” කියන එක. ඔහු ඒ නිසා බයිබලය විෂයෙහි හඳුන්වා දෙනවා “Historico-Critical Interpretation” කියන අරුත් නැගීමේ සංකල්පය…එමෙන්ම ඔහු කිව්වා ක්‍රිස්තියානි සහ යුදෙව් ලබ්ධීන් මැකී යා නොදී ජීවතුන් අතර තබා ගන්නේ දරදඬු, අනම්‍ය, අතථ්‍ය අධාන ග්‍රහයන් මගින් සහ ඒ ආධාන ග්‍රහයන් මිනිසුන් මත පටවන භීෂණය මගින් කියලා…

ආගම්, ආධ්‍යාත්මික දර්ශණයන් වගේම මාක්ස්වාදය සහ සමාජවාදී දර්ශණයන්ට සිද්ද වුනෙත් මේකම තමයි….අවසානයේදී මේ සියල්ල පරිභෝජනයට ගෙන එයින් වාසි සලසා ගන්නා පිරිස් විසින් ස්වකීය වාසිදායක තත්වයන් පහව නොයනු වස්, වෙනස් නොවනු වස් එසේ වෙනස් කිරීමට අවශ්‍ය ශක්‍යතාවය තිබෙන්නාවූ සමාජයට, විශේෂයෙන්ම තාරුණ්‍යයට බරපතළ තහංචි සහ ඒ තහංචි කඩ කළහොත් භයානක දඬුවම් මේ ජීවිතයේදීම ( මාක්ස්වාදය බඳු අධිපතිවාදී දේශපාලනික දර්ශණයන් සහ බොහෝ ආගමික- දේශපාලනික සංස්ථා ) හෝ පරලොව ජීවිතයේදී ( ආගම් ) බිය ගන්වා පවතින තත්වයන් එසේම නොවෙනස්ව තබා ගැනීමට උත්සාහ දැරීම තුළ තමා “ඩොග්මාවක්” බිහිවෙන්නෙ….

නමුත් මේ දෙගොල්ලම සහ මේ දෙගොල්ලන්ගෙම දාර්ශණිකයන් අමතක කරනවා මිනිසා කියන්නේ “වෙනස් වෙන ජීවියෙක්” බව…පරිසරය කියන්නේ වෙනස් වෙන සාධකයක් බව…මිනිසා තම ශරීරයට වඩා සුඛ විහරණය සලසා ගනු වස් දිගින් දිගටම “හිතන” සතෙක් බව…ඒ නයින් දක්ෂතාවයන්ට අනුරූපීව මිනිසුන් එකිනෙකාගෙන් වෙනස් වෙන බව…වඩා දක්ෂයන් ජයගන්නා, අඩු දක්ෂයන් මැකී යන, පරිසරයට අනුරූපීව සැකසෙන්නට සමත් දේ රැකෙන, අනුරූපීව වෙනස් නොවන දේ අතුරුදහන් වී යන ක්‍රමවේදයකට විශ්වය සකස් වී ඇති බව ඔවුන් අමතක කරනවා….

එයින් පසුව මොවුන් මේ දර්ශණයන් ( ආගම් ) සහ ඒවායේ ආධිපත්‍යයන් සංරක්ෂණය කරන්නේ විරුද්ධවාදී මතවාද ව්‍යාප්ත වන්නට ඉඩ නොදීම තුළින්…ඒ සඳහා එකී දර්ශණයන් පදනම් කරගෙන තැනෙන සමාජයන් සහ රාජ්‍යයන් බහුවිධ හැසිරීම් නොදක්වන යාන්ත්‍රණයකට යටත් කෙරෙනවා…උදා: මාක්ස් සහ ලෙනින් වාදයන් වල අනුදැන වදාරන “ඒක පාක්ෂික පාලනය”, “නිර්ධන පන්තියේ ආධිපත්‍යය”… ආගමික රාජ්‍ය වල “උත්තරීතර ආගමික සංස්ථා, ආධ්‍යාත්මික නායකයන්, අරුන්, මුන්….”

ඊට පස්සෙ සරලව මෙච්චරයි…

“කාළීන සුභවාදී සහ විද්‍යාත්මක වෙනස්කම් සඳහා නිදහසක් නොමැති තැන්වල, වඩා දක්ෂයන්ට නිර්මාණශීලිව ඉහළට යන්නට ඉඩක් නොමැති තැන්වල මිහිපිට අපායන් මැවේ”

අර උතුරු කොරියාවේ බූරුවාගේ ඉඳලා ඉරානයේ ඉන්න මොකාද එකා දක්වා අමුතු Supreme Leadersලා බිහිවෙන්නෙ මෙන්න මේ තත්වය යටතේ…

ටාර් ගාලා සමාජවාදය ගැන පොඩ්ඩක් කථා කරමු….

සමාජවාදයට සහ එහි දාර්ශණික වර්ණාවලියේ වර්ණක වන මාක්ස්වාදය, ලෙනින්වාදය, ආදිය අසාර්ථක බව දැන් මැනවින් ඔප්පු වී ඇත. 20 වැනි සියවසේ මෙකී දර්ශණයන් ක්‍රියාවේ යොදවන්නට කළ භයානක සහ අන්තිම අසාර්ථක පරීක්ෂණ නිසා අවසානයේදී මතකයේ තැන්පත් වන්නට බිහිවූයේ:

සෝවියට් වියරුව –
20 වැනි සියවස පුරාම කෝටි 4 කට පමණ මරු කැඳවූ, මෙලොව ස්වභාවික සම්පත් දැඩි නාස්තියකට ලක් කළ, මිනිස් ඉතිහාසය දුටු පතාකම හමුදා බලවේගය ගොඩනගා එය පිටුපස මුවාවී සිටින්නට ගොස් අවසානයේ විශාල දුර්භීක්ෂයක් ඇති කරමින් ඉතිහාසයට එක් වූ දේශය සහ ඒ ආභාෂයේ ගමන් යන්නට ගොස් ලෝක සිතියමෙන් පවා අතු ගෑවී ගිය රාජ්‍යයයන්…

කියුබානු විපරීතය –
කියුබාවේ ඔය කියන තරම් බක්කක් නැත…හොඳ සෞඛ්‍ය සේවයක් පැවතුනත් මිනිස්සුන්ට ජීවත් වීමට අවශ්‍ය එකම සාධකය සෞඛ්‍ය පමණක් නොවේ….ජීවන මට්ටම ඉහළ නංවා ගැනීම සෑම මනුෂ්‍ය‍යෙකුගේම බලාපොරොත්තුවයි… තමා ජීවත් වන රටේ එවැන්නක් නැති නම් එවැන්නක් තිබෙන තැනකට පලා යාම හෝ මිනිසා සිදු කරන්නේ එබැවිනි…එවැනි ගමනක් මාරක විය හැකි, ත්‍රාසජනක ගමනක් වුවද, අසාර්ථක රාජ්‍යයන් වල මැරි මැරී ඉපදෙමින් ජීවත් වෙනවාට වඩා එවැනි ගමනකදී එකවර ලැබෙන මරණය සැපක් යැයි සිතමින් ලොවපුරා දහස් ගණනක් අසරණයන් තමන්ට උරුම අසාර්ථක දේශයන් අත්හැර සැපවත් ජීවිත සොයා පළමු ලෝකයට පලා යති…කියුබාවේ සිට මේ වනවිට ඉකුත් වසර 55 තුළ ලක්ෂ ගණනක් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය දෙසට පලා ගොස් තිබේ….මෙය දැවැන්ත Exodus එකක් බවට පත් නොවී තිබෙන්නේ කියුබානු රජය විසින් ක්‍රියාත්මක කර ඇති දැඩි දණ්ඩන ප්‍රතිඵත්ති නිසාය…දැනටම කියුබාව ඇමරිකාව හමුවේ පරාජය පිළිගෙන අවසන්ය…ෆිදෙල් කැස්ත්‍රෝගේ මරණයත් සමග කියුබාව දක්ෂිණාංශාවර්ථී වනු ඇත…නො-එසේ නම් එරට විශාල අභ්‍යන්තර කැරැල්ලක් ඇරඹෙනු ඇත…හවානා අගනුවර තවම දුවන්නේ 70 දශකයට අයත් ආදි කල්පිත මෝටර් රථය…සමස්ථයක් ලෙස රට තුළ මානව දර්ශකයන් සාදන නිර්ණායකයන් වන කිසිවකට ප්‍රශස්ථ ලෙස අයත් විය හැකි සංවර්ධනයක් සිදුව නැත…ෆිදෙල් කැස්ත්‍රෝ, චේ ගුවේරා වැනි අය දෙවි දේවතාවුන් සේ අදහන, බාහිර ලෝකයෙන් වෙන් කරනු ලදුව සරල ජීවිතයක් යැයි සිතාගෙන හිඟන ජීවිතයක් ගත කරන රාමුව කඩා බිඳ දැමීමට කියුබාවේ යෞවනය ක්‍රම ක්‍රමයෙන් හරිබරි ගැසෙනු කල් තබා දුටු එරට වත්මන් ජනපති රාවුල් කැස්ත්‍රෝ “වැඩේ දෙල් වෙන්නට” පෙර ඇමරිකාවට මිත්‍රත්වයේ හස්තය දිගු කලේය….55 අවුරුද්දක් තිස්සේ සෙක්කුවක බැඳි ගොනුන්ගේ ගමන් මගේ සිය රට සහ ජනතාව ගෙනගිය කැස්ත්‍රෝ සහෝදරයන්ගේ පාලනය ඉදිරි වසර කිහිපය තුළ අවසන් වනු ඇත….එය ලේ වැගිරීම් වලින් තොර සාමකාමී බල හුවමාරුවක් වේවායි ඉත සිතින් පතමි….

කොරියානු විහිලුව –
කිම් ඉල් සුංග් ගෙන් ඇරඹී, පුතා කිම් ජොන් ඉල්, මුණුබුරා කිම් ජොන්ග් ඌන් තෙක් අතින් අතට ආ උතුරු කොරියාවේ අමන පාලනය මේ වනවිට මුළු ලෝකයටම බලවත් තර්ජනයක් විය හැකි බියජනක විහිලුවක් බවට පත්ව තිබේ…මේ ගැන කථා කර වැඩක් නැත….උතුරු කොරියාවේ බල ඝට්ටනයක් අභ්‍යන්තරයෙන් පුපුරා ගොස් උතුරු කොරියානු හමුදාව පාලනය අතට ගෙන, ක්‍රමයෙන් ශිෂ්ඨ සම්පන්න, ලිබරල් සිවිල් පාලනයක් සඳහා පිඹුරු පත් සකස් නොකරන්නේ නම්, මේ විහිලුව කෙළවර වන්නේ අග්නිදිග ආසියාවේ මිලියන ගණනකට මරු කැඳවා, තවත් මිලියන ගණනක් සරණාගතයන් කර, වසර තිහ හතළිහකට පැළෑටියක් වත් වැවිය නොහැකි විෂ සහිත පොළවක් ඉතිරි කරමිනි….උතුරු කොරියාව නම් දැවැන්ත එළිමහන් සිර කඳවුර මෙලොව මේ මොහොතේ පවතින අශිෂ්ඨතම, ම්ලේච්ඡතම රාජ්‍යයන්ගෙන් එකකි….එරට යම් දිනෙක තමනුත් වැනසී, අසල්වැසි රාජ්‍යයන් ලබාගෙන ඇති දියුණුවද වනසා, ශීඝ්‍රයෙන් සිදුවන ආසියාවේ ආර්ථික නැගීම වසර තිහකින් පමණ ආපස්සට තල්ලු කරනු ඇතැයි බියකින් පෙළෙමි…..

සමාජවාදය නම් වර්ණාවලියේ ප්‍රායෝගිකව පරීක්ෂාවේ යෙදවූ දෘෂ්ඨි වර්ණක ගැන අද අපට 21 වැනි සියවසේ ඉතිරිව තිබෙන්නේ ඔය වැනි භයානක මතකයන්ය…ඔය හැර ලොවෙත් ප්‍රායෝගික නොවන ජාත්‍යන්තරකරණයක් ගැන සුන්දර සිහින මවන නාකි ට්‍රොට්ස්කිවාදීන් ටිකක් ජාත්‍යන්තරයක් අටවාගෙන වාර්ෂිකව ආතල් ගන්නා අතර ඔවුන් කම් වූ පරිද්දෙන් මිය පරළොව ගිය පසු එම දර්ශණය කුරා කුහුඹුවෙකුටවත් හිංසාවක් නොකර කෞතුකාගාර ගත වනු ඇත…..සමාජාවදී පරීක්ෂණ මාලාව ගැන සිනහ උපදවන ප්‍රහසනාත්මක මතකයක් ඉතිරි කර යන්නේ ඔවුන් පමණකි…..

චීනා හපනා –
මේ අව් අස්සේ දාර්ශණික මර උගුල් තුළ සිරවී හුස්ම හිරවී මිය යාමෙන් ගැලවී දැනට දකින්නට ඇති අම්බ සිරාම ගේමක් ගැසුවේ චීන්නු පමණි….මෙහිදී මාඕට සහ මාඕ වාදයට දිය යුතු ගෞරවය දිය යුතුය…චීනය යනු 1949 චීන විප්ලවයට පෙර වත්මන් ඉන්දියාවටත් එහා ගිය කායිකව සහ මානසිකව රෝගී වූ ගුබ්බෑයමකි….උපතේදී ආයු අපේක්ෂාව පිරිමි අවුරුදු 45 කි…ගෑණු 47 කි….මැරෙනකොට මැරෙන්නේ බුරුතු පිටිනි….යන්තම් ගඟක් ගැලුවොත් සාමාන්‍යයෙන් මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ කැරිබියානු රටක සමස්ථ ජනගහණයම විතර මැරෙන්නේය….ලොවෙත් නැති මිථ්‍යා දෘෂ්ඨීන් කෙළ කෝටියක් ඇදහූ අතර, ගමින් ගමට එකම මිථ්‍යාවේ විවිධ ස්වරූප දක්නට ලැබිණි…බෙයිජිං පාලනය සීමා වූයේ අගනුවරට සහ යාබද ප්‍රාන්ත කිහිපයකට පමණි….චීනය නම් යෝධ දේශය පුරා ඇති සෙසු කළාපයන් පාලනය වූයේ Warlords ලා යටතේය…මෙසේ බෙදී විසිරී පැවතී රෝගී, අමන දේශයක් දෙපයින් සිටුවා, ඒ ජනතාවගේ මිථ්‍යා දෘෂ්ඨීන්ට පොලු පහර දී විනාශ කොට, ඒ ජනතාව ඒකාබද්ධ ජාතියක් ලෙස නිෂ්පාදන බලවේගයන්ට ගැට ගැසීමෙහිලා සභාපති මාඕ සේතුං සහ ඔහුගේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ප්‍රධානීන් සිදුකළ මෙහෙවර අති විශාලය…. ( මේ මෙහෙවර කරන්නට ගොස් කෝටි 4 ක් පමණ මරා දැමීම වෙනම කථා කළ යුත්තකි…) .. නමුත් වත්මන් චීනය යන ගමනේ ගෞරවයෙන් වැඩි කොටස යා යුත්තේ ජනපති ඩෙන් ෂියා ඕ පින්ග් ටය… මෙලොව ක්‍රය ශක්තිය, මුදල්, සහ මිළට ගැනීමේ බලය තිබෙන්නේ කොහේදැයි හරිහැටි අවබෝධ කරගත් හෙතෙම ටියුන් කරගත් නිෂ්පාදන බලවේග වලින් ලාබ ශ්‍රමය උත්පාදනය කොට බටහිරට ධනවාදය නම් එළදෙනගේ මුහුණ පැත්තත්, චීනයට කිරි බුරුල්ල පැත්තත් හරවාගෙන, කීයක් හරි ලෙසටම හොයාගත හැකි පොටක් චීන්නුන්ට නිර්මාණය කර දුන්නේය….එහෙම කලේ හොඳ වෙලාවටය…නැත්නම් චීනයට ඇඩ්‍රස් නැති වෙන්නේ සෝවියට් රුසියාවටත් පට්ට කළින්ය….එහෙම උනා නම් මේ වනවිට ඒඩ්ස්, මත් කුඩු වපුරන, මුළු ලෝකයටම ගණිකාවන් සපයන දැවැන්ත බඩු පොට් එකක් හෝ බෙදී විසිරී ගිය දුර්වල රාජ්‍ය හැට හැත්තෑවක එකතුවක් චීනය තිබූ තැනින් බලා ගන්නට තිබුණි….
ටාර් ගාලා ආගමික සහ ආධ්‍යාත්මික රාජ්‍ය ගැන කථා කරමු

ආධ්‍යාත්මික මඩු –

How is a religion born ? – ආගමක් උපදින්නේ කෙසේද?

දැනට මෙලොව පවතින ප්‍රධාන ආගම් සියල්ල අවම වශයෙන් අවුරුදු 1500 කට වඩා පරණයි…

“මම කවුද? මම ආවේ කොහේ සිටද? මේ ලෝකය යනු කුමක්ද? එහි ආරම්භය කෙබඳුද? සියල්ල ආරම්භ වූයේ කවදාද? කොහොමද? එයට පෙර පැවතියේ කුමක්ද? මගේ අවසානය කෙබඳුද? මරණයෙන් පසු මට කුමක් වෙයිද? උපතට පෙර කුමක් වෙමින් තිබුණාද?” යනාදි ප්‍රශ්ණ වලට උත්තර සපයන්න බුද්ධිවාදී උගතුන්, විඥාණවාදී ප්‍රාඥයන්, සහ දාර්ශණිකයන් ඒ සඳහා උවමනා වන භෞතික ගවේෂණයන් කරන්න අවම පහසුකම් තිබුනු යුගයන් වල, දැනුම, හැසිරීම සහ ශික්ෂණය යන දේවල් ප්‍රාථමිකව පැවති අවදි වල ස්වකීය මනස සහ බුද්ධිය පමණක් මෙහෙයවීමෙන් තනා ගන්නා ලද සිද්ධාන්ත තමයි ක්‍රමානුකූලව ආගම් බවට පත්වෙන්නේ….

ආගම් බිහිවුණාට පස්සේ මිනිස් වර්ගයා ඒ ආගම් බිහිවුණු යුගය, ඒ පරිසරය, ඒ හැසිරීම සහ ඒ විශ්වාස පද්ධතිය හැර දමා බොහෝ දුරක් එනවා…ඒ එනකොට අදාළ ආගම් වලින් නිර්මිත සදාචාරකරණය සහ ශික්ෂා පද්ධතිය වඩාත් ගැළපෙන පරිසරය ක්‍රමයෙන් දුරස්ථ මතකයක් බවට පත්වෙනවා…දැන් ඒ පිළිගැනීම් වෙනස් වෙලා…ලෝකය ගැන, කාන්තාව ගැන, සදාචාර සම්පන්න දිවිය යනු කුමක්ද ? කියන එක ගැන, තිබුණු මතවාද සහමුලින්ම උඩු යටිකුරු වෙලා….ඒත් ආගම තවමත් තියෙනවා….ආගමේ පොත්වල තියෙන්නෙ එදාට ගැළපෙන ශික්ෂාවන්…එදා බිහිවුණු එදාට ගැළපෙන වාරණ නීති….ඒවා එහෙම තියෙන එක කමක් නෑ ඒවා එක් එක් පුද්ගලයන්ගේ පෞද්ගලික ප්‍රතිපදාවන් වෙන තාක් කල්….ප්‍රශ්ණය වෙන්න පටන් ගන්නේ ඕවා ඒ පෞද්ගලික රාමුවලින් පිටතට පැනලා රාජ්‍ය පාලනය කරන්න ගත්තාම….ඒ ඒ ජනතාවන් හසුරුවන වර්ග මූලයන් සහ මධ්‍යයනයන් වෙන්න ගත්තාම….ඊට පස්සෙ බිහිවෙන්නෙ දැඩි මතධාරී මූලධර්මවාදී ආගමික රාජ්ය සංස්ථාවන්…ඒ රටවල් පවතින කාළයට අනුරූපීව වෙනස් නොවී ජනතාවට වාරණයන් දමනවා…ඒ දමන වාරණයන් කඩාගෙන ජනතාව පවතින කාළයේ අත් කරගත් ජයග්‍රහණ දෙසට යන්න හදනකොට ඒක වළක්වන්න රාජ්‍යය දරුණු වෙනවා…

ඊට පස්සෙ මිනිසා අමාරුවෙන් ලබපු ආකල්පමය ජයග්‍රහණයන්, සමාජ සම්මුතිගත ජයග්‍රහණයන් සියල්ල ඉදිරියේ වනචාරි හැසිරීම් රටා පෙන්වන විධායක, අධිකරණ සහ ව්‍යවස්ථාදායක ක්‍රියාකාරකම් දියත් වෙනවා….අවසානයේදී සල්ලි කියන සාධකය ලැබුණත් සතුට අහිමි, මානසික පීඩනයෙන් සහ ශාරිරික පීඩනයෙන් කල් ගෙවන අසහනකාරී ප්‍රජාවන් බිහිවෙනවා…ඔවුන් පොඩ්ඩ බැරිවෙනකොට ඒ අසහනය ඉතාම ප්‍රචණ්ඩ ලෙස පිට දානවා…
උදා: සවුදි අරාබිය කියන වනචාරි ගුහාව සහ ඒ බලපෑම සහ ආභාෂය ලබන පර්සියන් ගල්ෆ් කළාපයේ රටවල ජනතාව…ගෝත්‍රික ආභාෂයන් අමාරුවෙන් පාලනය කරගෙන ඉන්න මැදපෙරදිග සහ උතුරු අප්‍රිකානු රටවල සුළු දෙදරීමක් පවා මහා ලේ වැගිරීමක් දක්වා වර්ධනය වීම…

ඒ කාළයේ ලොව අනෙක් කළාපයන් වල පැවති අනෙකුත් ප්‍රධාන ආගම් ( වත්මනේදිත් මිය නොගොස් පවතින ) රාජ්ය පාලනයට වක්‍ර බලපෑම් කරද්දි, සෘජුවම රාජ්‍යය කෙරෙහි මැදිහත් වුනේ ඒබ්‍රහමික ආගම් තුන තමයි)…එයිනුත් මුලින්ම දරදඬු, කෲර ප්‍රතිපදාවන් අනුගමනය කරන්න ගිහින් කෙළවගෙන පාඩම් ඉගෙන ගත්තෙ ක්‍රිස්තියානි, කතෝළික ආගමික සංස්ථා…මේක ඉතින් කියතෑකි පොත් දහයක් පිරෙන්න…ඒත් කෙටියෙන් කියන තරමට හොඳයි…යුරෝපය ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල ක්‍රිස්තියානි / කතෝළික පල්ලි රාජ්ය පාලනයට මැදිහත් වෙලා මේ වගේ ආධ්‍යාත්මික දේව රාජ්‍යයන් සොයන්න උත්සාහ කලේ ක්‍රි.ව. 400 – 1400 කාළ වකවානුවෙ ( අඳුරු යුගය ), සහ ඉන් පසුව බිහිවුණු “බැරොක්” ( Baroque) යුගයෙදි (1600-1750)…යුරෝපා මහාද්වීපික ආත්මවාදීන් සහ බුද්ධිවාදීන් එසේ ක්‍රිස්තියානිය ඇසුරෙන් ආධ්‍යාත්මික රාජ්‍ය ගැන සිහින මවද්දි, අනුභූතිවාදීන්ගේ ඇල්ම බැල්ම වැඩිපුර ලැබුණු බ්‍රිතාන්‍ය ජනතාව තමයි භෞතික දියුණුව සහ ජීවිතය පවත්වා ගන්නට අවශ්‍ය නිදහස ගැන මුල් වරට සිහින ක්‍රියාවට නැගුවෙ….ඒ ගැටුම් වලින් ක්‍රිස්තියානි පල්ලිය අමතක නොවෙන පාඩමක් ඉගෙන ගත්තා…ඒ නිසා ඔවුන් අද අතීතයේදී කළ අපරාධ වලට සමාව අරගෙන, ඒ කළාපයන් වල තිබෙන සශ්‍රීක ජීවන රටාවන් “අල නොකර” ඔය ඉරිදට පොඩි දුමක් අල්ලලා, අල පෙත්තක් කාලා පාඩුවෙ ඉන්නවා…( ආපහු රාජ්‍ය පාලනයට ඔලුව දාන්න ගහන ගේම් නැත්තෙ නෙමෙයි…ඒත් අද ඒ වගේ දෙයක් සාර්ථකව කරන්න පුලුවන් පාරිසරික සහ සාමාජීය තත්වයන් පහුකරගෙන ඒ කළාපයන් බොහෝ දුර ගිහින් ඉවරයි…ආයෙ හරවන්න උත්සාහ කරන එක තමන්ටම කෙළවා ගැනීමක් බව පල්ලි දන්නවා.. )..මුල් වරට ආගමික පරිපාලනය පරාජය කරලා ඒ වෙනුවට සාමාන්‍ය දැනීම මත ගොඩනැගුණු පරිපාලනයක් දියත් කරන්න අඩිතාලම දැම්මේ ඉංග්‍රීසි කාරයෝ…ඊට පස්සෙ ප්‍රංශයේ ඉඳන් එංගලන්තයේ අධ්‍යාපනය ලබන්න ගියපු ප්‍රංශ කාරයන් ඒ අදහස් ප්‍රංශයට ගෙනැත් ඒවාට තව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව සංගත සංකල්ප එකතු කරලා වඩාත් දියුණු ක්‍රමවේදයන් සකස් කරන්න උත්සාහ කරා…භෞතික නිදහස සහ නිර්මාණශීලීත්වයෙන් භෞතික ජීවිත සැපවත් කරගැනීමට මුල් වරට අවකාශය සලසා ගත්තු පිරිස තමයි “බටහිර” ලෙස හඳුන්වනු ලබන ජනතාව…එයම තමා ඔවුන් මෙතෙක් ලෝකය මත පවත්වාගෙන එන බලයේ සහ ශක්තියේ රහසත්…ඔවුන් අනෙක් කළාපයන්ට පෙරගමන් ගොස් තමන්ගේ ශිෂ්ඨාචාරයට දියුණු තාක්ෂණ තන්ත්‍රයක් සකසා ගත්තෙ එහෙම කරලා…( ඒකෙන් අනිත් මහාද්වීප වලට කොරපු හරිය ඉතින් වෙනම කථාවක්…නමුත් පාඩම් රැසක් තියෙනවා ඔවුන්ගෙන් අපි ඉගෙන ගන්න ඕන….)

මගේ වර්ථමාන විශ්වාසයේ හැටියට නම් යම් රටක් ගොඩ යන්න නම් එම රට තුළ ධනවාදය අදියර තුනකින් ක්‍රියාත්මක විය යුතුයි…

1. නිෂ්පාදන සහ සේවා ආර්ථික ධනවාදය – නිෂ්පාදන බලවේග සහ සේවා ආර්ථිකය මුවහත් තබා ගන්නා යුගය…රටක් හැටියට තමන්ට ජාත්‍යන්තර වෙළඳපළට දෙන්න පුලුවන් දේවල් මාකට් කිරීම ඇරඹිය යුතු යුගය…රටේ සංස්කෘතිය සහ සම්මුතීන් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ලිබරල් කිරීම ඇරඹිය යුතු යුගය…රජය යම් පාලනයක් ඇතුව පෞද්ගලීකරණය ඇරඹිය යුතු යුගය .. ( අර මොකක්ද දූපතක කරන්න ගියා වගේ රෙද්ද කඩාගෙන පෞද්ගලීකරණය හෙවත් තුට්ටුවට දෙකට විකුණා දැමීම නෙමෙයි, හරිද ? රජය යම් පාලනයක් රඳවාගෙන ක්‍රමානුකූලව පෞද්ගලික අංශයට මෙතෙක් රජය විසින් සිදුකරමින් සිටි දේ කරන්නට ඉඩ හැරීම සහ පෞද්ගලික අංශයේ දක්ෂතාවයන්ට ඉඩ දී රජයේ තටු මදක් හකුලා ගැනීම )…
2. නව ලිබරල් ධනවාදය – වැපිරූ දේ අස්වනු නෙළන කාළය…ඉහළ ජීවන මට්ටම…යාවත්කාළීන කරන ලද නවීන අධ්‍යාපනය…සුඛ විහරණය….අධි තාක්ෂණය සිස්ටම් එකට Adopt කර ගන්නා අවස්ථාව…ජනතාව තාක්ෂණික ජීවීන් වන අවස්ථාව
3. හරිත ධනවාදය – ලබාගත් තාක්ෂණය පාරිසරීකරණය කරන අවස්ථාව…පරිසරයත් සුරක්ෂිත කරගනිමින්, එයට අවම හානියක් සිදුකොට, දැනට සිදුවී ඇති හානි ප්‍රතිසංස්කරණය කරමින්, තාක්ෂණය උපයෝගී කරගෙන පාරිසරික අභියෝග ජයගනිමින් පෙරට යන අවස්ථාව…

untitled

bradford-2013-population-and-development-short-17-638

ලිය ලිය ඉන්න ඉස්සර වගේ වෙලාව නැත…ලංකාවට ඉතාම කෙටියෙන් කියනවා නම් පහත සඳහන් රටවල් වලින් ආදර්ශ ගෙන ගොඩ යා හැක…

Defense Mechanism වලට, සහ සතුරු බලවේග මැද හිඳිමින් ඒවා සමග Deal කරන ආකාරය – ඊශ්‍රායලයෙන්
ඉන්දියාව එක්ක Deal කරන ආකාරය – තායිවානයෙන්
දියුණුව කරා යන ගමන් මග – සිංගප්පූරුවෙන්
( සිංගප්පුරූව කළ දේ ආදර්ශයට ගත්තාට සිංගප්පූරු දේශපාලන ක්‍රමය ආදර්ශයට ගන්ට එපා ! මොකද එතන තිබ්බේ ඒකාධිපතිවාදයකි…!…උන්ගේ වාසනාවට ඒ ඒකාධිපතියා පට්ට මීටර් ඩෑල් එකකි…!…ඒක නිසා සිංගාලා ගොඩ ගියහ…!…එහෙමෙයි කියා ධනවාදී හෝ ලිබරල් වාදි වෙසින් ආවත් ඒකාධිපති ක්‍රම වලට සෙට් විය යුතු නැත….අවුරුදු ගාණකට සැරයක් පාලකයන් වෙනස් කරන්න පුලුවන් ක්‍රමයක් තියෙන එක කෝකටත් සරීරෙට සුවදායකය…!…ඒකාධිපති ක්‍රම වලින් ගොඩ ගිය රටවල් ලෝකයේ තිබුණත්, ඒකාධිපති ක්‍රමය යනු ඕනෑම මොහොතක වැරදී ගොස් අමු අශිෂ්ඨ වනාන්තර රාජධානි නිර්මාණය විය හැකි ක්‍රමවේදයන්ය….!…අවශ්‍ය වන්නේ කරුමෙට වැරදි එකෙක් එතෙන්ට සෙට් වීම පමණි….කිසි විටෙකත් ජනතාවක් තනි මිනිහෙකුට හෝ තනි පක්ෂයකට බාර දීම නොකළ යුතුය…!…කෙළවර වෙන්නේ අපූරු තැන්වලය..!..කොච්චර කචල් උනත් බහු පක්ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තියෙනවා නම් වැටුණත් ලෙල්ලටම වැටෙන්නේ නැත…! )
පශ්චාත් “සිවිල් යුද” සමයක හැසිරිය යුතු ආකාරය – ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයෙන්
සංස්කෘතික අනන්‍යතාවයන් ආරක්ෂා කරගෙන දියුණු නිදහස් භෞතිකයක් නිර්මාණ‍ය කරන ආකාරය – ජපානයෙන්
නොපසුබස්නා උත්සාහය සහ මව්බිමට ආදරය කිරීම – රුසියාවෙන්

ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර ගැන – කලු ගලේ ඔලුව ගහගෙන වැනසෙන්නේ නැතුව උන් එක්ක ඩීල් කර, ආර්ථික රැහැන් යොදා උන්ව අපට බැඳගෙන, අපට උවමනා දේ උන් ලවා කරගන්න උපක්‍රම ශීලී විය යුතුය…ඇමරිකාවේ ගිණිකොන දිග ආසියාතිකර කළාපයේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය සැකසෙන්නේ සිංගප්පූරුවට සහ තායිලන්තයට උවමනා හැටියටය….අග්නිදිග ආසියාතිකර කළාපය සඳහා විදේශ ප්‍රතිපත්තිය සැකසෙන්නේ දකුණු කොරියාවට සහ ජපානයට උවමනා හැටියට….ඈතා ඉත්තෑව නටවා ඇති සේම, ඉත්තෑවාද පෙරළා ඇතාව නටවා ඇත…උනන්දු උනොත් බැරි කමක් නැත…උන්ට වෛර කරනවාට වඩා උන්ගෙන් කීයක් හරි කොටාගැනීම ආතල්ය…!…උන් කන බොන මිනිස්සුය..!..අපිත් විස්කි බොනවා හිටං…!…

ඒක කරන හැටි පස්සෙ වෙලාවක විස්තර කරන්නං හිටං…! දැනට මෙන්න මේ පොත් දෙකේ නම් මතක තියාගන්න…

“Why Nations Fail- The Origins of Power, Prosperity & Poverty – Daron Acemoglu & James A. Robinson “
“Winning Global Markets” – Philip & Milton Kotler”

මේ එකක් වත් “පරම පූජනීය පරමාදර්ශ” නෙමෙයි හිටං…හොඳද?….පරම පිවිතුරු දේ ලොවෙත් නැත….මේවායේ අම්බ වැරදි ඇත…පරම පූජනීය පරමාදර්ශ පස්සෙන් එලෝපු කාලෙ ගියා අහක වෙලා….මම දැන් කරන්නේ යකුන් අතුරින් අවලස්සන අඩු යකා තෝරාගෙන ඌට උම්මා දීමයි….