යථාර්තය යනු කුමක්ද? – ස්ටීවන් හොව්කින්ග් – අවසාන කොටස

ආකෘතියක් මත පදනම් වූ යථාර්තය මතු කියැවෙන වැනි ප්‍රශ්ණ සාකච්ඡා කිරීම සඳහා කදිම ආකෘතියක් සපයා දෙනවා : ලෝකය යම්කිසි නිශ්චිත කාළයකට පෙර නිර්මාණය වුනේ නම්, එයට පෙර මොකද වුනේ…? මුල් යුගයේ සිටි ක්‍රිස්තියානි දාර්ශණිකයෙකු වන ශාන්ත ඔගස්ටීන් ( 354 – 430) පළ කල පරිදි, දෙවියන් ලෝකය නිර්මාණයට පෙර , එවැනි ප්‍රශ්ණ අසන අය වෙනුවෙන් නිරය නිර්මාණය කරමින් නොසිටි අතර, “කාළය” යන ලෝක නිර්මාණයත් සමඟ දෙවියන් වහන්සේ විසින් බිහි කළ දෙයක් වන නිසා, එම යුගයට පෙර ( ලෝක නිර්මාණයට පෙර ) කාළය පැවතියේ නැත…මේකත් බයිබලයේ “ජෙනෙසිස්” කොටසින් ලෝකාරම්භය ගැන ලබා දෙන අදහස පිළිගන්නා අය කියන කථාවක් තමයි…එවැනි අයත් ඉන්නවා, ලෝකයේ මොන තරම්, එයටත් වඩා ලෝකය පරණයි කියා කිව හැකි ෆොසිල වර්ග තිබුණා වුනත්…( ඒ ෆොසිල එලෙස දමා ඇත්තේ අපිව නොමඟ යවන්නද? ) යමෙකුට වෙනත් යථාර්ත ආකෘතියක් ආරෝපණය කර ගන්නත් පුළුවන්, කාළය මීට වර්ෂ බිලියන 13.7 කට පෙර මහා පිපුරුමක් තෙක් දිව යන…අපගේ වර්තමාන නිරීක්ෂණයන්, ඓතිහාසික සහ භූගෝලීය සාධකයන්, සියල්ල පැහැදිලි කරන්නට පුළුවන් ආකෘතිය තමයි අපිට අතීතය නියෝජනය කරන්න ගන්න පුළුවන් හොඳම ආකෘතිය…

මේ ඉහත සඳහන් කරපු ආකෘතීන් දෙකෙන් දෙවනි ආකෘතියට තමයි හොඳටම පුළුවන් ෆොසිල සහ විකිරණ වාර්ථා මෙන්ම ආලෝක වර්ෂ මිලියන ගණනක් ඈතින් වූ මන්දාකිණි වෙතින් අපිට ලැබෙන ආලෝකය ගැන පහදන්න, ඒ නිසා එම ආකෘතිය, හෙවත් මහා පිපුරුම් ආකෘතිය, පළමුව කී ආකෘතියට වඩාත් ප්‍රයෝජනවත් වෙන්නේ…නමුත්, මෙහි එක ආකෘතියක් වත්, අනිත් ආකෘතියට වඩා “සැබෑය, යථාර්තවාදීය” කියන්නට නම් බැහැ…

නමුත් එහි ( ස්ටෑන්ඩඩ් මොඩලයේ ) අත්තනෝමතිකව වෙනස් කළ හැකි, නිරීක්ෂණයන්ට ගැළපෙන්නට සකසන ලද  පරාමිතීන් දුසිම් ගණනක් වූ අතර, ඒවා නිශ්චිත සිද්ධාන්ත මඟින් තීරණය වූ ඒවා නොවීය…

සතරවැනි කරුණ ලෙස, විද්‍යාඥයන් බොහෝ විට, විශ්මය ජනක නව අනාවැකි නිවැරදි බව ඔප්පු වෙනවා දැකීමෙන් ඉමහත් සතුටට පත් වෙති. ඒ වගේම එහි අනිත් අතට, යම් ආකෘතියක වැරදි හෝ අඩුපාඩු හෙළි වුවහොත්, පොදු ක්ෂණික ප්‍රතිචාරය

නමුත් එහි ( ස්ටෑන්ඩඩ් මොඩලයේ ) අත්තනෝමතිකව වෙනස් කළ හැකි, නිරීක්ෂණයන්ට ගැළපෙන්නට සකසන ලද  පරාමිතීන් දුසිම් ගණනක් වූ අතර, ඒවා නිශ්චිත සිද්ධාන්ත මඟින් තීරණය වූ ඒවා නොවීය…

සතරවැනි කරුණ ලෙස, විද්‍යාඥයන් බොහෝ විට, විශ්මය ජනක නව අනාවැකි නිවැරදි බව ඔප්පු වෙනවා දැකීමෙන් ඉමහත් සතුටට පත් වෙති. ඒ වගේම එහි අනිත් අතට, යම් ආකෘතියක වැරදි හෝ අඩුපාඩු හෙළි වුවහොත්, පොදු ක්ෂණික ප්‍රතිචාරය

සමහරු සහාය දෙනවා කාළය මහා පිපුරුම් වාදයටත් පෙර යුගයක් දක්වා දිව යන බව කියන ආකෘතියකටත්..මෙවැනි ආකෘතියකට වර්තමානයේ අපිට දකින්නට සහ සොයා ගන්නට ඇති නිරීක්ෂණයන් වඩා හොඳින් පැහැදිලි කරන්න පුළුවන් ද කියන එක නම් දන්නේ නෑ, මොකද පරිණාම වාදයේ සියළු නීති රීතින් මේ මහා පිපුරුම ළඟදි කඩා වැටෙන නිසා…( එතනින් ඔබ්බේ ඇති අතීතයකට බල පැවැත්වෙන්නේ නැති නිසා…) එහෙම වෙනවා නම්, කාළය මහා පිපුරුමටත් පෙර පැවති බව කියැවෙන ආකෘතියක් හදන එක ඵල රහිත ක්‍රියාවක් වෙනවා, මක් නිසාද කියනවා නම්, ඒ ප්‍රාග් – කාළ යුගයේ දකිනු ලබන කිසිදු දෙයකින් හෝ සොයා ගනු ලබන කිසිදු දෙයඉ වත්මන් යුගයට කිසිදු නිරීක්ෂණය කළ හැකි බලපෑමක් නැති නිසා…ඒ නිසා වඩාත් හොඳයි අපි “මහා පිපුරුම් වාදය” විශ්වයේ ආරම්භය ලෙස කරනු ලබන හැඳින්වීමට ඇලී සිටියොත්….

ආකෘතියක් යහපත් ආකෘතියක් වන්නේ එහි,

1. දර්ශණීය / මනරම් බවක් ඇත්නම්

2. ගළපා සැකසිය හැකි හෝ අත්තනෝමතික මූලිකාංග කිහිපයක් ඇත්නම්,

3. පවතින නිරීක්ෂණයන් සියල්ලට එකඟ වී, ඒවා නිවැරදිව විග්‍රහ කරනවා නම්

4. අනාගතයේ මේ ආකෘතිය බොරු හෝ ව්‍යාජ කළ හැකි නිරීක්ෂණයන් පිළිබඳව සවිස්තරාත්මක අනාවැකි පවසනවා නම්…

මෙවැනි ආකෘතියක් පිළිගත හැකි යහපත් ආකෘතියක් වන්නේය…උදාහරණයක් සළකමු: ඇරිස්ටෝටල් ගේ “ලෝකය මූල ද්‍රව්‍ය / මූල ධාතු / මූල භූතයන් සතරකින්, එනම් පෘතුවි ධාතුවෙන්, වායුවෙන්, ගින්නෙන් සහ ජලයෙන් සෑදී ඇත, .. වස්තූන් සියල්ල ඒවායේ කැමැත්ත ඉටු කරනවාය , ඒවායේ අභිමතාර්ථයන් ඉෂ්ඨ කරනවාය,  යන සිද්ධාන්තය ගෙන බලන්න… එහිත් වෙනස් කළ හැකි මූලිකාංග කිසිවක් සඳහන් වූයේ නැත..නමුත් බොහෝ අවස්ථාවන් වලදී ඒවා නිශ්චිත අනාගත වාක්‍යයන් හෝ පුරෝකථනයන් නොකළ අතර, එසේ කළ අවස්ථාවන් වලදීද ඒවා නිරීක්ෂණයන් හා නොගැළපෙන බව හෙළිවිය…මේ පුරෝකථනයන්ගෙන් එකක් වූයේ වඩා බරෙන් වැඩි වස්තු වේගයෙන් පහළ වැටෙන බවත්, එසේ පහළ වැටෙන්නේ ( ඉහළකින් අත් හැරිය විටකදී ) ඒවායේ අරමුණ වන්නේ පහළ වැටීම නිසා බවත්ය…

ගැලීලියෝට පෙර සිටි කිසිම කෙනෙකු, මෙය අත්හදා බැලිය යුතු යැයි කල්පනා කලේ නැති බව පෙනෙයි.. පීසාහි ඇලවෙන කුලුණින් බර කිහිපයක් බිමට අත හැරීමෙන් මෙය ඔහු පරීක්ෂා කරන ලද බවට කථාවක්ද ඇත…මෙය බොහෝ විට අයස්ථාභූත කථාවක් වුවත් ගැලීලියෝ විසින් බෑවුමක වස්තූන් කිහිපයක් පහළට රෝල් කිරීමෙන්, ඒවායේ ත්වරණය සමාන බවත්, එය ඇරිස්ටෝටලියානු නිරීක්ෂණයට පටහැණි බවත් දුටු බව අපි දනිමු…

ඉහත සඳහන් කරන ලද උපමානයන් බොහෝ විට මනෝ මූලික වූ ඒවාය. ( විෂයබද්ධ වූ ඒවාය ) .. ශෝභනත්වය ( අලංකාරය ) යන්න මැනීම ඉතාම දුෂ්කර වේ.. ( අලංකාරය යන්න මනිනුයේ කෙසේද…? )  නමුත් එයට විද්‍යාඥයන් අතරේ ඉතාම ඉහළ වටිනාකමක් ඇත්තේ, ස්වභාවික රීති මඟින් බොහෝ ව්‍යක්තික අවස්ථා රාශියක් එක සමීකරණයකට සම්පිණ්ඩනය කරනු ලබන නිසාය. ( පරිවර්තක පැහැදිලි කිරීම : බහු විධ සමීකරණ හෝ සබැඳුම් තබා ගන්නවාට වඩා එක සමීකරණයකට සම්පිණ්ඩනය කළ හැකි නම් මනා වන්නේ ආර්ථික කරුණු කාරණා නිසාමය…).

අලංකාර භාවය බොහෝ විට බල පැවැත්වෙන්නේ සිද්ධාන්තයක ස්වරූපයට වන නමුත්, එය එම සිද්ධාන්තයේ වෙනස් කළ හැකි අත්තනෝමතික මූලිකාංග නැතිවීමට සමීප සබඳතාවයක් දක්වයි… ( වෙනත් වචන වලින් කිව්වොත්, සිද්ධාන්තයක වෙනස් කළ හැකි මූලිකාංග අවම වීම, හෝ නැතිවීම, කෙරෙහි එම සිද්ධාන්තයේ රූපාලංකරණය සමීපව බැඳී පවතී…) …ප්‍රබන්ධ හා පල් හෑලි නිසා සිරවුණු සිද්ධාන්තයක අලංකාර බවක් නැත…එවෙනුවට එහි ඇත්තේ හුදෙක් විශ්වාසය මත රැඳී පවතින තාර්කික හිස් බවක් පමණි…ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්ගේ වචන වලින්ම සඳහන් කළොත්, සිද්ධාන්තයක් හැකිතාක් සරල විය යුතු නමුත්, එයටත් වඩා සරල විය යුතු නැත… ( A theory should be as simple as possible, but not simpler. )

ටොලමි විසින් ආකාශ වස්තූන්ගේ චක්‍රාකාරව වූ කක්ෂයන්ට උපවක්‍රයන් එකතු කලේ, එම ආකෘතිය මඟින් ඒවායේ චලිතයන් නිවැරදිව විග්‍රහ කළ හැකි යැයි සිතා සිටි නිසාය. මෙම ආකෘතිය උපවක්‍රයන්ට, උපවක්‍රයන් සහ තවත් උපවක්‍රයන් එකතු කරා නම් වඩාත් නිරවද්‍ය වන්නටද ඉඩ තිබිණි…එකතු කරන ලද සංකීර්ණත්වය නිසා යම් ආකෘතියක් වඩා නිරවද්‍ය විය හැකි වුවද, විද්‍යාඥයන් කිසියම් නිරීක්ෂණ මාලාවක් සමඟ ගැළපීම සඳහා උවමනාවෙන් විකෘති කරන ලද ආකෘතීන් කෙරෙහි දක්වන්නේ අප්‍රසාදයකි. මෙයට හේතුව එබඳු ආකෘතීන් මඟින් යමක් ප්‍රයෝජනවත් මූලධර්මයන්

සකස් කරනු වෙනුවට, ඒවා නිකම්ම නිකං දත්ත ගබඩා ලෙස පෙනීමයි… ( අවශ්‍ය පරිදි දත්ත ඔබා, කපා, කොටා හැඩ ගස්වන ලද මූල ධර්ම )…

ස්වභාවයේ පවතින මූලික අංශු අතර අන්තර් සබඳතා පවතින අයුරු විග්‍රහ කරන “ප්‍රමිති ආකෘතිය / පරිමිති ආකෘතිය” (The Standard Model), බොහෝ දෙනෙකු විසින් අලංකාර “නොවන” ලෙස දකින අන්දම ගැන අප පස්වැනි පරිච්ඡේදයේදී විග්‍රහ කරමු…එම ආකෘතිය නම් ටොලමිගේ “උපවක්‍රතා” ආකෘතියට වඩා බෙහෙවින්ම සාර්ථක එකකි. එම “ස්ටෑන්ඩඩ් මොඩ්ල්” එක මඟින් නව අංශු වර්ග වල පැවතුම, ඒවා නිරීක්ෂණයටත් පෙර සිටම අනාවැකි ලෙස පළකිරීම සහ දශක ගණනක් තිස්සේ කෙරෙන්නට තිබුණු පරීක්ෂණ රැසක නිරීක්ෂණයන් ගැන ඉතාම නිරවද්‍ය ලෙස අනාවැකි ඵල කිරීම යන මේ දෙවර්ගයම ඉතාම විශිෂ්ඨ අයුරින් සිදු කරන ලදී…

නමුත් එහි ( ස්ටෑන්ඩඩ් මොඩලයේ ) අත්තනෝමතිකව වෙනස් කළ හැකි, නිරීක්ෂණයන්ට ගැළපෙන්නට සකසන ලද  පරාමිතීන් දුසිම් ගණනක් වූ අතර, ඒවා නිශ්චිත සිද්ධාන්ත මඟින් තීරණය වූ ඒවා නොවීය…

සතරවැනි කරුණ ලෙස, විද්‍යාඥයන් බොහෝ විට, විශ්මය ජනක නව අනාවැකි නිවැරදි බව ඔප්පු වෙනවා දැකීමෙන් ඉමහත් සතුටට පත් වෙති. ඒ වගේම එහි අනිත් අතට, යම් ආකෘතියක වැරදි හෝ අඩුපාඩු හෙළි වුවහොත්, පොදු ක්ෂණික ප්‍රතිචාරය වන්නේ එම “පරීක්ෂණය වැරදියි” කීමය…කාරණය එයත් නොවේ යැයි ඔප්පු වුවද ලෙහෙසියෙන් සිද්ධාන්තය අත්හැරීම නම් සිදු නොකරන අතර, අලුත් කිරීම්, නව්‍යතාවයන් හඳුන්වා දීම මඟින් සිද්ධාන්තය බේරා ගැනීමට හැකි සෑම උත්සාහයක්ම ගනිති…භෞතික විද්‍යාඥයන් බොහෝ විට තමන් ආශා කරන සිද්ධාන්තයන් සහ ආකෘතීන් බේරා ගන්නට උත්සාහ කරන නමුත්, සිද්ධාන්තයන් නව්‍ය කරණය හෝ අලුත්වැඩියා කරණය, ඒ අලුත් වැඩියා කිරීම්, නව වෙනස් කිරීම් හා ගැළපීම් කෘත්‍රිම සහ අශෝභන ලෙස පෙනෙන්නට පටන් ගන්නා තැනේ සිට ක්‍රමයෙන් අත්හැර දැමේ…

යම් සිද්ධාන්තයක, නව නිරීක්ෂණයන් ප්‍රතියෝජනය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය විකරණයන් ඉතාම අශෝභන ඒවා බව හැඟුණොත්, එයින් කියන්නේ නව සිද්ධාන්තයක් සහ ආකෘතියක් අවශ්‍ය බවය…( පරණ එකට ඔයටත් වඩා පැළැස්තර ඇළවිය නොහැකි අතර, අලවන්නට ගියහොත් ඉතාම අශෝභන, කෘත්‍රිම, පිළිගත නොහැකි සිද්ධාන්තයක් ලෙස පෙනෙන්නට පටන් ගනී… එවිට එය අත්හැර දැමිය යුතු කාළය එළඹ ඇති බව වටහා ගත යුතුය…).. නව නිරීක්ෂණයන්ගේ බර  නිසා එසේ වළපල්ලට ගිය ආකෘතියක් ලෙස ස්ථතික විශ්ව ( ස්ථතික = නොවෙනස්වන සුළු ) ආකෘතිය හැඳින්විය හැක…( The idea of a Static Universe) ..

1920 ගණන් වලදී බොහෝ විද්‍යාඥයන් සිතා සිටියේ විශ්වය ස්ථතික බවත්, එහි විශාලත්වය වෙනස් නොවන බවත්ය. නමුත් 1929 දී එඩ්වින් හබ්ල් විසින් මේ විශ්වය ප්‍රසාරණය වන බවට කරන ලද ඔහුගේ නිරීක්ෂණ පළ කරන ලදී…නමුත් හබ්ල් විසින් සෘජුව විශ්වය ප්‍රසාරණය වනු දුටුවේ නැත….ඒ වෙනුවට ඔහු මන්දාකිණි වලින් නිකුත් වන ආලෝකය නිරීක්ෂණය කරන ලදී…මෙම ආලෝකය චරිතාංගමය ලකුණක්, හෝ වර්ණාවලියක් රැගෙන යන අතර, එය එකී මන්දාකිණියේ සංයුතිය මත පදනම් වෙමින්, අපට සාපේක්ෂව චලිතයේ යෙදෙද්දී යම් පරිමාවකට වෙනස් වේ…( වෙනස් වන්නේ වර්ණ සහ වර්ණාවලියයි..) එම නිසා, ඈතින් පිහිටි මන්දාකිණි වල වර්ණාවලිය විශ්ලේෂණය කිරීමෙන්, ඒවායේ ප්‍රවේගය සොයාගැනීමට හබ්ල් සමත් වූ අතර, ඔහු මුලින් සිතා සිටියේ අප දෙසට ( පෘතුවිය දෙසට සහ එය අඩංගු අපේ මන්දාකිණිය වන ක්ෂීර පථය දෙසට ) චලනය වන මන්දාකිණි ගණන, අපෙන් ඉවතට චලනය වන මන්දාකිණි ගණනට සමාන බවය…නමුත් පුදුමයකට මෙන්, අති බහුතරයක් මන්දාකිණි අපෙන් ඉවතට ඇදෙන බවත්, ඒ ඇදෙන තරමට ඒවායේ ඇදී යාමේ වේගයද වැඩි වන බවත් ඔහු නිරීක්ෂණය කර ගන්නා ලදී…

හබ්ල් “විශ්වය ප්‍රසාරණය වීම” යන්න ගැන විනිශ්චයකට එළඹියත්, එයට පූර්වයෙන් පිළිගත් ස්ථතික විශ්ව සංකල්පය සමඟ බැඳී සිටි අනිත් අය, එම මොඩලය රැක ගැනීම සඳහා ස්ථතික විශ්ව සංකල්පය ඇසුරෙන් ඔහුගේ නිරීක්ෂණයන් පැහැදිලි කරන්නට උත්සාහ දැරූහ…උදාහරණයක් ලෙස, කැල්ටෙක් භෞතික විද්‍යාඥ ෆ්‍රිට්ස් ස්විකි යෝජනා කලේ, නොදන්නා හේතු නිසා මෙම ආලෝක කිරණයන් විශාල දුර ප්‍රමාණයන් ගමන් කරන විට, ඒවා සතු ශක්තිය සෙමෙන් අඩුවන බවය…( එනයින් අපට ආලෝක වර්ණාවලිමය වෙනස් කම් දිස් වන බවය ).. මෙම ශක්තියේ අඩුවීම ආලෝක වර්ණාවලි වල වෙනසට හේතු කාරක වීම තුළ හබල් විසින් කරන ලද නිරීක්ෂණයන් මෙම විශ්වයෙහි පාලක රීතීන් සහ නීතින් සොයා ගැනීම සඳහා අප විසින් දරනු ලබන ප්‍රයාමයේදී අප, මූල ද්‍රව්‍ය සතරේ සිද්ධාන්තය, ටොලමිගේ ආකෘතිය, ෆ්ලොගිස්ටන් සිද්ධාන්තය, මහා පිපුරුම් සිද්ධාන්තය, ආදී වූ සිද්ධාන්ත සහ ආකෘතීන් විශාල ප්‍රමාණයක්  නිර්මාණය කොට ඇත්තෙමු…මේ සෑම සිද්ධාන්තයක් සහ ආකෘතියක් සමඟම අපේ යථාර්තය පිළිබඳව වූ සංකල්පයන් සහ විශ්වයේ පදනම් ගැන නිර්මාණය වී ඇති සංකල්පයන්ද වෙනස් වී ඇත. නිදසුන් ලෙස : ආලෝකයේ සිද්ධාන්තය ගෙන බලමු… නිව්ටන් සිතුවේ ආලෝකය කුඩා අංශු වලින් හෝ කලේවරකයන්ගෙන් සෑදී ඇති බවය. මෙමඟින් ආලෝකය සෘජු රේඛීයව ගමන් කරන්නේ ඇ‍යිද යන්න විග්‍රහ කළ හැකි වූ අතර, නිව්ටන් විසින් එයම ආලෝකය, වාතයේ සිට වීදුරුවකට හෝ වාතයේ සිට ජලයට, යනාදි වශයෙන් එක් මාධ්‍යයක සිට තවත් මාධ්‍යයක් වෙත යන විට ඇතිවන “වර්තනය” පැහැදිලි කිරීම සඳහාද යොදා ගන්නා ලදී… ( වර්තනය යනු ආලෝකය එක් මාධ්‍යයක සිට තවත් මාධ්‍යයක් වෙත යන විට ඇතිවන දෘෂ්‍ය නැම්මයි..) ..

නමුත් මේ අණුදේහ සිද්ධාන්තය, නිව්ටන් විසින්ම කරන ලද එක්තරා නිරීක්ෂණයක් වන, නිවට්න්ගේ “වළලු” පැහැදිලි කිරීම සඳහා යොදා ගත නොහැකි විය. පරාවර්තන ඇති කළ හැකි පැතලි තැටියක් මත කාචයක් තබා, එය සෝඩියම් ලයිට් එකක් වැනි ඒක වර්ණක ආලෝක මාධ්‍යයක් මඟින් ආලෝකනය කරන්න. උඩින් එය දෙස බලනවිට, කෙනෙකුට එම කාචය, තැටියේ මතුපිට පෘෂ්ඨය ස්පර්ශ කරන තැනට කේන්ද්‍රික වන ප්‍රභාමත් වූ සහ අඳුරු වළලු රාශියක් දැක ගත හැක…ආලෝකය සම්බන්ධ අංශු සිද්ධාන්තයෙන් මෙය පැහැදිලි කිරීම දුෂ්කරය වන නමුත්, “තරංග සිද්ධාන්තයේදී”

මෙයද සැළකිල්ලට ගෙන ඇත.

ආලෝකය පිළිබඳව “තරංග සිද්ධාන්තයේදී” මේ ප්‍රභාමත් සහ අඳුරු වළළු සෑදී ඇත්තේ “නිරෝධනය” නම් ක්‍රියාවලිය නිසාය. ජල තරංගයක් බඳු තරංගයක්, තරංග ශීර්ෂයන් සහ නිම්නයන් පෙළකින් සැකසී ඇත…තරංගයන් ගැටෙන විට, මේ ශීර්ෂ සහ නිම්න අනුරූප වුවහොත්, ඒවා එකිනෙක ශක්තිමත් කරනු ලබන අතර, එමඟින් වඩා විශාල තනි තරංගයක් නිර්මාණය වේ…මෙයට අප කියන්නේ “නිර්මාණාත්මක නිරෝධනය” කියාය…එවැනි අවස්ථාවක තරංග “ප්‍රාවස්ථව” පවතින බව කිව හැක. අනෙත් අන්තයේදී, මෙලෙස තරංග මුණ ගැසෙන විට, එක් තරංගයක ශීර්ෂය, අනෙකේ නිම්නය හා ගැටෙනු ඇත. එවැනි මොහොතක, ඒවා එකිනෙක නිෂේධනය කරනු ලබන තර, එලෙස ගැටෙන තරංග “ප්‍රාවස්ථ නොවන” බව කිව හැක. එවැනි තත්වයකට කියනුයේ “නාශක නිරෝධනය” කියාය…

නිව්ටන්ගේ වළලු තුළ වඩා ප්‍රභාමත් වළලු කේන්ද්‍රයෙන් දුරස්ථව පිහිටා ඇති අතර, එවැනි ස්ථාන වලදී කාචයේ සහ තැටියේ අතර ඇති වෙන්වීම් කෙසේද යත්, කාචයෙන් ප්‍රතිබිම්භනය කෙරෙන තරංග, තැටේයෙන් ප්‍රතිම්භනය කෙරෙන තරංගවලින් වෙනස් වන්නේ නිඛිල තරංග ආයාමයන් සංඛ්‍යාවකින් ( 1,2,3…යනාදි වශයෙන් ) වන අතර, එවිට නිර්මාණාත්මක නිරෝධනය සිදුවීඉ. ( තරංග ආයාමයක් යනු එක තරංගයක ශීර්ෂයේ සිට වෙනත් තරංගයක ශීර්ෂයට ඇති දුරය..) ..අඳුරු වළළු පිහිටා ඇත්තේ, කේන්ද්‍රයේ සිට, ඉහත කී තැටියේ සහ කාචයේ තරංග ප්‍රතිබිම්භයන් අතර වෙනස අර්ධ – නිඛිල තරංග ආයාමයන් වන තරම් දුරකිනි … ( උදා: 1 1/2, 2 1/2, 3 1/2 ආදී වශයෙන් )

මෙමඟින් නාශක නිරෝධනයන් ඇති වී, කාචයෙන් ප්‍රතිබිම්භනය කෙරෙන තරංග මඟින්, තැටියෙන් ප්‍රතිබිම්භනය කෙරෙන තරංග නිශේධනය කෙරේ….

19 වැනි සියවසේදී මෙය ආලෝකයේ තරංග සිද්ධාන්තයෙහි නිරවද්‍ය බව හා අංශුමය සිද්ධාන්තයෙහි සාවද්‍ය බව තහවුරු කිරීම සඳහා යොදා ගැනිණි…නමුත් විසිවැනි සියවසෙහි මුල් කාළයේදී අයින්ස්ටයින් විසින් “ප්‍රකාශ විද්‍යුත් ආචරණය”, අංශු හෝ ආලෝක ක්වන්ටම් මඟින් පරමාණු වලට පහර දී ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් විමෝචනය කිරීම

මඟින් විග්‍රහ කර හැකි බව පෙන්වා දෙන ලදී. එම නිසා ආලෝකය තරංග ලෙස සහ අංශු ලෙසත් හැසිරෙන බව හෙළිදරව් විය…

තරංග නම් සංකල්පය මිනිස් මනසට ඇතුළු වූයේ මිනිසුන් මහා සමුද්‍රය දෙස බලන්නට හෝ දිය කඩිති වලට ගල් කැට විසි කර බලන්නට පුරුදු වී සිටි නිසා විය යුතුය. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔබ දිය කඩිත්තකට ගල් කැට දෙකක් විසි කළහොත් ඔබට නිරෝධනය දැක බලා ගන්නට ලැබෙනු ඇත. අනෙත් ද්‍රවයන් වෙතින්ද බොහෝ විට සමාන හැසිරීම් නිරීක්ෂණය කළ හැක…

( නමුත් වයින් නම්, ඔබ වැඩිපුර පානය කරන ලද අවස්ථාවන් වලදී මෙයින් බැහැර වේ… ) ..

අංශු ගැන අදහස හුරු පුරුදු එකක් වූයේ ගල්, වැලි සහ කැට කැබිලිති නිසා විය යුතුය. නමුත් මේ අංශු / තරංග ද්වෛතය , හෙවත් යම් වස්තුවක් අංශු ලෙසි හෝ තරංග ලෙසින් විස්තර කළ හැක යන්න, ඔබට වැලිගල් කුට්ටියක් පානය කළ හැකිය යන්න තරමටම ආගන්තුක අදහසක් වෙනු ඇත…

වෙනස් සිද්ධාන්ත දෙකක් යොදා එකම ප්‍රපංචය විග්‍රහ කළ හැකි අවස්ථාවන් වලදී, ඇතිවන මෙවැනි ද්වෛතයන් ආකෘතිය මත යැපෙන යථාර්තය ( ආකෘතික – යැපුම් යථාර්තයට ) සංගත වේ….එක්, එක් සිද්ධාන්තය මඟින් එකම වස්තුවේ විවිධ ලක්ෂණයන් විග්‍රහ කළ හැකි අතර, එක සිද්ධාන්තයක් වත් “අනෙකට වඩා යථාවාදී නොවේ…” .. විශ්වය පාලනය කරන නීති රීති සම්බන්ධයෙන් අපට කිව හැක්කේ මෙයයි : විශ්වයෙහි ඇති සෑම ලක්ෂණයක්ම විග්‍රහ කළ හැකි එක ගණිතමය ආකෘතියක් හෝ සිද්ධාන්තයක් නොමැත. ඒ වෙනුවට, මෙම පරිච්ඡේදය ආරම්භයේදී ප්‍රකාශ කළ අන්දමටම, “එම්-තියරි” ලෙස හඳුන්වනු ලබන සිද්ධාන්ත ජාලයක් පවතී. ඒවායේ පරාසයන් එකිනෙක අතික්‍රමණය කරන විට, මෙම ජාලයේ ජාලගතව පවතින සිද්ධාන්ත එකඟතාවයකට පැමිණෙන බැවින් ඒවා “එකම සිද්ධාන්තයේ ” කොටස් ලෙස හඳුන්වන්නට පුළුවන. මේ එම්-තියරි ජාලයේ ඇති සෑම සිද්ධාන්තයක්ම යම් කිසි පරාසයක් තුළ ඇති ප්‍රපංචයන් විග්‍රහ කිරීමේ හැකියාවෙන් යුක්තවේ. නමුත් විශ්වයෙහි සෑම ලක්ෂණයක්ම හෝ, ඒවාට අනුබද්ධිත ස්වභාවික බලවේග හෝ ඒ බලවේග සංවේදනය කරන අංශු, ඒවා සියල්ල සිදුවන අවකාශ – කාළ රාමුව යන මේ සියල්ලම විග්‍රහ කළ හැකි “තනි සිද්ධාන්තයක්” මෙම ජාලයේ නොමැත….!! ( ඔන්න මෙහෙමයි…කොටින්ම කිව්වොත් යුනිෆයිඩ් තියරි කියා එක තියරියක් නැති අතර, තියරි රැසක් එම්-තියරි සංකීර්ණය ලෙස ජාලගතව තියෙනවා…මෙව්වායේ පරාසයන් එකිනෙක මත ඕවර් ලැප් වෙනකොට, ඒවායින් එකම දේ ඩිස්ක්‍රයිබ් වෙන නිසා ඒවා ඒ මොහොතට එකම තියරියේ කොටස් ලෙස සළකනවා…තේරුණැයි…? )

මේ තත්වය සාම්ප්‍රදායික භෞතික විද්‍යාඥයාගේ “ඒකාබද්ධ සිද්ධාන්ත ” සිහිනය සතුටු නොකරන මුත්, “ආකෘති මත යැපෙන යථාර්තය” නම් රාමුවේදී ඒය පිළිගත හැකි තත්වයකි….

අපි පස්වැනි පරිච්ඡේදයේදී මේ ද්වෛතය සහ එම්-තියරිය ගැන වඩා හොඳින් සාකච්ඡා කරමු…නමුත් අපි ඊට පෙර හැරිය යුතුයි “ක්වන්ටම් සිද්ධාන්තය දෙසට”…..

පරිවර්තකගෙන් – මහාචාර්ය ස්ටීවන් හොව්කින්ග් වියතාණන්ගේ “The Grand Design” නම් කෘතියේ එන නම් “What is Reality” පරිච්ඡේදයේ සිංහල පරිවර්තනය ඔබ හමුවේ තැබීම මෙලෙසින් නිමා කරමි…යළිත් එම වටිනා ග්‍රන්ථයේම වෙනත් පරිච්ඡේදයක් පරිවර්තනය තුළින් හමුවෙමු…….

Advertisements

One thought on “යථාර්තය යනු කුමක්ද? – ස්ටීවන් හොව්කින්ග් – අවසාන කොටස”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s