ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා මානුෂීය හිමිකම් සම්මුති කර ගනු ලැබුවේත්, ප්‍රඥප්තීන් තුළ සිරගත කරනු ලැබූවේත්, අද ඒවා හිතුමතයේ වාසිය පිණිය යොදා ගනු ලබන්නේත් අධිරාජ්‍යවාදී රටවල් වුවද, ඒවා තුළ ලෙයින්,කඳුළින් සහ දහදියෙන් පාදා ගත් උතුම් අරමුණු සහ ශ්‍රේෂ්ඨ සත්‍යයන් ගැබ්ව පවතී…යමෙකු ඒවා වංචනික අරමුණින් යුතුව ප්‍රරෝහණය කරයි නම්, මිනිසා බුද්ධිමත්ව විවේචනය කළ යුත්තේ ඒ ප්‍රරෝහණය කරන වංචනිකයන්ගේ ක්‍රියා කළාපයන් විනා , මෙලොව අපට ජාති,කුල, ගොත්, සමය නිසා කුරිරු වධ බන්ධනයන්ට ලක්ව මරු වැළඳ ගන්නට සිදුවූ යුගයන් නිමා කළ ඒ දියුණු මනෝ භාවයන් නොවේ…ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හෝ මානුෂිය අයිතිවාසිකම් කාගේවත් බූදළය නොවේ…ඒවා මෙලොව පැවතිය යුතු, සැමට ලැබිය යුතු උතුම් තත්වයන්ය…ඒවා ලබාදිය හැක්කේ ගුවන් ප්‍රහාර මඟින් හෝ තවත් මර බිය වපුරන ක්‍රම වේදයන් මඟින් ද නොවේ…අධ්‍යාපනයෙන්, ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන් සහ අවබෝධයෙන් එක් මිනිසෙකු අනිත් මිනිසුන් කෙරෙහි හැසිරෙන ආකාරය වෙනස් කිරීම තුළිනි…., ඒවා කාගේත් බූදල නොවන නිසාත්, කාටත් සමව ලැබිය යුතු නිසාත්, සියල්ලෝම ඊට ගරු කළ යුතු වන්නාහ…අප ගමන් කල යුත්තේ යළිත් අඳුරට නොව, අඳුරෙන් එළියටය…

වනචාරියාගෙන් පටන් ගෙන, වනචාරියා මරා දමමින් ක්‍රමයෙන් ශිෂ්ඨයා කරා ගමනක අප යමු…තවමත් ඒ ගමන ඇත්තේ ලත් තැනින් මඳක් ඔබ්බෙහිය…ලෝකය සැපවත් තැනක් වන්නේ ඒ ගමන යන්නට අවංකව දිරි දෙන්නන් අතීතයේ සිටි නිසාය…අනාගතයටත් සිටිනු ඇති නිසාය….යම් දේශයක ශිෂ්ඨාචාරයේ හා එහි වෙසෙන වැසියාගේ දියුණුව මැනිය යුත්තේ එම දේශයේ ඉතිහාසයේ දිග පළලෙන් වත්, ඒ ඉතිහාසය තුළ ගොඩ නඟන ලද ගොඩනැඟිලි වල උස, මහතෙන් වත් නොවේ…එම දේශයේ වැසියෝ වත්මනෙහිදී එකිනෙකා කෙරෙහි හැසිරෙන ආකාරයෙනි…අතීතයේ අප ඇසූ කතන්දර බොහෝ විට එක් මිනිසෙකුගේ හෝ එක් පරපුරක හෝ වීර කම්, උත්තුංග කම් වටා ගෙතී පවතින ඒවාය…නමුත්, ඒ මිනිසුන්ට එවැනි ප්‍රතාපයන් ආරෝපණය කරන්නට වෙහෙසුණු, දිවිදුන්, සදහටම මතකයෙන් සළකුණු නොමැතිව මැකී ගියාවූ සෑම අවශේෂ වූ මිනිසෙකුටම, සෑම ගැහැණියකටම වෙන්, වෙන් වූ කතන්දර ඇත…ඒ කතන්දර එසේ පැවති බව අපට අමතකය…සෑම මිනිසෙක්ම අප සේම කුඩා කාළයක්, තරුණ කාළයක් ගත කළ බවද, අනන්‍ය වූ කතන්දරයක් තුරුළු කරගෙන, බලාපොරොත්තු, අභිලාෂයන් කැටි කරගෙන වළ පල්ලට ගිය වගද, අප නොදන්නා ඉතිහාසයයි…දන්නේ එක නරපතියෙකුගේ, සෙන්පතියෙකුගේ, ගවේෂකයෙකුගේ වීර ක්‍රියා ( හෝ වීර ක්‍රියා යැයි සිතා සිටින ඒවා ) පමණි….මෙලොව මිනිසුන් මේ කතන්දර කාරයන්ට නොනැමී, ජීවත් වන, හුස්ම ගන්නා, හද ගැහෙන සෑම මිනිසෙකුගේම, සෑම ගැහැණියකගේම යහපත්, සාධාරණ, යුක්ති සහගත කතන්දරයන්ට ගරු කරන දාක ලෝකය සොඳුරු වූ තැනක් වූ බවට අතීතයේ මී මුත්තන්ට ඇසෙන සේ හඬ ගා කිව හැකිවනු ඇත….

අයුක්තිය, අසාධාරණය සහ අවනීතිය යන ත්‍රිත්වය ඕනෑම දේශයක ජීවයෙහි පිළිකාවක් සේ වැඩෙන සුළුය…ඒවාට තව, තව ඉඩ ලැබෙන්නට, ලැබෙන්නට ඒවා තව, තවත් වපසරිය බිලිගෙන, අවසානයේදී ඒවාට සෘජුව හෝ වක්‍රව සහාය දෙන, ඒවා ඉවසා වදාරනුවුන්ගේද නිවෙස් වලට එති…අනුන් ඒවායින් විඳින වේදනා ගැහැට “අපේ නොවෙයි, අපිට මොකද?” කියා ඉවසන්නවුන්ට තරු පෙන්නෙන්නේ ඒ පිළිකා වලින් තමන් අවට සමාජය මරණාසන්න වූ විටය….අත් අඩංගුවේ පසුවන පාතාල කාරයාට වුවද පොලීසියෙන් “වෙඩි පහර” ලැබීම හොඳ දෙයක් නොවන්නේ, සම්මත අධිකරණ ක්‍රියා මාර්ගයන්ගෙන් තොරව පාතාල නායකයාට වුවද ලැබෙන එසේ වූ අසම්මත පොලිස් මරණය, දේශපාලන මරණය තටු ලබා හෙට දිනයේදී ඔබවද සොයා එන බැවිනි…ඔබේ පුතු සොයා ද ආ හැකි බැවිනි….අසම්මතයට, අයුක්තියට, අසාධාරණයට, හිංසනයට කවරෙකුටවත් බිලි වන්නට ඉඩ නොතැබිය යුතුවේ…ඒවා තටු ලැබ ඉගිල්ලෙන සුළුය…රටක ජාතියක පෙර මඟ එළි වන්නේ ඒවාට තටු නොලැබෙන තරමටය…

ලෝකය අඳුරේ ගිළෙමින් පවතින බවට ඇතැමුන් කියති…මට සිතෙන්නේ ලෝකයට එළිය වැටෙමින් පවතින බවය…සැම විටම ආලෝකය සහ යහපත උදා වූයේ අර්බුද, පෙරැළි සහ කම්පා මතිනි…සිදුහත් තවුසාණන් බුද්ධත්වයට පත්වූයේ දුෂ්කර ක්‍රියා පරිච්ඡේදයකින් පසුවය… හිරු සැමවිටම උදාවන්නේ ක්ෂිතිජය මැඩ ගෙනය…ක්ෂිතිජයේ ඉම හිරු විසින් මැඩලන තෙක් අන්ධකාරයට ආවේණික අවිනිශ්චිත භාවය සහ අසහනය පවතී….සංස්කෘතිය යනු “අත්තාගේ, මුත්තාගේ කාළයේ සිට පණ මෙන් සුරකින “හැඹිලියක්” කර නොගන්නා දේශයන් සහ ජාතීන්” නැගෙති…සෙසු දේශයන් සහ ජාතීන් යටපත්ව අහෝසි වී යති…අනුවර්තී විකිරණය මේ මිහි මත සියල්ලටම අදාළ වන්නේ, සියල්ල යනු සුලු මොහොතකින් වෙනස් විය හැකි දේ නිසාය…..

Now for ASR’s politico-ideological coordinates. He proudly belonged to a so-called Maoist international which termed itself the Revolutionary International Movement (RIM), the most prominent member of which was the notoriously barbaric and terroristic ‘Sendero Luminoso’ (Shining Path) of Peru. Another member was the Indian Naxalite movement which is conducting an armed struggle against a secular, quasi-federal, electoral democracy; a struggle which includes attacks on civilians and the decapitation and dismembering of policemen.

ASR’s stance within Marxist-Leninist theory and history is also eccentric. Having joined the Ceylon Communist Party led by N. Sanmugathasan, he produced a long and turgid dissenting document (which comrade Shan showed with me with a smile and shake of the head at the political illiteracy of the author) claiming that the Communist International, Georgi Dmitrov and Stalin were wrong in the one thing that even hostile historians concede they were correct: the Popular Front period and World War II, i.e. the formation of the broadest alliances against Nazi fascism, nationally (including with the bourgeoisie) and globally (with the US and UK).

Triangulate these three coordinates and ASR’s diatribe against me is entirely comprehensible and consistent. What is a little cheap is that he lies. I have never said that state sovereignty is above people’s sovereignty. Not only have I not said that, I have said exactly the opposite!     To give just a single example, in my polemic in defence of state sovereignty with Dr Nihal Jayawickrema (‘the State of state Sovereignty’ March 31, 2010 Transcurrents) I wrote:

N. Sanmugathasan (right) with Mao

“If Dr Jayawickrama were to content himself with charging that GOSL is abusing the concept of state sovereignty one could scarcely disagree. State sovereignty has certainly been over-invoked and abused by the GOSL in the post-war period; in peacetime. The problem today is that the closer affinity between ‘national sovereignty’ and (republican) ‘popular sovereignty’ has been glossed over in favour of the equation of ‘national sovereignty’ with ‘state sovereignty’ and ‘state sovereignty’ with ‘state security’, which has itself been equated not with the more holistic recent doctrine of ‘human security’ but with the government of the day, so that the monstrous equation concludes with any activity outside the parameters prescribed by the dominant ideology being anti-government activity; anti-government activity being anti-state activity, tantamount to activity against the security of the state and therefore against national/state sovereignty itself — while the role of the state is increasingly defined in ethno-religious terms. An illustration of this phenomenon is the hitherto unprecedented detention of a young Sinhala woman author and convert to Islam. That unconscionable narrowing of state sovereignty to state security and that too defined in the narrowest partisan sense, was perhaps pioneered by the 1970-77 administration of Madam Sirima Bandaranaike and chiefly by Hon Felix Dias Bandaranaike…”

I have also argued against any trade-off between national and popular sovereignty (‘Debating Sovereignty in Sri Lanka’ GV April 12, 2010). Most importantly I have pointed out that the Declaration of Rights of Man and the Citizen’, the iconic founding text of rights in the age of reason and modernity, proclaimed in Paris in the year of the Revolution 1789, says in its third Article that ‘all sovereignty flows from the nation’. Therefore, I argue – and strive with difficulty– for a synthesis between national/state, popular and individual sovereignty (or sovereignties).

ASR argues that the LTTE was not fascist; that it was not one of the world’s most ferocious terrorist movements, that the atrocities of the LTTE mirrored and were a response to those of the state, and that the EPRLF of K Pathmanabha, which was the ally of our Vikalpa Kandayama in the 1980s, was essentially no different from the LTTE. He is wrong on some of these counts and untruthful on the others.

He confuses the ‘regime phase’ of fascism with its ‘movement phase’. The Tigers were of a piece with fascism as movement, but its rule in the North East during the CFA showed structural and systemic similarities with even the regime phase of fascism. As for the role of the bourgeoisie, ASR omits that of the off-shore Tamil bourgeoisie and the conduits of imperialism which are still propelling the LTTE and secessionism globally.

ASR argues that the LTTE was not fascist; that it was not one of the world’s most ferocious terrorist movements, that the atrocities of the LTTE mirrored and were a response to those of the state, and that the EPRLF of K Pathmanabha, which was the ally of our Vikalpa Kandayama in the 1980s, was essentially no different from the LTTE. He is wrong on some of these counts and untruthful on the others. – Pathmanabha and Kethish with southern politicians

Now this identification of the LTTE with fascism is not a piece of idiosyncratic propaganda by me.  There may be much wrong with Sinhala society, but if any political formation/entity in Sri Lanka can be dubbed fascist it is surely not the state or mainstream political parties, and if any community on the island bears a resemblance to German society in its compliance with fascism it is surely not the Sinhalese. The editor of the Penguin/Pelican Reader’s Guide to Fascism, a standard text on the subject, Emeritus Professor Walter Laqueur, wrote of the Tamil Tigers in ‘The New Terrorism’, that “in respect of its ruthlessness and fanaticism,[he] could find only one parallel: the fascist movements of Europe in the 1920s and 30s”. John Burns, the Pulitzer Prize winning New York Times journalist described Prabhakaran as “the Pol Pot of South Asia”. In 2010, looking back at the war, The Economist referred to the LTTE as “almost classically fascist”. Robert D Kaplan refers to the “Tamil Tigers, among the post World War II era’s most ruthless and bloodthirsty organisations”.

Greg Sheridan, Foreign Editor of The Australian wrote late last year that: “…the defeat of the Tamil Tigers was a decisive defeat of perhaps the bloodiest and most murderous terrorist group the world has seen.” He goes on to write that ‘Alexander Downer, Australia’s foreign minister for 11 years of the war, tells me: “I know the Sri Lankan government played very hard ball and committed some human rights abuses, but it’s a wonderful thing the Sri Lankan government won that war. I have always regarded the Tamil Tigers as absolutely a terrorist organisation.” ‘(‘Criticism of Sri Lanka ignores Tiger Threat’, The Australian, November 5, 2011)

Ajit Surendra Rupesinghe lies serially. He says I belonged to the EPRLF, which I never did even for a day (and was never accused of). I belonged to the Vikalpa Kandayama, as did Dayapala Tiranagama, Pulsara Liyanage, Ram Manikkalingam, Qadri Ismail and Tisaranee Gunasekara among others, while Nirmal Ranjith Devasiri and CA Chandraprema were among those closely affiliated with the VK through the Independent Students Union (ISU). As for being “the foremost ideologue” of the North-East Provincial Council, it is a trifle difficult to believe how I could have done that since I resigned within months of taking office and publicised my criticisms in an Open Letter which appeared in the mainstream Sunday newspaper in early 1989!

ASR engages in calumny and vilification when he equates, implies similarities between or places in the same category, the Marxist-Leninist EPRLF and the fascist LTTE. An acknowledged expert on the Tigers and biographer of Prabhakaran, MR Narayan Swamy of India Abroad News Service sets the historical record straight in his commemorative piece on the EPRLF’s founder-leader K Pathmanabha, who was the 8th accused in the case in the High Courts of Colombo on 14 counts starting with ‘conspiracy to overthrow the state through violence’ under the PTA and the Emergency; a case in which I was the 1st accused.

 “If the Tamil Tigers had not assassinated him, K. Pathmanabha would have turned 60 Saturday. A Sri Lankan Tamil who embraced militancy in the 1970s, Nabha – as he was known – did not have the glamour of Velupillai Prabhakaran. He did not kill at will.

…A humble man, he embraced Marxism like so many of his era. Nabha strongly believed that salvation for the Tamils lay in forging bonds with like-minded Sinhalese and building a new non-racist Sri Lanka. He did not advocate ethnic hatred. In the process, he lost the race among militants to the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) that ballooned with tit-for-tat killings after the 1983 anti-Tamil violence.

The Tamil community then sought revenge. Prabhakaran delivered them what they wanted. The likes of Pathmanabha took a backseat. To the LTTE, men like Pathmanabha were a hindrance to the fight for Tamil Eelam. One day, Prabhakaran sent hitmen who shot dead Nabha and his close associates in Chennai in June 1990.

…When he died, Nabha was only 39 years old. Tamil Nadu Police was lax in their investigations, thanks to which the man who oversaw the mayhem came back to India next year to mastermind Rajiv Gandhi’s assassination.

Nabha was no theoretician or a military craftsman. Like Prabhakaran, he was at home in Tamil. But unlike the Tigers chief, he was passionate about a dignified political deal for the Tamils.

Born in 1951, Nabha was a student activist who became radicalized following the killing of 11 people at a 1974 Tamil conference in Jaffna. In 1976, when his middle class parents sent him to Britain for higher studies, he met fellow Tamils who shared his political views. In London, PLO representative Said Hamaami, later assassinated by radical Palestinians, helped a small group of Sri Lankan Tamils, Nabha included, to take military training in the Middle East. After a while, he returned to Sri Lanka where security forces were looking for him. He travelled in different identities, disguising himself as a worker or a shopkeeper or a student. He lived among farm workers. In 1981, Nabha travelled to Kumbakonam town in Tamil Nadu and laid the foundation for the EPRLF. He remained its general secretary till he died.

He was not without faults. His EPRLF regime was accused of killings and more when it presided over Sri Lanka’s northeast. But his heart was not in breaking up Sri Lanka. He bitterly opposed the LTTE’s killing of innocent Sinhalese. Nabha constantly argued that Prabhakaran’s murderous politics would one day leave the Tamil community in ruins. Even when he died, trying to ward off AK-47 carbine with a pillow, no one would have imagined that he would prove to be so very right.” (“A Sri Lankan Tamil who could have made a difference’, MR Narayan Swamy, IANS, 19 November 2011)

So much for politics and historical truth according to Comrade Ajit Surendra….

ඩිල්ෂාන් : “නෑ..මේක අපි මේ 43 කට දැවී ගියා නෙමෙයි…මේක අපි හිතල මතල 43 ක් ලබා ගත්තේ…දකුණු අප්‍රිකාවෙ පිළ ආගමික පණිවිඩයක් අපට දුන්නෙ ලකුණු 301 ක් ලබාගෙන…ඔය 3 ඉලක්කම සංකේතවත් කරන්නෙ එයාලගෙ ආගමේ ශුද්ධවූ ත්‍රිත්වය…0 න් කියන්නේ ඒ ත්‍රිත්වය නැතිනම් විශ්වයේ ඇති ශූන්‍යතාවය… 1 නියෝජනය කරන්නේ කොහොම උනත් ඉන්නේ එක සර්වබලධාරි දෙවි කෙනෙකි කියන එක…

ඒකට පිළිතුරු හැටියට, මේ ඝෝර වූ සංසාරය දුකයි, එයින් මිදිය යුතුය කියල අවබෝධයක් දෙන්න තමයි අපි මේ ලකුණු 43 ගත්තේ..දැන් ඔය 4 ඉලක්කමෙන් සංකේතවත් වන්නේ චතුරාර්ය සත්‍යය….සසරින් එතෙර වෙන්නට නම් අපි මේ චතුරාර්ය සත්‍යයන් අවබෝධ කර ගන්න ඕන…ඒක කොහොමද කරන්නෙ..? ඒක කරන්න නම් අපි ත්‍රිවිධ රත්නය කෙරෙහි ශ්‍රද්ධාව පිහිටුවා ගන්න ඕන…ඔය 3 ඉලක්කමෙන් සංකේතවත් වෙන්නෙ ඒක…අන්න එහෙමයි ඒ ලකුණු 43 හැදුනේ…
]]> http://theruamknatha.wordpress.com/2012/01/13/43-all-out/feed/ 8 tamperingsteel82 http://theruamknatha.wordpress.com/2012/01/07/911-%e0%b6%b8%e0%b6%9c%e0%b6%a9%e0%b7%92-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%a7%e0%b7%94%e0%b6%b8-%e0%b7%83%e0%b6%ba%e0%b7%92%e0%b6%a7%e0%b7%8a%e0%b6%9c%e0%b6%ba%e0%b7%92%e0%b7%83%e0%b7%8a%e0%b6%a7%e0%b7%8a/ http://theruamknatha.wordpress.com/2012/01/07/911-%e0%b6%b8%e0%b6%9c%e0%b6%a9%e0%b7%92-%e0%b6%b1%e0%b7%90%e0%b6%a7%e0%b7%94%e0%b6%b8-%e0%b7%83%e0%b6%ba%e0%b7%92%e0%b6%a7%e0%b7%8a%e0%b6%9c%e0%b6%ba%e0%b7%92%e0%b7%83%e0%b7%8a%e0%b6%a7%e0%b7%8a/#comments Sat, 07 Jan 2012 16:48:15 +0000 tamperingsteel82 http://theruamknatha.wordpress.com/?p=34 ]]>

බුදු පියාණන් වහන්සේ සමීපයෙහි වැඩ සිටි එක්තරා තෙරුන් වහන්සේ නමක්, භාවනා සහ කමටහන් විෂයෙහි උකටලී වුවද, බුදු රජුන්ගේ බුද්ධ තේජස සහ සුපසන් රූප කාය දෙස බලමින්, ඒ ගැන පැහැදුමෙන් උන් වහන්සේ වෙතම රැඳී සිටිමැයි අදිටන් කරගෙන සිටි මොහොතක, තිලෝගුරුන් වහන්සේ එකී භික්ෂුව බණවා, තමන් වහන්සේගේ රූපකාය කෙරෙහි ආකර්ෂණයෙන් නොසිට, ධර්මයෙහි හැසිරී සසරින් එතෙර වන ලෙස අවවාද කළ සිද්ධියක් ඔබ අසා ඇතැයි සිතමි..මේ, තුන්ලොවටම පහළ වූ නියම නායකයාණන් විද්‍යාමාන කළ විශිෂ්ඨ වූ පරාර්ථකාමී නායකත්වයේ ස්වභාවයයි..සසරින් සැබැවින්ම ගැලවීමට නම් තමාට, තමා විෂයෙහි වත් ඇලීමක් ඇති කර නොගත යුතු යථාර්තයක සිටින ලෝක සත්වයාට, තමන් වහන්සේ කෙරෙහි, නොහොත් සසර මඟින් ගැළවීම කියා දෙන මහා ගුරුවරයාණන් කෙරෙහි වත් “පෞද්ගලික මට්ටමේ, නො එසේ නම් පෞර්ෂය මට්ටමේ ආකර්ෂණයක්” ඇති වීම වැළැක්වීමට ධර්ම රාජයාණන් වැර දැරුවේ එපරිද්දෙනි..

දෙවියන්, බඹුන්, මරුන් සහිත මේ විශ්ව ධාතුවම උන් වහන්සේගේ ශ්‍රී පාද පත්මයන් මූලයෙහි වැටිලා තිබියදීත්, නියම විමුක්ති දායකයාණන් අපේක්ෂා කළේ ඒ සා පිරිස් බලයක් ගොඩ නඟා ගැනීම නොවේ..බොහෝ විට තථාගතයන් වහන්සේ, පිරිවරට දම් දෙසා ඉක්බිතිව ඔවුනොවුන්ට ගැළවීමේ මඟේ යන්නට ඉඩ දී තමන් වහන්සේ වැඩ සිටියේ හුදෙකළාවය..සැරිසැරුවේ තම පිරිස් බලයෙන් බොහෝ ඈත වූ ගම් නියම් ගම් වලය..ඒකචාරී කේසර සිංහ රාජයෙකු වන් ධර්ම රාජයාණන් කර්ම ශක්තීන් ඇත්තවුන් සොයා වැඩියේද තනිවමය…”භාරද්වාජ ගෝත්‍ර බමුණා” ආදී බමුණන් මුණ ගැසුණේ වන ලැහැබ් වල හුදෙකලාව වැඩ සිටියදීය..විශ්වයම පිරිවරට සිටියත්, පිරිස් බලය නොපතන, එහි නොඇලෙන මහා පරමාදර්ශී නායකත්වයේ ස්වභාවය එබඳුය…

බෞද්ධයා යනු බුදු මග යන්නෙකුටය..බුදුන් වැඩි මග, ඒ සිරිපතුළ් පියවර ලකුණු බලමින් යන ලොව පුරා වෙසෙන බිලියනයකට ආසන්න වූ බෞද්ධ සේනාවෙහි, සේනාධිනායකයා වන්නේද, කණ්ඩායම් නායකයා වන්නේද, ධර්ම රාජයාණන් වන්නේද, පීතෲ රත්නය වන්නේද, ජගතාණන් වන්නේද, වියතාණන් වන්නේද සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේ මිස අන් කිසිවෙකු නොවේ..නමුත්, වර්තමානයේදී ලක්දිව බොහෝ පිරිස්, සේනාධිනායකයා පසෙක තබා, සේනාධිනායකයාගේ වචනය මැනවින් සමාජගත කරන “සෙසු මුළාදෑනීන්” රජ කරවන්නට වෙර දැරීමක් පැහැදිලිවම දක්නට ඇත..විචිත්‍ර බාණකත්වයෙන් යුත්, හා මනා ධර්මාවබෝධයෙන් යුත් භික්ෂූණ් වහන්සේලාගේ දේශක පෞර්ෂයට වශී කෘතවන, හා ඉන් ඉක්බිති උන් වහන්සේලා වටා “කණ්ඩායම්” ලෙස රොද බැඳ ගන්නා පිරිස් නිසා අප නොසිතන අන්ත්‍රායකට ශාසනය තල්ලු වී යමින් පවතී…

“කල්ලි” ගැසීමේ අන්ත්‍රාය කුමක්ද?…

ශ්‍රී ලංකාවෙහි බුදු සසුනෙහිද, වෙනත් බෞද්ධ රටවල ඇති පරිද්දෙන්ම, පළමු ධර්ම සංඝායනාවෙහි සිට පිළිවෙත නොසිඳ, බොහෝ පරම්පරාවන් සංඛ්‍යාවක් ස්වකීය අරමුණු, අභිප්‍රායන් පමණක් නොව ජීවිතයද පුද කොට රැක ගෙනවුත් දුන් “මහා සම්ප්‍රදායක්” ඇත..තායිලන්තය, බුරුමය බඳු රටවල දක්නට ලැබෙන තරම් තනි, දැවැන්ත බෞද්ධ අධිකාරියක් දක්නට නැතත්, දිගු ඉතිහාසයන් සහිත නිකායන් කිහිපයක් (ප්‍රධාන කොටම නිකායන් තුනක්) වශයෙන් හෝ මෙකී බෞද්ධ සම්ප්‍රදාය ජාතියට සිසිළස සලසමින් ඉදිරි ගමන් බලයි…

බුදු සස්නෙහි පමණක් නොව අනෙකුත් ආගම් වලද, එකී ආගමික ශාස්තෲන්ගේ යුගයන්ගේ සිට, සියවස් ගණනක් ඔස්සේ, එක්තරා මහා ප්‍රවාහයකට අනුගත වී පැමිණ, අදටත් ඒ, ඒ ආගමික මතවාදයන්ගේ මූලාශ්‍රිත දත්තයන් සමාජගත කරන මහා සම්ප්‍රදායික ආගමික දේහයන් ඇත..උදාහරණයක් ලෙස ක්‍රිස්තියානිය සඳහා වතිකානුවත්, ඉස්ලාමය සඳහා අල්හාජ් ඉමාම්වරුන් පාලනය කරන මක්කම “අල් -කබා” දේවස්ථානයත්, හින්දු පර්ෂත් විසින් මෙහෙයවනු ලබන දැවැන්ත හින්දු කෝවිල් පරිශ්‍රයනුත්, ගත හැක..මේ මහා සම්ප්‍රදායික ආගමික දේහයන් එතැනට පැමිණ ඇත්තේ, පෙර කී පරිදිම පරම්පරා ගණනාවක් ඔස්සේ සාමාජීයව නැගී ආ ගැටළු, ප්‍රතිරෝධ, අවුල්, වියවුල්, ආකල්ප, විකල්ප සියල්ලට සෘජුව මුහුණ දීමෙන් ලත් අත්දැකීම් රාශියක් හා ඒ අත්දැකීම් මඟින් වාත්තු කර හැඩ ගස්වා ගත් පසුබිමක් හා වේදිකාවක් සහිතවය..

ලක්දිව බුදු සසුනෙහි ඇති මහා ථේරවාදී සම්ප්‍රදාය මේ සියල්ලට වඩා අති ශ්‍රේෂ්ඨය..මක් නිසාද, ඒ සම්ප්‍රදාය පිහිටා ඇත්තේ, බුදු පියාණන් වහන්සේ ශ්‍රී දම් කඳ මුදා හළ දේශයට, ආසන්නයෙන්ම පිහිටා ඇති නිසා, එරටින් බුදු සසුන හා බුදු විෂය ලක්දිවට විකෘතියෙන් තොරව, ඉතා ආසන්න මුඛ පරම්පරා මතකයන් ලෙස අවුත්, ඉක්බිති, දැඩි කැපවීමෙන් හා බුද්ධියෙන් යුතු ආර්ය ජනතාව විසින් රකිනු ලදුව, ඉමහත් පවිත්‍ර හා නොවෙනස් ස්වරූපයෙන්ම දැනුත් විරාජමාන වන ධර්ම වේදිකාවක් මත බැවිනි..

සම්ප්‍රදායක් පැවති පමණින් අප ඒ සම්ප්‍රදායටම ඇලී, ඒ මත්තේම හැපිය යුතු නැති වුවත්, ඉතාමත් අසීරුවෙන්, පරම්පරා ගණනක් ඔස්සේ දැකි ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් රැකගෙන ආ මහා විශ්ව සත්‍යය මෙහි ගර්භයේ ඇති බැවින්, අනෙත් මොන සම්ප්‍රදායෙන් බැහැර වුවත්, මේ සම්ප්‍රදායෙන් බැහැරව ගොස්, බුදු සසුනට “අතු ගංඟා” එක් කිරීමට පෙර, සැබැවින්ම ශාසනයට ආදරය කරන යථිවරුන් නම් කිහිප වතාවක් සිතා බැලිය යුතුමය..

එසේත් නැතිව, එක්, එක් භික්ෂූන් වහන්සේ ධර්මය හඳුනා ගත් අයුරින්, හෝ නිර්වාණ මාර්ගය මේ යැයි අවබෝධ කරගත් අයුරින්, තමාටම අනන්‍ය වූ වෙනම රටාවක් ඔස්සේ, තම දේශනානුවර්තී ජනතාව යොමු කිරීම කෙතරම් බිය ජනක අනාගතයක් ළඟා කර දෙනු ඇතිදැයි යම් කෙනෙකුට දැන ගත යුතු නම් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ක්‍රිස්තියානියට වී ඇති දෙය බැලීම මැනවි…

ඇමරිකානු උදාහරණය….

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය නම් රාජ්‍යය ස්වාධීන රාජ්‍යයක් ලෙස වෙන්වීමට ප්‍රථම, එම රාජ්‍යයේ සුදු ජනාවාස බිහි කිරීමෙහි ලා මූලික වූවෝ, බ්‍රිතාන්‍යයේ රදළ පරම්පරාවන්ට අයත්, ඉඩම් හිමි ධනවතුන්ය..බ්‍රිතාන්‍යය තුළ පැවති රාජාණ්ඩු ක්‍රමය හා ඒ ඔස්සේ තමන්ට ලැබී තිබුණු කුල ගර්වය මුසු වරදානයන් තුළින් සෑහීමකට පත් නොවූ ඔවුහු, ඒ වෙනුවට, තමන්ටම කියා අති විශාල භූමි භාගයක පැතිරී ඇති ප්‍රාදේශික අධිකාරියක් පවත්වා ගත හැකි නම් මැනවැයි කල්පනා කළහ..සත්තකින්ම ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය යනු ලොව සතර වැනි විශාලතම රාජ්‍යය වන අතර, වර්ග කිලෝමීටර මිලියන 9.7 ක් පමණ වූ යෝධ භූමි වපසරියකින් යුතු වීම එකී රදළ සිහිනයට ප්‍රණීත පිළියමක් සැපයූවාට සැක නැත..මේ ඉඩම් හිමි ධනවතුන් එනිසා තම උපන් බිම වන එංගලන්තය අතහැර අත්ලාන්තික් සයුරෙන් ඔබ්බට ගොස්, බොහෝ රතු ඉන්දියානු ගෝත්‍ර නසා ඔවුන්ගේ භූමිය පැහැරගෙන, එක්, එක් ප්‍රදේශවල සුදු ජනාවාස බිහි කිරීම ඇරඹූ අතර, “බිම් සරණිය, ගවේෂණය හා යටත් විජිතකරණයට” අයිතිය ඇත්තේ බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටයට පමණක් නිසා, එකී ජනාවාස වෙනුවෙන් සැළකිය යුතු බද්දක් හා වස්තු සම්භාරයක් රාජකීය භාණ්ඩාගාරය වෙත එවීමටද, ඒ රදළයන්ට සිදුවිය…ගලා එන වස්තු සම්භාරයෙන් ඔද වැඩුණු බ්‍රිතාන්‍ය රජයද ඒ අයගේ දේශාටනයන් ඉවසූහ..

නමුත්, ආගම යන්න සම්ප්‍රදායිකව ඕනෑම රටක “රාජ්‍යාධිකාරීත්වය” එහෙමත් නැතිනම් “දේශපාලන අධිකාරී බලය” යන්න සමඟ, ලිහා දැමිය නොහැකි ලෙස බැදී ඇති නිසා, දිගින් දිගටම එංගලන්තයේ රජුට බදු ගෙව, ගෙවා බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටය යටතේ, “නිකම්ම නිකං” රදළ ප්‍රධානීන් ලෙස ගෙවන මේ ජීවිතයෙන් මිදී, තම, තමන්ගේ පවුල් පෙළපත් “රජ” කරවා ගන්නට නම් කළ යුතු එකම දෙය, තම, තමන්ගේ පවුල් දැනට පාලනය කරන ප්‍රදේශ වල, සාම්ප්‍රදායික “එංගලන්ත සභාවෙන්” මිදුණු ක්‍රිස්තියානි විශ්වාසයන් ඇති කොට, ඒ ඔස්සේ තම, තමන් නායකත්වය උසුළන පල්ලි සංස්ථාවන් ජනතාවට සමීප කිරීම බව රදළයන් තේරුම් ගැනීමට වැඩි කාළයක් ගියේ නැත…

බ්‍රිතාන්‍යයේ ප්‍රධාන ආගමික දර්ශණය “ඇන්ග්ලිකන්” ක්‍රිස්තියානියයි..එහි පල්ලිය, අටවැනි හෙන්‍රි රජුගේ ක්‍රියාකාරකම් නිසා බිහිවූ “එංගලන්ත සභාවයි”..අටවැනි හෙන්‍රි රජු (Henry the Eighth), මේ එංගලන්ත සභාව, වතිකානුවෙන් කඩා ගෙන අළුත් අධිකාරියක් ලෙස පිහිටුවද්දී, එහි පරම නායකයා ලෙස ( නොහොත් රෝමානු කතෝලික පල්ලිය පැත්තෙන් බැලුවොත් පාප් වහන්සේට හිමි තැන ) බ්‍රිතාන්‍යයේ රජු හෝ රැජිණ සැලකෙන අයුරින් න්‍යාය පත්‍රය සකසන ලදී…ඒ නිසා සියළු ඇන්ග්ලිකන් කිතුණුවන්ගේ ජීවමාන ආගමික නායකයාද වන්නේ බ්‍රිතාන්‍ය කිරුළ දරන තැනැත්තා හෝ තැනැත්තියයි..මේ රජුට හෝ රැජිණට යටත් පල්ලියට, තමා යටතේ පාලනය වන ප්‍රදේශ වල ඉන්නා ජනතාව යෑමෙන් වළක්වා ගෙන, ඒ වෙනුවට තම, තමන් නායකයන් ලෙස පිළි ගන්නා අළුත් පල්ලි බිහි කර ගත හැකි නම් කදිම බව ඇමරිකාවේ රජ වෙන සිහින දුටු රදළයෝ දුටහ..

මේ ආගම දඩමීමා කරගත් දූෂිත න්‍යාය පත්‍රයන්ගේ ප්‍රතිඵලයන් ලෙස, අද ඇමරිකානු දරුවන් ඔවුන්ගේ ඉතිහාස පාඩමේ First Great Awakening, Second Great Awakening ලෙස ඉගෙන ගන්නා ඊනියා ධර්ම පුනරුදයන් තුළින්, සාම්ප්‍රදායික පල්ලි සංස්ථාව පුපුරුවා හැර, ඒ වෙනුවට ක්‍රිස්තියානි බයිබලයේ අකුරක්, අකුරක්, ඡේදයක්, ඡේදයක් නෑර වෙන, වෙනස් අර්ථ කථනයන් නිසා බිහි කරගත් “පල්ලි පැටව් රාශියක්” ඇමරිකානු භූමිය පුරා විසිරී ගියේය..ඒ, ඒ රදළ පවුල, ඒ, ඒ පල්ලියේ අනුග්‍රාහක නායකත්වයට ස්වයංක්‍රීයවම පත්විය..1730 – 1740 අතර කාළයේ දී රට පුරා විසිරී ගිය මේ පල්ලි, 1776 දී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, ප්‍රාන්ත 13කින් යුතුව බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයෙන් කැඩී, ස්වාධීන රාජ්‍යයක් බවට පත් වූ දා සිට, එංගලන්ත සභාව සමඟ එතෙක් පැවති ඉතාම සියුම් පෙකණි වැල, නොහොත් “සම්භව සම්බන්ධයද” (Genesis Connection) ( සම්භවය එංගලන්ත සභාව වෙතින් බැවින් ඒ සභාවට වග කියන ස්වභාවය ) කඩා ගෙන ස්වෛරී පල්ලි කඩ රාශියක් බවට පත්විය..කෙටියෙන් කියතොත් සිය ගණනක් බවට පත්විය..

ආගමික වශයෙන් ඇමරිකාවේ තත්වය වඩාත් නරක අතට හැරෙන්නට ගත්තේ මෙතැන් සිටය..

Puritan Movement, Baptist Movement, Anabaptist movement, Evangelical movement, Pentacost movement යනාදි ශාඛා රාශියක් ලෙස 1850 පමණ වනවිට ඇමරිකාව තුළ කදිමට මුල් බැස ගත් ඒ, ඒ කුඩා පල්ලි සංස්ථා සියල්ල අවසානයේ Congregationalist Polity නම් ක්‍රමය ආදේශ කර ගත්හ..මේ ක්‍රමය ඉතාම වියවුල් සහගත ආගමික පාලන න්‍යායකි..එයට අනුව එක අධිකාරියක්, එක ආගමික තේරාවලියක් (Hierarchy), එක සංස්ථාවක්, එක පාලන තන්ත්‍රයක් වෙනුවට, ඒ, ඒ පල්ලි එහිම ස්වාමීත්වය උසුලන, කාටවත් වග නොකියන, ඒවාට ඉහළින් කිසිවෙකුත් නැති, ස්වාධීන, ස්වෛරී ආයතන ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී..ඒ අපූරු න්‍යාය නිසා, ඇමරිකාවේ ගමක්, ගමක්, ජනපදයක්, ජනපදයක්, කවුන්ටියක්, සෙට්ල්මන්ට් එකක් ගානේ ඇති ලෑලී වලින් සැදූ කුඩා, කුඩා පල්ලි සියල්ලම, තමන්ට “අනන්‍ය වූ, ස්වාධීන මත ධාරී වූ” පල්ලි සංස්ථා ලෙස වැඩ ඇරඹීමට වැඩි කළක් ගත නොවිණි..

අද ඇමරිකාවේ ක්‍රිස්තියානිය එහෙම පිටින්ම වියවුලකි..මේ ගමේ පල්ලිය දෙසන්නේ, අල්ලපු ගමේ පල්ලිය දෙසන ආගම නොවේ..සමහර පල්ලි සාන්තු වරුන් පිළි නොගන්නා නිසා ඔවුන් වෙනස් බව කියති..සමහරු ත්‍රිත්වය පිළි නොගනිති..සමහරු නිරයක් නැතැයි කියති..සමහරු ස්වර්ගයක් ද නැතැයි කියති..ඒ තබා, සමහර පල්ලි සංස්ථා ජේසුස් වහන්සේවත් පිළි නොගනිති..වැඳිය යුත්තේ දෙවියන් වහන්සේට පමණක් යැයි සමහරු කියති…දෙවියන් වහන්සේට වත් වැඳිය යුතු නැතැයි සමහරු කියති…ඇත්ත වශයෙන්ම බලතොත් මේ පල්ලි පැටව් එකිනෙකාගෙන්වෙනස් වන්නේ කෙස් ගසකිනි..වෙනත් අයුරකින් කියතොත්, එකම බයිබලයේ ඡේද සහ වගන්ති අර්ථ දක්වා ගන්නා ආකාරයේ වෙනස අනුවය..අද ඇමරිකාවේ වෙසෙන 27 කෝටියක් තරම් වූ ක්‍රිස්තියානින්, මේ අයුරින් පල්ලි දහස් ගණනකට කැඩී විසිරී සිටිති..ඒ, ඒ ජාතිකත්වයටද වෙන්වූ වෙනම පල්ලි ඇත..උදා: Black Community Churches, Latin Community Churches, Irish Community Churches…

අද ඇමරිකාවේ ආගම එහෙම පිටින්ම ආරවුලකි..පල්ලි, පල්ලි අතරේද ගැටුම් ඇත..ඒ, ඒ පල්ලි තම, තමන් ආගම යැයි සිතා ගත් “මොකක් හෝ එකක්” ලෝකය පුරා පතුරුවා හරින්නට ඉවැන්ජලික කල්ලිත් බිහි කර ගන්නා නිසා, එහෙම බිහිවන කල්ලි ගණනද දහස් ගණනක් වි ඇත..ලෝක ආගමික සංගණනයන් සිදු කරන Association of Religion Data Archives (ARDA) ආයතනය පවසන අන්දමට ඇමරිකාවේ අද බිහි වී ඇති ක්‍රිස්තියානි ආගම් ප්‍රභේද ගණන 14,000 කට අධික අතර පල්ලි ගණන ලක්ෂය ඉක්මවා යයි…ආගමික නායකයන්ගේ පෞර්ෂය අනුව නොගොස්, ඒ ඔස්සේ කාලාන්තරයක් තුලදී හැඩ ගැසුණු ආගමික මහා සම්ප්‍රදායන්ට අනුව නොගොස්, එක, එක්කෙනාගේ දේශක පෞර්ෂය හෝ නැති නම් ඒ පිටුපස බොහෝ විට ඇති පෞද්ගලික න්‍යාය පත්‍රයන්ට අනුගතව “ධර්ම මාර්ගයේ” යන්නට රටක් පෙළඹුණහොත්, ධර්මයකට සිදුවිය හැකි විනාශයට මීටත් වඩා උදාහරණ නැත..

අද ඇමරිකාවේ මේ විකෘති ආගමික පරිසරය නිසා, විවිධ ආගමික අර්ථ කථනයන් ඔස්සේ මනස යොමන්නට ගොස් උමතුවන් සාදාගෙන මානසික රෝහල් වල විශාල පිරිසක් සිටිති..ඇතැමුන් තමන්ට දේව දූතයන් පේන බව පවසති..සමහරු ජේසුස් වහන්සේ තමන්ට වරයන් ලබා දී ඇති බව කියා කෑ ගසති..සමහරුන්ට දෙවියන් වහන්සේ සෘජුව කථා කරන බව කියති..මා කළින් පැවසූ පරිදිම, බොහෝ කාළයක් තිස්සේ සමාජ අනුගතව සැකසී ආ මහා ආගමික සම්ප්‍රදායකින් ඕනෑ, ඕනෑ හැටියට ඈත් වෙන්නට යාමෙන්” මෙවැනි බිහිසුණු ප්‍රතිඵල ඇතිවිය හැක..

ක්‍රිස්තියා ආගමික දර්ශණයට ඇත්තේ තෙස්තමේන්තු (Old and new testaments)දෙකකින් සමන්විත පොතක් සහ එයට අයත්ව පසුකාලීනව පබැඳූ ගීත මාලාවක් (Hymns) පමණි..මේ තරම් ප්‍රාමාණිකව සරල ආගමකුත්, හිතූ මනාපේට නිකාය, කල්ලි අටවා ගන්නට යෑමෙන් මේ සා දරුණු අතු බෙදීමකට පත් වේ නම්, මේ සා විශාල ලෙස අර්ථ විකෘතිකරණයකට ලක් වේ නම්, මෙලොව සෙසු දර්ශණයන් හා සසඳන කළ, දිය බිඳු අභිමුඛයෙහි සප්ත මහා සාගරයන්ගේ ඓක්‍ය යැයි කිව හැකි සම්මා සම්බුදු දහම “ඒ, ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලාට ඕනෑ, ඕනෑ හැටියට, හිතෙන, හිතෙන හැටියට” අර්ථ නිරූපණය කරගෙන, ඒ ඔස්සේ පිරිස් බලය ඒක රාශි කරගෙන වෙනම මාවත් ඔස්සේ, වෙනම සංස්ථා අනන්‍යතාවයන් ඔස්සේ වඩින්නට ඉඩ සැළසුණොත්, අනාගතයේ ඇතිවන පතාක විභේදනය ඔබ කිසිවෙකුටත් සිතා ගත නොහැකි තරම් වියවුල් සහගත, බිහිසුණු එකක් වනු ඇත..ඒ බෙදීම හමුවේ ඇමරිකාවේ පල්ලි බෙදිල්ල “මොකක්දැයි” කෙනෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන…

බුදු සමය ප්‍රභේද කෝටි ගණනකට වුවද බෙදී යා හැක..

….සිවුවණක් පිරිස සතු කාර්යය….

සම්බුද්ධ ශාසනියේ උන්නතිය හෝ වේවා, අවනතිය හෝ වේවා රැඳී ඇත්තේ සිවුවණක් පිරිස මතය..භික්ෂු, භික්ෂුණී, උපාසක, උපාසිකා ආදී වූ ඒ මහා පිරිවර ශාසනය සම්බන්ධව කටින් කෙළ පොදක් හලන්නටත් දහ වතාවක් සිතා බැලිය යුත්තේ එබැවිනි..

පන්සලෙන් බොහෝ කළක් තිස්සේ ඈත් වී සිටි තරුණ පරපුර, යළිත් මොනයම් හෝ වේවා අර්ථ කථනයක් ඔස්සේ පන්සලකට හෝ පන්සලක ආදේශකයකට ( උදා: අසපු, සේනාසන ආදී වශයෙන් හඳුන්වනු ලබන ) නැඹුරු කරවා ගත හැකි, උගත්, විචිත්‍ර බාණක, විනය ධර, ධර්ම කථිකයන් වහන්සේලා පරපුරක් ලක්දිව මේ වන විට බිහි වී සිටීම ඉතාම ප්‍රීතිමත් කරුණකි..ඒ පිළිබඳව මෙය ලියන මට හෝ බුදු සසුනට ලැදි කිසිවෙකුට කිසිදු ගැටළුවක් තිබිය නොහැක..

මේ ලිපිය මා ලියන්නේ එවැනි එක් හෝ බහුතරයක් වූ නව බෞද්ධ කණ්ඩායම් කෙරෙහි ඇති කරගෙන සිටින කෝපයක් හෝ ද්වේෂයක් නිසා නොවේ..එවැනි හොඳ දේට ද්වේෂ කරන්නට යෑම නිරයට කිසිදු වෙහෙසකින් තොරවම දොරටු විවර කරන්නක් බව දනිමි..

ගැටළුව ඇත්තේ ධර්මය දේශනා කරන ප්‍රධාන ස්වාමීන් වහන්සේලාගේ හෝ ඉහත කී විනය ගරුක ගෝල යථිවරයන්ගේ හෝ සැබෑ ආර්ය මාර්ගික බුද්ධිමත් උපාසක උපාසිකාවන්ගේ නොවේ…ගැටළුව ඇත්තේ තම දෙසන ධර්මය නොව, දෙසන ස්වාමීන් වහන්සේ කෙරෙහි ඇලෙන, ධර්ම හරයාර්ථයන් නොව ස්වාමීන් වහන්සේගේ දේශක පෞර්ෂය ග්‍රහණය කර ගන්නා මද නැණ පමණ ඇති ගිහි උපාසක, උපාසිකාවන්ගේය..

….පස්සේ යෑම….

පූජ්‍ය දොඩම්පහළ රාහුල ස්වාමීන් වහන්සේ වරක් සිය ධර්ම දේශනාවක මෙසේ වදාළේය..තමන් වහන්සේගේ ධර්ම දේශනාවක අවසානයේ එක්තරා ගමක, ඉදිරිපෙළෙහි හුන් උපාසිකා මාතාවන් කිහිප දෙනෙකු හා උපාසක මහතුන් දෙදෙනෙකු පැමිණ “ඔබ වහන්සේගේ ඊළඟ ධර්ම දෙසුම ඇත්තේ කිනම් ගමේදැයි?” ඇසූ බවත්, තමන් වහන්සේ ඊට “එසේ අසන්නේ ඇයිදැයි?” පෙරළා පැනයක් යොමු කළ විට “ඒ ගමටත් පැමිණ ඒ ධර්ම දේශනාවත් අසන්නට ආසා” කරන බව ඔවුන් පැවසූ බවත් උන් වහන්සේ පැවසූ සේක..බණ ටිකක් අහන්නට අවශ්‍ය නම් මේ රටේ බණ කියන යථිවරුන් අප්‍රමාණව ඇති වගත්, එසේ සිටියදී අනවශ්‍ය ලෙස “මේ ගමේ බණටත්, ඊළඟ ගමේ බණටත්, මාතර බණටත්, අනුරාධපුරේ බණටත්” ආදී වශයෙන් එක භික්ෂුවක් පසු පස්සේ නොයා “හාමුදුරුවරුන්ට පාඩුවේ ඉන්නට දෙන ලෙස” කියා උන් වහන්සේ ඒ අයට අවවාද කොට ඇත…

එය නම් අද යුගයට ගැලපෙන ඉතාම කදිම අවවාදයකි…තමන් වහන්සේ වෙත, තම ධර්ම ශෛළීන් වෙත ඇලෙමින්, පිරිවරක් ලෙස පසු පස්සේ ඒම තමන් වහන්සේට දෙන ඉමහත් හිසරදයක් වග, හෙළයේ අද්‍යතන යුගයේ සසුන් කෙසරුන් වන ගංගොඩවිල සෝම හිමිපාණන් වරක් වදාළ සේක..ඒ ඉතාම දියුණු මානසිකත්වයක පිළිඹිබුවකි..

බුදු දහම ප්‍රකාර නිර්වාණාවබෝධය පිණිස නම් තමා, තමා විෂයෙහි වත් නො ඇලෙන පිණිස, “මමය මාගේය” යන අර්ථ ශූන්‍ය වූ විශ්වාසයද පුපුරුවා හැර, අනිත්‍ය, දුක්ඛ, අනාත්මාදී කෙරෙහි නිරවුල් අවබෝධයක් ලබා ගත යුතුය..එසේ වූ කළ යථිවරයෙකු විෂයෙහි වත්, උපරිම තරමේ බුද්ධ විෂයෙහි වත් නොඇලී දහම් මඟ යා යුතු බව, මේ ලිපියේ මුලට මා ගෙන හැර දැක්වූ බුදු පියාණන් වහන්සේ එක්තරා තෙරුන් වහන්සේ නමකට දුන් අවවාදයෙන් උකහා ගත හැක…

එනමුත් අද දහමෙහි නොව කථික විෂයෙහි ඇලෙන උපාසිකා මාතාවන් ( විශේෂයෙන්ම මේ වරද බහුලව කරන්නේ කාන්තා පාර්ශ්වයයි ) ගම් පිටින්, වාහන කුළියට ගෙන, රොද බැඳගෙන ඒ, ඒ ස්වාමීන් වහන්සේලා පස්සේ යන, යන තැන යන්නට යෑම, තරුණ, තරුණියන් ඒ, ඒ ස්වාමීන් වහන්සේලා “තම කල්ලි නායකයා” නැතිනම් පරමාදර්ශය ලෙස, සුදුසු, නුසුදුසු හැම තැනකම හුවා දක්වන්නට යෑමෙන් වන්නේ අවසානයේ එකී නායක ස්වාමීන් වහන්සේලාද පිරිස් විෂයෙහි හා පිරිස් සමඟ නිතැනින්ම එන “කීර්ති” විෂයෙහි ඇලී, තමන් වහන්සේලා මෙතෙක් හුදෙකළාව ගමන් ගත් මඟින් බැහැරව ක්‍රමයෙන් “ධනේෂ්වර” ගැති, කිත් යසස් ගැති තැනකට පල්ලම් බැසීමය..එතෙක් කල් කෙසරුන් සේ දෙසා වදාළ යම් මධ්‍යස්ථ, නිරවුල් ධර්ම දේශන ශෛලියක් වෙතොත්, එයද, තම පිරිවර සමඟ, හුදු සමාජ ප්‍රසිද්ධිය පතා එන මහ ධනපතියන්ගේ “සිත් නොරිදීම” පිණිස පාවා දීමයි..

.ජඩ වැඩ, දේශ ද්‍රෝහී වැඩ කර රට්ටුන් අතර සායම යවා ගත් ලක්දිව ප්‍රකට ධනපතියන්ද, යම් කිසි භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් වටා මෙලෙස උපාසක පිරිවර එක් රොක් වී ගෙන එන විටම එතනට දුවති..ඒ දුවගොස් උන් වහන්සේලාට අත දිග ඇර වියදම් කරති..මෙතෙක් කල් ඉතා සරල, සෙනසුන් දිවි පෙවෙත් ගත කළ උන් වහන්සේලා ඒ බුද්ධ ගාමී ජීවිතයෙන් පහළට ඇද දමා, උන් වහන්සේලාට ප්‍රාඩෝ, බෙන්ස් සහ ඒ.සී කළ ආරාම කුටි සපයා දෙති..අනතුරුව ඒ යථිවරයන්ද, තවම නොරහතුන් හෙයින්, අර ලාභාදියෙහි ඇලෙමින් උක්ත ධනපතියන්ට යටවෙති..වහල් වෙති..මේවාට දෙන්නට උදාහරණ උවමනා තරම් ඇත…මේ සියල්ලම පටන් ගන්නේ..කෙටියෙන් කියතොත් අළුතින් ප්‍රකටව, විචිත්‍රව බණ කියන තෙර නමක් “නරක්” වන්නට පටන් ගන්නේ, පසු පස්සේ වැටෙන පිරිස් බලය එක් රොක් වීමෙනි..ඇලිය යුතුම නම් ඇලිය යුත්තේ නිර්වාණ මාර්ගයට මිස, එක්, එක් සංඝයා වහන්සේ නමටවත්, උන් වහන්සේ වැඩ වෙසෙන, දහම් දෙසන සෙනසුනට, පන්සලට, අසපුවටවත් නොවන බව වටහා ගැනීමට තරම් බුද්ධි ඌණ වූවන් බොහෝ ව්‍යසනයන්ට මඟ පාදති..

අනෙත් කොයි වැඩේදිත් මෙන්ම මෙහිදීත් විචාර බුද්ධිය හිඟ වූවන් නිසා ඊළඟට ඇති වන්නේ ආරවුල්ය..තම, තමන් යන ධර්මායතනය, ලොවට පරකාස කරන මෝස්තරයක් කර ගන්නා තරුණ, තරුණියන් හා උපාසක, උපාසිකාවන් ඊළඟට තම දහම් ගුරුවරයා ඉතාලියේ “ගෝඩ් ෆාදර්”, මෙක්සිකෝවේ “රොබෙර්ටෝ”, ඇමරිකාවේ ” අල් කැපෝන්” බඳු කඩවසම් පාතාල නායකයෙකු කොට ගෙන තම, තම ධර්ම විචාරයන් ගැන අන්‍යයන් ( විශේෂයෙන්ම අන්‍ය “කල්ලි” සාමාජිකයන් හා ගැටුම් ඇති කර ගනිති )..සමහරක් දෙනා සසරින් එතෙර වීමට පූරණය කළ යුතු පාරමිතා හෝ කැටි කොට ගත යුතු කර්ම ශක්තීන් කිසිවක් නැතිව උග්‍ර භාවනා මඟින් මේ භවයේම නිවන් දකින්නට ගොස් පවුල් කඩා ඉහිරුවාගෙන, මනෝ විෂාධීන්ට ගොදුරු වෙති..මේවායින් කෝක සිදු වුණත්, එයින් වන්නේ අන්‍යාගමිකයන් බොද්ධයින්ට හිනැහීමත්, බෞද්ධ පවුල් පවා “මේ සියල්ලට මුල බුදු දහම” යැයි වරදවා වටහා ගෙන ධර්මය කෙරෙහි කළ කිරීම් ඇති කර ගැනීමත්ය..

අහිංසක ධර්ම කථිකයන් වහන්සේලා බොහෝ විට මේ තත්වය දන්නේ නැත..එයට උන් වහන්සේලා වගකිව යුතුද නැත…නමුත්, උන් වහන්සේලාද මතක තබා ගත යුතු කරුණ වන්නේ සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේද, යමෙකු නිර්වාණ මාර්ගයේ යවන්නට පරිශ්‍රමයක් දරන්නට ප්‍රථම ඔහුට හෝ ඇයට ඒ නිර්වාණය අවබෝධ කර ගන්නට කර්ම ශක්තීන් ඇතිදැයි පරීක්ෂා කර බැලූ බවයි..

භාවනා කරන්නට, සසරින් එතෙර වන්නට පිරිස කැඳවූ පමණින් එන හැමෝටම නිවන් දකින්නට බැරිය…බොහෝ විට බුද්ධෝත්පත්තියෙන් බොහො කළක් ගතවී ඇති, අධ්‍යාත්මික මේරු බව, ප්‍රවීණත්වය ක්ෂීණ වෙමින් යන මෙවැනි වකවානුවක එවැනි උසස් මානසික තලයකට අහළකටවත් ලං වන්නට පින ඇතියන් ඉතාම විරලය..දඹදිව වන්දනාවේ යනවා වගේ මහිලා සමිති, කුළඟන සමිති පිටින් බැස නිවන් මාර්ගයේ යන්නට බැරිය..එසේ කරන්නට යෑමත්, මීමින්නෙකු තමා දළ ඇතෙකු බව සිතා ගැනීමත් අතර වැඩි වෙනසක් නැත…

මේ තරම් භාවනා පන්ති, කල්ලි, සෙට් තිබිලාත් ධර්මානුකූලව සිව් පිළි සිඹියා පත් රහතන් වහන්සේ නමක් වීම හෝ අඩුම ගාණේ මාර්ග ඵලයක් වත් ලබා ගැනීම කාටවත් කරන්නට පුළුවන් වෙලා තිබෙනවාද?..බුද්ධ කාළයේ පහල වූ, බුදු පියාණන් දුටුවෝ බණ පදය, දෙක ගැන සිතන විටම මාර්ග ඵල ලාභී වූහ..අර්හත් වූහ..මේ තරම් නිරායාසයෙන් ඒ ඇත්තන් නිවන් දුටුවේ, බුදු වරයෙකුගේ සම කාලීනයන් වී උපත ලබන්නේ, බුදුන් දකින්නේ, ඒ කාලයට උපදින්නේ, බුදු පිරිවරට එකතු වන්නේ, කල්ප ගණනාවක් තිස්සේ “බුදු සෙවණක” නිවන් දකින්නට පාරමී වඩා, මහ පින් කඳක් රැස් කරගෙන ආවෝ බැවිනි..ඒ නිසා බුදු වරයෙකු ජීව මාන කාළයේ බණ අසන්නට ලැබෙන අය බෙහෙවින් බල සම්පන්න කර්ම ශක්තීන් ඇත්තෝය…ඉන් ඉක්බිති බුදු පියාණන්ගේ පරිනිර්වාණයෙන් ද වසර තුන් සීයක් තරම් ගතවූ පසුවත් දඹදිව රහතන් වහන්සේලා බහුලව වැඩ විසූහ..ධර්ම ප්‍රචාරය කළහ.. දුටුගැමුණු ආදී මහ රජ වරුන්ගේ යුගයන් හිදී ලක්දිවද විසි, තිස් දහස් ගණන්, ලක්ෂ ගණන් රහතන් වහන්සේලා වැඩ විසූ බවට ඓතිහාසික සාක්ෂි ඇත..ඒ අයුරින් ආධ්‍යාත්මික පරිණත භාවයන් සහිත යුගයන්හි උපත ලබන අයගේ කර්ම ශක්තීන් එබඳුය..ඒ පරිසරය, ඒ සැකැස්ම එබඳුය..නිවන් දකින්නට මේ තරම් දත් මිටි කාගෙන දඟලන්නට ඒ ඇත්තන්ට උවමනාවක් නොවීය..එනිසා වත්මන උපත ලබා සිටින, මේ කාමභෝගී, කාම සුඛල්ලික කලි යුගයේ උපන් ඔබ අපත්, අනාගතයට තවත් අධිපරිභෝජන වාදයෙහිම ඇලී, ගැලී කාමභෝගී නිම් වළළු සහිතව ජනිත වන්නනුත් නිවන් දකින්නට විදර්ශනා වැඩීම තබා සමථ භාවනාවෙන් ලෞකික ධ්‍යානයන් උපදවා ගැනීමටවත් සුදුසු පසුබිම් නැත්තවුන් නම් පුදුම වන්නට දෙයක් නැත…අප කළ යුත්තේ තාලයට ඇවිද ගන්නවත් බැරිව මැරතන් දුවන්නට යෑම නොව, ක්‍රමානුකූලව, නිර්වාණය පමණක් අරමුණු කරගෙන අපේ කුසලයන් වඩවා ගැනීමයි..හිඟන්නෙකුට බත් මුලක් නොදෙන, තැලිසීමියා ලෙඩෙකුට ලේ පයින්ට් එකක් නොදෙන, ඉස්කෝලෙ යන දරුවෙකුට පැන්සල් කොටයක් අරන් නොදෙන උන්ට මොන විදර්ශණා දැයි සිතෙන්නේ එවිටය…

මයිකල් ජැක්සන් නම් නර්තන වේදී ගායකයාණන් මෙතෙක් ලොව කිසිදු කලා කරුවෙකු මතුයෙහි නොදුටු විරූ තරමේ “උමතුවකින්” කෝටි ගණනක් රසික, රසිකාවියන් තමා වෙත නැඹුරු කරවා ගන්නට සමත් වූවෙකි..ජැක්සන් උමතුව ඉහ වහා ගිය 1980 හා 1990 දශකයන්ගේ තුරුණු වූ රසික පිරිස්, ඔහු ප්‍රසංග පවත්වන නගරයෙන්, නගරයට ඔහු පස්සේ ගොස් ඒ සෑම ප්‍රසංගයකටම සහාභාගී වූහ..( ගුවන් සමාගම් හා හෝටල් සමාගම් මයිකල් ජැක්සන් තම රටට ගෙන්වා ගැනීමට යුහුසුළු වූයේ, ඔහු පස්සේ එන ලක්ෂ ගණනක් වූ “Jackson Wazzps” ලෙස හඳුන්වන රසික පිරිස් නිසාය )..මෙසේ නගරයෙන්, නගරයට, රටින්, රටට මයිකල් පස්සේ ගොස් ඔහුගේ ප්‍රසංගයන් බැලූ ඇතැම් අය, සහාභාගී වී ඇති ප්‍රසංග ගණන 1000 ඉක්මවයි..ඒ අය දැන් ඉතාම ආඩම්බරයෙන් තමා සහාභාගී වූ ප්‍රසංග ගණන මුද්‍රණය කොට මයිකල් ජැකසන්ගෙන් ලද අත්සන් සහිත ටී ෂර්ට් හෙම පෙන්වති..ඇතැම් භික්ෂූන් වහන්සේලා පිටුපස ” අතන පූජාවටත් ගියා, මෙතන එකටත්ගියා, අරහෙත් ගියා” කියා ආඩම්බරයෙන් කියන බිහි වී ඇති යම් විලාසිතාවක් දකින විට මට සිහි වන්නේද උක්ත රසිකයන්ය..මයිකල් ජැක්සන් වේදිකාවට එන විට පළාතම සොලවමින්, බිම පෙරලෙමින්, දෑත් විසුරුවමින් කෑ මොර දෙන රසික, රසිකාවියන් ඔබ ඔහුගේ ප්‍රසංග සහිත DVD තැටි වල දැක ඇතුවාට සැක නැත..තව කල් යන විට බණට හාමුදුරුවෝ වඩින විටත් මෙවැනිම දර්ශණයන් දැක ගන්නට ලැබේවිදැයි සැක සහිතය…ඇතැම් ස්වාමීන් වහන්සේලා දැන්, දැන් නිර්වාණ මාර්ගය පැත්තක තබා පිරිස් බලයානුරූපීව, නො එසේ නම් තමා වෙත වැඩි වැඩියෙන් පිරිස් එන සැටියට, පිරිස් තමාගෙන් බලාපොරොත්තු වන දේ අනුව තම පැවැත්මත් හැඩ ගස්සවා ගන්නා නිසා, යම් දිනක ජැක්සන් වේදිකාවට ආවර්තණය වෙන්නා සේ, දුමාරය මැදින්, Spring Board එකක් මඟින් ධර්මාසනයට පනීදැයි නොසිතෙන්නේම නොවේ…

…ස්වාමීන් වහන්සේලා කුමක් කළ යුතුද?..

ලොවුතුරා බුදු රජාණන් වහන්සේ තමන් වෙත පැවිදි වූ උතුමන් තමන් වහන්සේ සමඟ ගම් නියම් ගම් ඔස්සේ ලෝ සත වෙත මෙත පා කැටුව ගිය බව සැබෑය..ඒත් බුදු රජාණන් වහන්සේ, “ගිහියන්” ව දම් සභා මණ්ඩපයක, සිවු පසයෙන් සත්කාරය ලබන මොහොතක, හුදෙකළාව වැඩ වෙසෙන තැනක, හෝ පිහිටක් ඇවැසි වූ මොහොතක හමු වුණා මිසක, ගිහියන් අඹු, දරුවන් හැරපියා කැටුව “සෙට්” පිටින් අතනට, මෙතනට දහස් ගණනින් රැගෙන ගොස් කළ කිසිම වැඩ සටහනක් ගැන ඔබ අසා තිබෙනවාද?..ස්වාමීන් වහන්සේලා කළ යුත්තේද, හැකිතාක් පිරිස, තම ධර්මය බිණීමේ හැකියාව නිසා “තමා වටා ගොනු වීම” වළක්වා, “ධර්මය වටා ගොණු වීම” ට යොමු කිරීමයි..තමා පරමාදර්ශය කර ගැනීම වළක්වා, අප සැමගේ නායකයාණන් වන බුදු රජාණන් වහන්සේ පරමාදර්ශය කර ගැනීමට කියා දීමයි.. “ධර්මය තමාගේ කර ගැනීම” වළක්වා, එහි බුද්ධ අර්ථය ආරක්ෂා කිරීමයි..

එමෙන්ම තමා වෙත එන උපාසක, උපාසිකාවන්ටද ඇත්තේ විවිධ මට්ටම් වල බුද්ධීන් බව හොඳින් දැන, හැඳින ඒ, ඒ අයට සරිලන මාර්ගයන් හි, දිරවා ගත හැකි මාර්ගයන් හි ඒ අයව යොමු කිරීමයි..එසේත් නැතුව සියළුම බුද්ධි පරාසයන්හි, සියළුම ප්‍රඥා පරාසයන්හි අය වෙත එකම වැඩසටහනක් ඉදිරිපත් කරන්නට යෑමෙන් වෙන්නේ, ප්‍රංශ නව කථාවක එන, විදුහලේ සියළුම දැරියන්ට එකම මැස්මේ නිල ඇඳුමක් අන්දවන්නට ගිය ගුරුවරිය නිසා වූ දෙයය…එසේ කල්පනාවෙන් තෝරා බේරා ගන්නේ නම්, ධර්මය කියා දෙන පිළිවෙත හෝ උග්‍ර කමටහන් සහිත භාවනාවන් දිරවා ගැනීමට ප්‍රඥාව හෝ කර්ම ශක්තීන්, කුසල ශක්තීන් නැති, එහෙත් එසේ ඇතැයි සිතා සිටින අය පණ පිටින් “එම්බාම්” කළවුන් සේ බිම බලාගෙන, මුහුණේ සිනා පොදක් නැතුව, අම්මා තාත්තා, අඹු දරුවන්ගෙන් වෙන්වී සිහිනෙන් බයවී ඇඳෙන් වැටුණු වුන් සේ කාළය ගෙවීම හා ඒ අයගේ පවුල් වල් ඇත්තන් නිකරුණේ ශාසනයට දොස් තබා අපා ගත වීම වළක්වා ගත හැක..

ඒ සියල්ලටම පෙර කිසිදු දෙයක නොඇලී තමන් වහන්සේ නිවන් අවබෝධ කරගෙන සිටිය යුතුය..බුදු පියාණන් වහන්සේ නම් සැබෑ නායකයාණන් කළේ එයයි…

….සංඝායනා…

කෙසේ වෙතත් ලක්දිව වහාම රාජ්‍ය අනුග්‍රාහකත්වයෙන් යුතු ධර්ම සංඝායනාවක් කළ යුතුමය..මේ සඳහා බුරුමය, තායිලන්තය බඳු ථේරවාදය නිවැරදිව ග්‍රහණය කර ගත් රටවල් වලද දූත පිරිස් සහාභාගී කරවා ගන්නේ නම් යහපති..සාම්ප්‍රදායික ථේරවාදී අර්ථ කතනයන් එවිට අපට, බුද්ධාර්ථී ව ඉතාම නිරවුල්ව, ලොවට බෙදා හැරිය හැකි වනු ඇත..

ධර්මය ඕනෑ, ඕනෑ හැටියට අර්ථ දක්වා ගැනීමටද වහාම වැට බැඳිය යුතුය..”අරක මෙහෙමයි..නෑ, නෑ මේක මෙහෙමයි..අරක පිළි ගන්නවා..මේක පිළි ගන්නේ නෑ..මේ කෑල්ල දිග වැඩියි” යනාදි ලෙස “රෙදි සාප්පු” ක්‍රමයට ධර්මය පරිශීලණය වහා නතර කළ යුතුයි..

භික්ෂූන් වහන්සේලාට සාම්ප්‍රදායික විහාරස්ථාන වල අධිපති කම හැරෙන්නට, විහාරස්ථානයක් වන්නට අවශ්‍ය අංගයන් කිසිවකින් තොර වූ, කාමර, ෆ්ලැට්, කුටි, සාප්පු, ගිහි ගෙවල් වල එක, එක මධ්‍යස්ථාන පිහිටුවා ගැනීමට අවසර නොදිය යුතු අතර, දැනට පවතින ඒවා ලියාපදිංචි කොට, විහාරස්ථාන හා සම්බන්ධ කළ යුතුය..ධර්ම කතිකාවත් පවත්වන අයගේ, විශේෂයෙන්ම ගිහි පාර්ශ්වයේ අයගේ අනන්‍යතාවය පරීක්ෂා කර ඒ අයවත් ලියාපදිංචි කළ හැකි නම් මැනවි..

වැනි සමාජ වෙබ් අඩවි තුළ සිටින “බණ කියන, නම් නැති, ඡායා රූප නැති, අපූරු ප්‍රොෆයිල්” වහා වසා දැම්මවීමට කටයුතු කිරීම ගිහි සමාජය විසින් කළ යුතුය..”ධර්මයේ පැනඩෝල්, ත්‍රිපිටක යාළුවෝ, ධාර්මිෂ්ඨ බුවාලා” වැනි විහිළු නම් වලින් පෙනී සිටිමින්, වෙනස් ධර්ම අර්ථ කථනයන් දෙන අයගේ අද්භුත ප්‍රොෆයිල වලට එරෙහිව ගත හැකි ක්‍රියා මාර්ග ගත යුතුය..යමෙක් බුදු සමය ගැන පවසනවා නම් ඒ අය, තමන්ගේ මුහුණු වරින් හා අනන්‍යතාවයෙන් පෙනී සිටීම අනිවාර්ය වන පසුබිමක් බිහි කළ යුතුය…

රට තුළ එක, දැවැන්ත සාම්ප්‍රදායික ථේරවාදී බලවේගයක් හා ඒ ඔස්සේ ගොඩ නැඟුණු අධිකාරියක් බිහිවිය යුතුය…

…අන්තරාය…

එලෙස නිරවුල් සාම්ප්‍රදායික ථේරවාදය ශක්තිමත් නොවී මේ වැනි ඉඩම් කෑලි, කඩ කාමර, සිල්ලර කඩ, ගිහි නිවාස අස්සේ එක, එක ධර්ම කල්ලි බිහි වීමේ පසු බිම තුළ වැඩි වශයෙන්ම වාසි අත්වන්නේ බුදු සමයේ සතුරන්ට බව නොපෙනේද?..

එවිට ඔවුන්ටත් ඉතාම පහසුවෙන්, බෞද්ධායතනයක මුවාවෙන්, සිය ගණනක් වී ඇති විකෘති ධර්ම අනුසාරයන්ට, අර්ථ සිය ගණනක් වී ඇති විකෘති ධර්ම අනුසාරයන්ට, අර්ථ කථනයන්ට, ඔවුන්ගේ ආගමට වාසි දායක විකෘති අර්ථ දැක්වීමක් එකතු කරගෙන බෞද්ධයන් මුලා කළ හැකි නොවේද? ශක්තිමත් සාම්ප්‍රදායික ථේරවාදී අධිකාරියක් නැති තැන, “හිල් මල්ලෙන් හැළුණු කැවුම් ගෙඩි සේ” තැන, තැන ඇහිඳින්නට තිබෙන ධර්මායතන ගොන්නට ඔවුන්ට ඉතාම පහසුවෙන් එක්විය නොහැකිද?..

උන් හිටි ගමන් “බුදු” වෙන සිල්ලර කඩ මුදලාලිලා, “God Bless you” කියන “රහතන්” වහන්සේලා, කොට සායවල් ඇඳගෙන පින්තූර වලට පෙනී සිටින “රහත් මෙහෙණින්” වහන්සේලා, “මෙත් සිතින් ගුඩ් හෙල්ත්” වැනි විකාර කියවා තම කථා අවසාන කරන බහු බූතයන්, නිකං කථා කරන්න ගියත් කවි බාසාවෙන් කථා කරන, අහන, අහන හැම එකටම ( “දෙව්දතුන් බුදු රදුන්ගේ සිරසට ගළක් පෙරළුවා” කිව්වත් එයටත් ) කටපාඩමෙන් සාදු, සාදු කියන, “සෝමාරිලා” බිහි වන්නේ, බුදු දහම “ඕනෑ එකෙකුට ඕනෑ දෙයක් කර ගනිල්ලා” කියා පිල්කඩ උඩ තබා ඇති නිසා නොවේද?… නිවැරදි බෞද්ධයා යනු ප්‍රතාපවත්, උජු කායික චරිතයකි..අද, ඒ ප්‍රතාපය ඒ අයුරින්ම තිබෙනු ඔබ දකිනවාද?..

( මේ ලිපිය කිසිදු පිරිසක් හෑල්ලුවට ලක් කිරීමට ලියන ලද්දක් නොවන බව බුද්ධිමත් ඔබ වටහා ගනු ඇතැයි සිතමි..මේ ලිපිය ලියන මම, බෙහෙවින් වැරදි හා අතපසුවීම් ඇති, සාමාන්‍ය මිනිසෙක්මි..නමුත් යමක් පෙනි, පෙනී නිහඬව නොසිටිමි…හෑල්ලුවට ලක් කළ යුතු දේ නම් හෑල්ලුවට කල් කළෙමි..වත්මනදී ප්‍රකට කිසිදු තෙරුන් වහන්සේ නමක් සමඟ මගේ කිසිදු කෝන්තරයක්, තරහක් නැත…නමුත් විවේචනය කළ යුතු දේ විවේචනය නොකර ඉවසන්නට යෑමෙන් ලක්දිව බුදු සසුනට සිදුවන්නේ අර ඉහතදී පෙන්වූ ඇමරිකාවේ ක්‍රිස්තියානියට සිදුවූ දෙයට වඩා බිහිසුණු දෙයකි…..මහා සාගරයක් වූ බුදු සමය, ඒ නිසාම කල්ලි කෝටි ගණනකට බෙදී “එක, එක කල්ලියේ, එක, එක ධර්මය” වීමෙහි බලවත් අන්තරාය පවතින බව ඔබ සැමට අවබෝධ වනු ඇතැයි සිතමි..සිත් රිදීමක් වෙතොත් සමා වන්න )….

ගේබ්‍රියෙල් අසනු….! .. පිඹිනු හොරණෑව….
තවත් කල් නොහැර…..

ඉතාම ආන්තිකව යථාර්තවාදයෙහි ගැලී ඉන්නා පිරිස් ගෙනහැර පාන තර්කය වන්නේ විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තයන් එහි සාර්ථකත්වය තුළ යථාවාදී වන බවය…නමුත් මෙතනත් යම් ගැටළුවක් පවතී…එකම ප්‍රපංචය ( විද්‍යාමාන වන දෙය … ගෝචර වන දෙය ), විෂම සංකල්පික රාමු හරහා, සාර්ථකව විග්‍රහ කිරීමට විවිධ සිද්ධාන්තයන්ට සාර්ථකව හැකියාව ලැබී ඇත…එවැනි අවස්ථාවක අපි “යථාවාදී” විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තය ලෙස ගන්නේ කුමක්ද…?..ඇත්ත වශයෙන්ම සාර්ථක ලෙස ඔප්පු කරවන ලද බොහෝ විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්තයන් පසු කළෙක, ඒවාටත් වඩා සාර්ථක විද්‍යාත්මක න්‍යායන් විසින් ඉවත් කර දමන ලදී…

සාම්ප්‍රදායිකව යථාර්තවාදය පිළිනොගත් පුද්ගලයන් “යථාර්ත – විරෝධීන්” ලෙස හැඳින් වූහ…යථාර්ත-විරෝධීන් අනුභූතික දැනුමේ සහ සෛද්ධාන්තික දැනුමේ විශාල වෙනසක් දකිති…ඔවුන් තර්ක කරන්නේ, නිරීක්ෂණය සහ පරීක්ෂණය ඉතාම තේරුම් සහිත වුවත්, සිද්ධාන්තද ඒ තරමටම නිරීක්ෂණයන්ට යටින් සැඟවී ඇති ගැඹුරු කරුණු කාරණා එළිදරව් කර ගැනීමට වැදගත් බවය…

ඇතැම් යථාර්ත- විරෝධීන් විද්‍යාව නිරීක්ෂණයන්ට පමණක් සීමා කරන ලෙස යෝජනා කරන තරමට ආන්තික වූහ…මේ කරුණ නිසා 19 වැනි සියවසේ විසූ බොහෝ දෙනෙකු “පරමාණුව” නම් සංකල්පය, අප කිසිදු දිනක එය නොදකිනු ඇත, යන්න මත පදනම්ව ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී… ( පසු කළෙක් පරමාණු නිරීක්ෂණයට තාක්ෂණික පහසුකම් ලැබිණි…) “ජෝර්ජ් බර්කෙලි” ( 1685 – 1753 ) නම් විද්වතා මනස සහ එහි අදහස් හැර අන් කිසිවක් නොපවතින බව කියන තරම් දුරකට ගියේය…බර්කලිගේ මෙම තර්කය ඛණ්ඩනය කළ නොහැක්කක් බව, යම් මිතුරෙකු විසින් ආචාර්ය සැමුවෙල් ජොන්සන් නම් ඉංග්‍රීසි ජාතික ලේඛකයාට ( 1709 – 1784 ) කියන ලද විටක, ආචාර්ය ජොන්සන් එයට ප්‍රතිචාර දක්වා ඇත්තේ විශාල ගලක් වෙත ගොස් ඊට පා පහරක් දී, “එනයින් මම එය ඛණ්ඩනය කරමි” යනුවෙන් කියමිනි…( පරිවර්තකගෙන් : ගලක පාදය ගැටීමේදී ආචාර්ය ජොන්සන්ට වේදනාවක් දැනේ..එනයින් මනස සහ එහි සිතුවිලි වලට පරිබාහිර වූ දෙයක් ඇත යන්න ඒත්තු ගැන්විය හැකි යැයි ඔහු සිතන්නට ඇත…)..සත්තකින්ම ජොන්සන්ට ඔහුගේ පාදයට දැනුණු වේදනාවද ඔහුගේ මනසේ මැවුණු අදහසක් නිසා ඔහු ඇත්ත වශයෙන්ම බර්කෙලිගේ අදහස ඛණ්ඩනය කරේ නැතැයි අපට කිව හැක…නමුත් ඔහුගේ ක්‍රියාව ඉන් පසු කළක පැමිණි මහා දාර්ශණික ඩේවිඩ් හියුම් ( 1711-1776) ගේ දැක්ම වඩා හොඳින් විග්‍රහ කරයි…ඩෙවිඩ් හියුම් මෙසේ සඳහන් කරන ලදී…” අපිට වාස්තවික යථාර්තයක් ගැන විශ්වාසය තියන්නට කිසිදු බුද්ධිමය ( තාර්කික ) පදනමක් නැතත්, අපට එවැන්නක් සත්‍යයව පවතිනවා සේ රඟ පෑම හැර වෙන විකල්පයක් නැත…” ( ඇත්තෙන්ම වාස්තවික යථාර්තය කියා එකක් තිබෙනවාදැයි “හරියටම” කියන්නට අපට නොහැකි වුවත් එහෙම එකක් තිබෙන බව සිතින් සිතාගෙන රඟ පාන්නට අපට සිදුවී තිබේ…නො එසේ නම් අපට කිසිම වැඩක් කරගන්නට ලැබෙන්නේ නැත…)

“ආකෘතියක් මත යැපෙන යථාර්තය” ( ආකෘතික පදනම් යථාර්තය නොහොත් ආකෘතික යථාර්තය ) මේ සියළු තර්ක සහ යථාවාදී, යථා-විරෝධී චින්තන ශාස්ත්‍රාල අතර ඇති සාකච්ඡා සියල්ල ලුහුවත් කරයි…ආකෘතියක් මත යැපෙන යතාර්ථවාදයට අනුව, කිසියම් ආකෘතියක් “සත්‍යයද, යථාවාදීද” ඇසීම ඵලක් නොවන දෙයක් වන අතර, ඒ ආකෘතිය “නිරීක්ෂණය” හා ගැළපේද? යන්න පමණක් ඇසිය යුතුවේ…ආකෘතීන් දෙකක් යම් නිරීක්ෂණයක් හා එකඟ වේ නම්, ( රන් මාළුවාගේ සහ අපගේ දැක්ම මෙන්) , කිසිවෙකුටත් එයින් එක ආකෘතියක්, අනිත් ආකෘතියට වඩා “යථාර්ත සත්‍යයක්” බව කිව නොහැකිය…යමෙකුට කළ හැක්කේ, එම අවධානයට ලක් වූ අවස්ථාවේදී, වඩා “පහසු” කවර ආකෘතිය යෙදීමදැයි සොයා, එය භාවිතයට ගැනීම පමණි…!!..

උදාහරණයක් ලෙස: යමෙකු රන්මාළුවා සිටින වීදුරු භාජනය ඇතුලේ සිටියේ නම් රන් මාලුවා ලෝකය දකින ආකෘතියද, ඉන් පිටත සිටියේ නම් මිනිසුන් වන අප ලෝකය දකින ආකෘතියද, ප්‍රයෝජනයට ගනු ඇත….

අපි විද්‍යාවේදී ආකෘතීන් සෑදුවත්, අප එදිනෙදා ජීවිතයේදීත් ඒවා සාදමින් සිටිමු…”ආකෘතික-පදනම් වූ යථාර්තවාදය” විද්‍යාත්මක් ආකෘතීන්ට පමණක් නොව, අප එදිනෙදා ලෝකය අර්ථ දක්වා ගැනීම සඳහා භාවිතා කරන විඥානිත සහ උප-විඥානිත මනෝ ආකෘතීන්ටද යෙදේ….නිරීක්ෂකයා හෙවත් “අප” අපගේ ලෝකය පිළිබඳව සංජානනයෙන් ඉවත් කළ නොහැක…මක්නිසාද, ලෝක විෂය කෙරෙහි අපගේ සංජානනය තැනී ඇත්තේ අපගේ ඉන්ද්‍රිය සැකසුම්කරණයෙන් සහ අප සිතන, හේතු දක්වන ආකාරයෙන් වීමය…අපගේ සංජානනය නොහොත් දෘෂ්ඨිය සහ ඒ මත කරන “නිරීක්ෂණයන්”  පදනම් කරගෙන  අප ගොතන සිද්ධාන්ත, සෘජු නොවන අතර, අපගේ මිනිස් මොළයේ අර්ථකතනයන් මඟින් හැඩ ගන්වනු ලැබ ඇත…”ආකෘතික – පදනම් වූ යථාර්තවාදී චින්තනය අප විසින් වස්තූන් සංශය කරගන්නා ආකරයට දායක වෙයි…ඇස් පෙනීමේදී, යම් කෙනෙකුගේ මොළයට දෘෂ්ඨික ස්නායුව හරහා සංඥා මාලාවක් ලැබෙයි…මේ සංඥා මඟින් ඔබේ රූපවාහිනියේ මැවෙනවා බඳු රූප මැවෙන්නේ නෑ…මෙහි තිබෙනවා “අන්ධ බින්දුවක්” ඔබේ දෘෂ්ඨික ස්නායුව, ඔබේ දෘෂ්ඨි විතානයට ( Retina) යා කරන, එමෙන්ම ඔබේ දෘෂ්‍ය පථයේ හොඳ විභේදන බලයක් ( Resolution) සහිත එකම ප්‍රදේශය වන්නේ අංශකයක පමණ ඉතාම කුඩා, ඔබේ මහපටැඟිල්ල අතේ දුරින් බැලූ කල පේන තරම්, කුඩා දෘෂ්ඨිවිතානය මැද පිහිටි ප්‍රදේශයකි….මේ නිසා මොළයට යවන අමු දත්ත හරියට නරක විදියට වර්ණ ගන්වන ලද, මැද්දේ සිදුරක් සහිත රූපයක් ලෙස තමයි පෙනෙන්නේ…වාසනාවට, මිනිස් මොළය එම දත්ත සකස් කර, ඇස් දෙකෙන්ම එන ආදානයන් උපයෝගී කොටගෙන, යාබද ස්ථාන වල “දෘෂ්ඨික ගුණ” සමානය, අන්තර් නිවේෂිතය (Inter-Polating), යන උපකල්පනය මත පදනම්ව, අර අඩුපාඩු පුරවා, පරිපූර්ණ චිත්‍රයක් සකස් කර දෙයි..( පරිවර්තකගෙන් : ඉතාම සරලව කියා දුන්නොත්, අපේ දෘෂ්ඨියෙන් ලැබෙන සංඥා අපට පෙරා සකසා මොළය මඟින් “අනුභූතීන්” කොට දීම මෙයින් කියැවේ…සරලව තේරුම් ගන්න )..

තවදුරටත් කියනවා නම්, එය දෘෂ්ඨි විතානයෙන් ද්වි-මාණික දත්ත වැලක් කියවන අතර, එමඟින් ත්‍රිමාණික උපස්ථිතියක් ( A three dimensional impression) සකසා දෙයි…ඉතාම සරලව කියතොත්, මොළය අපට “මනෝ චිත්‍රයක්” හෝ “මනෝ ආකෘතියක් සකසා දෙයි…මොළය මෙම මනෝ ආකෘතික නිර්මාණයේ කොතරම් නිපුනදැයි කියනවා නම්, මිනිසුන්ට ඇසට පේන දේවල් උඩු යටිකුරු වෙන කණ්ණාඩි සවි කළහොත්, මොළය යම් වේලාවකට පසුව ඒ දේවල් නැවත නිවැරදිව ලෙස පෙනෙන මනෝරූප සකසා දෙනු ඇත….එවිට කණ්ණාඩි ගැලවුවොත්, නැවතත් ටික වෙලාවක් යනතුරු පියවි ඇසට පෙනෙන දේ උඩු යටිකුරු වී තිබෙනු ඇති අතර, යළිත් මඳ වේලාවකින් නිවැරදිව සැකසෙනු ඇත…( මොළය වැඩකරුවෙකි…!) ..මෙයින් ගම්‍ය වන්නේ යමෙකු “මට පුටුවක් පේනවා” කියනවිට, ඒ තැනැත්තා පුටුවෙන් විසිරී යන ආලෝකය එකතු කොට පුටුවේ මනෝ රූපයක් හෝ මනෝ ආකෘතියක් ගොඩ නංවාගෙන ඇති බවය…මෙම ආකෘතිය බැරි වෙලාවත් උඩු යටිකුරු වී තිබුණොත්, ඒක පෙනෙන කෙනා ඒ මත ඉඳගන්නට පෙර, මොළය එය යළිත් නිවැරදි පැත්තට හරවා දෙනු ඇත…

“ආකෘතික-පදනම් වූ යථාර්තවාදය” විසින් විසඳනු ලබන තවත් ගැටළුවක් වන්නේ “පැවැත්මේ අර්ථය” යන්නය. කාමරයේ මාත් සමඟ මේසයක් තිබෙනු මට පෙනේ…නමුත් මම මේ කාමරයෙන් පිටව ගිය පසුත් මේ මේසය “පවතින” බව මම දැන ගන්නේ කොහොමද?..( එය අනුභූතික නැති අතර, බුද්ධිවාදය එය එහි මතකයක් ලෙස රඳවා තබයි..) ..අපට පෙන්නේ නැති ඉලෙක්ට්‍රෝන හෝ “ක්වාක්” නම් මූලික අංශු ( ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන සාදන අංශු ) පවතින බව අපි කියන්නේ කොහොමද?…කෙනෙකුට, මා කාමරයේ ඉන්නා විට මේසය පවතින, ඉන් පිටව ගිය පසු මේසය අතුරුදහන් වෙන සහ යළි එනවිට මේසය නැවත මතු වන ආකෘතියක් සාදාගන්නට බැරිද?..ඒක මහා අමනෝඥ ආකෘතියක් වනු ඇත…ඔය අතරේ සිවිලිම කඩා වැටුණොත් මේසය උඩට…? “මා එළියට යනවිට මේසය අතුරුදහන් වෙනවාය” කියන ආකෘතිය මත කොහොමද මම පහදන්නේ, මම ඊළඟ වතාවේ එනකොට මේසය සිවිලිමේ කැබලි යට විනාශවී ගොස් තිබීම…? මෙන්න මේ මා සිටියත්, නැතත් මේසය එතන තිබෙනවා කියන ආකෘතිය විතරයි කෙනෙකුට පහදා ගන්න පුළුවන් ආකෘතිය වෙන්නේ, ඒ නිසා….

අපේ ඇසට නොපෙනෙන අංශු ගැන කථා කරනවා නම්, ඉලෙක්ට්‍රෝන ඉතාම හොඳ ආකෘතියක් “රූපවාහිනි නළයක ආලෝක ලප” වැනි දෑ පැහැදිලි කර ගන්න..1867 වසරේදී බ්‍රිතාන්‍ය භෞතික විද්‍යාඥ ජේ.ජේ තොම්සන් තමයි මේ ඉලෙක්ට්‍රෝන සොයා ගත්තේ, කේම්බ්‍රිජ් සරසවියේ කැවෙන්ඩිෂ් විද්‍යාගාරයේදී….ඔහු හිස් වීදුරු නළ තුල විදුලි දහරා පරික්ෂා කරමින් සිටියේ, “කැතෝඩ්” කිරණ නම් ප්‍රපංචය ගැන යමක් දැන ගන්න…ඔහුගේ පරීක්ෂණ ඔහුව පෙළඹුවා නිභය සමාලෝචනයක් කරන්න මේ කිරණ සෑදී ඇත්තේ පරමාණු පවා සාදන ඉතාම කුඩා අංශු වලින් බව…ඒ කාලේ මේවා ගැන සිතා ගෙන සිටියේ මේ තමයි පදාර්ථයේ තිබෙන තව දුරටත් බෙදිය නොහැකි කුඩාම අංශු කියලා…තොම්සන් ඇත්ත වශයෙන්ම ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් දුටුවේ නෑ…ඒ වගේම ඔහුගේ පරීක්ෂණ වලින් වත් සෘජුව “ඉලෙක්ට්‍රෝන” ගැන යමක් පිළිඹිබු උනේ නෑ…නමුත් මෙම ආකෘතිය මූලධාර්මික විද්‍යාවෙන්, ඉංජිනේරු විද්‍යාව තෙක් පරාසයකට ප්‍රයෝජනවත් උනා…අද, සියළුම භෞතික විද්‍යාර්ථීන් පිළිගන්නවා ඉලෙක්ට්‍රෝන පවතින බවට, කවදාවත් කිසි අයුරකින්වත් දකින්නට නොලැබුණත්…

“ක්වාක්ස්” ( Quraks) හෙවත් මූලික අංශු, අපිට පියවි ඇසින් දකින්න බැරි තවත් දෙයක්…මේ ආකෘතියෙනුත් විග්‍රහ වෙනවා, පරමාණුවක න්‍යෂ්ඨියේ තියෙන ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන…මේ දෙවර්ගයම සෑදී ඇත්තේ ක්වාක්ස් වලින් කියල කිව්වත්, අපිට කවමදාවකවත් ක්වාක් එකක් දකින්න ලැබෙන එකක් නෑ… ඇයි ඒ?…ක්වාක් අංශු විශේෂයේ “බන්ධන ශක්තිය” ඒවායේ වෙන්වීම සමඟ වැඩිවන නිසා, ඒවාට හුදෙකළා වූ පසුව, නිදහස් ක්වාක් වශයෙන් පවතින්න බෑ සොබා දහම තුළ.. ( මේ නිසා ක්වාක් අංශුවක් හුදෙකළාව නිරීක්ෂණයට ගන්න අපට බෑ…ඒ ගැන උපකල්පන තමයි ගෙනියන්න වෙන්නේ ඉදිරියට…)

මේවා ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන ත්‍රිත්වයේ කණ්ඩායම් ලෙස තමයි සැමවිටම තැනෙන්නේ, ඒ වගේම සමහරක් විට ක්වාක් සහ “ප්‍රති-ක්වාක්” ලෙස යුගල ලෙස පවතිනවා..හරියට රබර් බෑන්ඩ් වලින් එකතු කරලා වගේ…

ක්වාක් ආකෘතිය මුල්වරට ඉදිරිපත් කළාට පසුව මහා උභතෝකෝටිකයක් ආවා, මේවා හුදෙකළාව නොපවතින නිසාත්, නිරීක්ෂණය කළ නොහැකි නිසාත්, මේවා ඇත්තටම පවතිනවද කියලා…සමහර අංශු තැනී ඇත්තේ වෙනස් උප-උපන්‍යෂ්ඨික අංශූන්ගෙන්ය කියන අදහස ඉතා සරල සහ පහසු ලෙස ඒවායේ ගුණ දැක්විය හැකි සංවිධායක මූලධර්මයක් උනා…

නමුත් වෙනත් අංශූන් විසිරීමේදී, මතුවන දත්තමය බ්ලිප් වශයෙන් අංශු දකින්න හුරු වෙලා හිටිය භෞතික විද්‍යාඥයන්ට නිරීක්ෂණය කළ නොහැකි අංශුවකට “යථාර්තවාදී බව” ලබා දීම කරන්න අසීරු දෙයක් උනා…නමුත් වසර ගත වෙද්දි, ක්වාක් ආකෘතිය වැඩි, වැඩියෙන් නිවැරදි අනාවැකි වලට මුල් වෙද්දි, එයට එරෙහිව පැවති ප්‍රතිරෝධය අඩුවෙලා ගියා…අපි මේ කරන පරීක්ෂණයම, අත් දා හතක් තියෙන අවලස්සන පිටසක්වළ ජීවියෙකුට කරලා, ක්වාක් වලින් තොරව ප්‍රතිඵලය ලබා දෙන්න පුළුවන් විග්‍රහයකුත් එක්ක… මොකද ඒ පිටසක්වළ ජීවියා “ක්වාක් ආකෘතිය මත පදනම්ව නොවන ගවේෂණ නිසා”…නමුත් “ආකෘති මත පදනම්වන යථාර්ත සිද්ධාන්තයේදී ක්වාක්ස් පවතින බව අපට කියන්න පුළුවන්, මොකද ඒ පැවැත්ම එකඟ වෙනවා අපේ උප-න්‍යෂ්ඨික අංශුවල හැසිරීමට….

( දෙවනි කොටස මෙසේ අවසන් කරමි…)

මහාචාර්ය ස්ටීවන් විලියම් හොව්කින්ග් – “The Grand Design” ග්‍රන්ථයෙහි “What is Reality?” පරිච්ඡේදය…

මීට ටික කළකට ඉහතදී, ඉතාලියේ මොන්සා නාගරික සභාව විසින් සුරතල් සතුන් ඇති කරන අයට, “ගෝල්ඩ්ෆිෂ්” වර්ගයට අයත් මසුන් වක්‍රවූ පාත්‍රාකාර භාජන වල දමා ඇති කිරීම තහනම් කරනු ලැබුවා…ඒ පියවර ගන්න මූලික වෙච්ච කෙනා ඒකට හේතුව ලෙස විග්‍රහ කළේ, එවැනි වක්‍ර වූ ( ඉහත පින්තූරයෙහි දැක්වෙන ) පාත්‍රාකාර බඳුනක මාලුවෙකු දමා සිටින විට, එයින් ඌ පිටත බලන විට, එහි වක්‍රාකාර පැති තුළින් ඌට දකින්න ලැබෙන්නේ උගේ අවට ලෝකය පිළිබඳව “විකෘති කරන ලද යථාර්තය” නිසා, එහෙම ඇති කිරීම ඉතාම කුරිරු වැඩක් ලෙස..

නමුත්, අපි කොහොමද දන්නේ, මේ අපිට තිබෙන දෘෂ්ඨිය තුළින් දර්ශණය වෙන දේත්, විකෘති නොකරන ලද යථාරූපයක්ද කියන එක?…අපි කොහොමද කියන්නේ මේ අපි දකින දේ යථාර්තයක්මයි කියලා…?…අපිත් මේ රන්මාළු වගේම එක්තරා විදියක පාත්‍ර භාජනයක බහා ඉන්නා අතර, වක්‍ර සහිත ලෙන්සයක් තුළින් යථාර්තයේ විකෘති රූපනයක් දකිමින් සිටිනවා වෙන්න බැරිද?…කොහොමද අපි එහෙම නෑ කියන්නේ…?..රන්මාළුවාගේ යථාර්තය පිළිබඳව දැක්ම අපේ දැක්මට වඩා වෙනස් වෙන්න පුළුවන්…ඒත් අපි කොහොමද හුඟක් තහවුරු කර ගන්නේ ඒ රන් මාලුවාගේ දැක්ම, අපේ දැක්මට වඩා අසත්‍යය හෝ සත්‍යය බව…?

රන් මාළුවාගේ දර්ශණය අපේ දර්ශණයම නොවේ…නමුත්, ඌට, ඒ පාත්‍ර භාජනයෙන් පිටත ඌ දකින වස්තූන්ගේ චලිතය ඇසුරෙන්, ඒ චලිතය හසුරුවන විද්‍යාත්මක නියමයන්, ප්‍රමේයයන් හා නීතීන් හදා ගන්න පුළුවන්…( අපිත් එහෙම කරනවනේ අපේ “නිරීක්ෂණයන්” අනුව…) .. උදාහරණයක් හැටියට කිව්වොත් : අප විසින් සරල රේඛාවක ගමන් කරනු ලබන බවට නිරීක්ෂණය කරන වස්තුවක්, එම භාජනයේ ඉන්නා මාලුවාට වක්‍රාකාර මාර්ගයක යනවා වගේ පේන්න පුළුවන්..කොයිහැටි වෙතත්, මාලුවාට තමන්ගේ විකෘති වූ සමුද්දේශ රාමුවක විද්‍යාත්මක ප්‍රමේයයන් සාදා ගන්නට පුළුවන් අතර, ඒ ප්‍රමේයයන් ආශ්‍රයෙන්, ඔවුන්ගේ නිරීක්ෂණයට ලක්වූ බාහිර ලෝකයේ වස්තූන්ගේ අනාගත චලනය හෝ හැසිරීම ගැන අනාවැකි ලබා දෙන්නට වුවද හැකියාවක් ලැබෙනු ඇත. ඔවුන්ගේ විද්‍යාත්මක නීති, අපේ විද්‍යාත්මක නීති වලට වඩා තරමක් දුරට සංකීර්ණ වේවි, මොකද ඒ අයගේ නිරීක්ෂණයන් අපට වඩා තරමක් “වක්‍ර විකෘතියක” පවතින නිසා, නමුත් සරල බව කියන එකත් එක, එක්කෙනාගේ රුචිකත්වය අනුව තීරණය වන දෙයක්…

රන්මාලුවා එහෙම ඒ නිරීක්ෂණයන් මත පදනම්ව ප්‍රවාදයන් ගොඩ නැඟුවොත්, අපට සිදුවෙනවා ඒවා ඌට සාපේක්ෂව යථාර්තය බව පිළිගන්න…

මේ යථාර්තය පිළිබඳව ඇති විවිධ රූපනයන් ගැන සළකා බැලෙන කදිම උදාහරණය තමයි ක්‍රි.ව.150 තරම් ඈත කාළයේදී “ටොලමි” විසින් හඳුන්වා දෙන ලද, අකාශ වස්තු චලිතයන් ගැන මොඩලය…ටොලමි විසින් පොත් 13 ක නිබන්ධන එකතුවක් ලෙස තම පරීක්ෂණ හඳුන්වා දුන් අතර ඒවා එකතුවට “අල්මගෙස්ට්” ( Almagest) නම් අරාබි නම තබන ලදී…

අල්මගෙස්ට් ග්‍රන්ථය විග්‍රහ කරන ආකාරයට, පෘතුවිය ගෝලාකාර නමුත්, එය නිශ්චලව, විශ්වයෙහි හරි මැද පිහිටා තිබෙන අතර, දිව්‍ය ලෝකයන්ගේ දිග, පළල හා සසඳා බලන කල ඉතාම කුඩා ලෝකයකි… ( මෙහිදී ටොලමි දිව්‍ය ලෝකයන් හෙවත් “හෙවන්ස්” යන වචනය යොදාගෙන හැඳින්වූයේ ක්‍රිස්තියානියේ හෝ ඉස්ලාමයේ එන ස්වර්ග නියාමයන් නොව, නිරීක්ෂිත විශ්වයයි…)

(ඇරිස්ටාකස් “සූර්ය කේන්ද්‍රික ආකෘතිය” )

ඇරිස්ටාකස් නම් දාර්ශණිකයාගේ “සූර්ය කේන්ද්‍රික මොඩලය” ( Heliocentric model of Aristarchus) ඒ වනවිට එළි දක්වා තිබුණත්, බොහෝ ග්‍රීක උගතුන්, අද්භූත කරුණු කාරණා මත, පෘතුවිය විශ්වයෙහි කේන්ද්‍රිකව පිහිටන බව තදින් පිළිගැනීමට ලක් කොට තිබිණි….ටොලමිගේ ආකෘතිය ප්‍රකාරව, පෘතුවිය නිශ්චලව විශ්වයෙහි කේන්ද්‍රිකව පැවති අතර, සියළු ග්‍රහ තාරකාවෝ, පෘතුවිය වටා, ඉතාම සංකීර්ණ කක්ෂගතව, “අපිචක්‍රයන්” ( Epicycles of Maths ) පවා සෑදෙන අයුරින්, චක්‍ර මත චක්‍ර පිහිටන අයුරින්, චලනය වෙමින් පවතින බව ප්‍රකට කරවන ලදී…

මේ මොඩලය නම් ස්වභාවිකයි වගේ පෙනෙනවා… මොකද කිව්වොත් අපට දැනෙන්නේ නෑ, අපේ දෙපයට යටින් ඇති පෘතුවිය චලනය වෙන බවක්…( ටොලමිට අනුවත් පෘතුවිය නිශ්චලව පවතී…)..එහෙම දැනෙනවා නම් දැනෙන්නේ, භූමි කම්පාවකදී හෝ හිටගෙන කරන ලිංගික ක්‍රියාකාරකමක සුරතාන්තයේදී… පසුකාළීනව, යුරෝපීය චින්තනය බොහෝ දුරට ඔවුන් වෙත ලැබුණු ග්‍රීක මූලාශ්‍ර මත පදනම් වූ අතර, ඇරිස්ටෝටල් සහ ටොලමි දෙපළගේ අදහස්, බටහිර චින්තන දහරාවේ පදනම බවට පත්විය…ටොලමිගේ උක්ථ විශ්වවේද ආකෘතිය කතෝලික පල්ලිය විසින්, එහි නිල ආකෘතිය ලෙස යොදාගත් අතර, ඒ භාවිතය අවුරුදු 1400 ක පමණ කාළයක් පැවතිණි…ක්‍රි.ව. 1453 තරම් මෑතක් වන තුරු, ඒ ආකෘතියට කිසිදු අභියෝගයක් පැවතුනේ නැත…නමුත් ක්‍රි.ව. 1453 දී නිකොලස් කොපනිකස් විසින්, ඔහුගේ මරණින් මතුව ප්‍රසිද්ධ කරන ලද, “De revolutionibus orbium coelestium” ( “On the Revolutions of the Celestial Spheres” ) ග්‍රන්ථය හරහා එළි දක්වන ලද ආකෘතිය ටොලමිවාදී ආකෘතියට බරපතළ අභියෝගයක් එල්ල කරන ලදී…කොපනිකස්, ඔහුගේ පූර්වකථක ඇරිස්ටාකස් මෙන්ම, සූර්යයා කේන්ද්‍රිකව “නිශ්චලව” තිබෙන, සියළු ග්‍රහ ලෝක සූර්ය කේන්ද්‍රය වටා පරිභ්‍රමණය වන බව තම ආකෘතිය හරහා පවසන ලද අතර, මෙම ආකල්පයට බරපතළ විරෝධතා එල්ල වන්නට විය….

මෙකී ආකෘතිය අලුත් හැඳිවීමක් නොවූවත්, එය සියළු ග්‍රහ ලෝක පෘතුවිය වටා පරිභ්‍රමණය වන බව කියන කතෝලික බයිබලය ප්‍රතිවාචනය කරන්නක් බව පල්ලියෙන් එයට ප්‍රතිරෝධයක් දැක්වූ අයගේ අදහස විය. කොපර්නිකස් ගේ මෙම අදහස මතවාදී විවාදයෙන් ඔබ්බට ගිය අතර කතෝලික පල්ලිය පාර්ශ්වයෙන් ඉතාම සැහැසි ප්‍රතිචාර ලැබෙන්නට විය…එවන් එක් ප්‍රතිචාරයක් වූයේ ගැලීලියෝ ගැලීලි නම් විද්වතාට 1633 වසරේදී, කොපර්නිකන් න්‍යාය අල්ලාගෙන “නන් දෙඩවීම” සහ “බයිබලික ශුද්ධවූ ග්‍රන්ථයන් මඟින් මනාව පැහැදිලි කරන ලද දේට උවමනාවෙන්ම ප්‍රතිවිරුද්ධ මතයක් දැරීම ” යන චෝදනා මත නඩු විභාගයකට පෙනී සිටින්නට සිදුවීමය….අවසානයේදී තම ජීවිතාරක්ෂාව උදෙසා “පෘතුවිය නිශ්චලව පවතින බව” යටහත් පහත්ව පිළිගන්නට ඔහුට සිදුවූ අතර, “වරද” පිළිගැනීම නිසා ඔහුගේ පණ කෙන්ද රැකී, ඒ වෙනුවට ජීවිතාන්තය තෙක් නිවාස අඩස්සියට ඔහුව පත් කරන ලදී..මෙම තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන මොහොතේ ඔහු රහසින් “Eppur Si Mouve” ( But it still moves) යැයි කියූ බවද සඳහන්ය…1992 වසරේදී කතෝලික පල්ලිය විසින් ගැලීලියොට දඬුවම් කිරීම බරපතළ වරදක් වශයෙන් පිලිගන්නා ලදී….

නමුත් කොයි එකද නිවැරදි..? ටොලමිගේ ආකෘතියද? කොපනිකසන් ආකෘතියද?…හුඟක් දෙනෙක් කියන නමුත් මේ කොපනිකස් ටොලමිව බොරු කාරයෙක් කරා කියලා, ඒක වැරදියි…අපගේ දෘෂ්ඨිය තුළින් උකහා ගන්නා දර්ශණය, රන්මාළුවාගේ දර්ශණයට එදිරිව පවතින්නේ යම් සේද, ඒ අයුරින්ම මේ ආකෘතින් දෙකෙන් කවර එකෙන් හෝ මේ දිව්‍යභාවයන් ගැන විග්‍රහ කළ හැකිය…මක් නිසාද අප විශ්වය ගැන කරන කවර ප්‍රකාශයක් වුවද, එක්කෝ පෘතුවිය නැතිනම් සූර්යයා නිසලව පවතී යැයි උපකල්පනය කොට කරන ඒවා බැවිනි…විශ්වය හා එහි සැකැස්ම ගැන මොන තරම් දාර්ශණික මත ගැටුම් පැවතියත්, මේ කොපනිකසන් ආකෘතිය ඒ වෙනුවෙන් යොදා ගැනීමේ එක වාසියක් ලෙස ඇත්තේ, සූර්යයා කේන්ද්‍රිකව නිසලව පවතින සමුද්දේශ රාමුවක, එහි චලිතයන් සම්බන්ධයෙන් ගණන් සෑදීම ඉතා පහසු බැවිනි…මේ නිසා හුදෙක් සුව පහසුව පිණිස එක ආකෘතියක් තෝරා ගැනීමට සහ එය නිර්දේශයට පෙළඹෙමි…එය ප්‍රයෝජ්‍ය වටිනා කම ලෙස දකිමි…

මෙලෙස එකම දෙය විස්තර කරන්නට “යථාර්ත” ආකෘති කිහිපයක් ඇති විට, අප එය වෛකල්පික යතාර්ථ රාමු ලෙස දකිමු…( Alternative realities )

ඉතාම වෙනස් මාදිලියක වෛකල්පික යථාර්තයක් “මේට්‍රික්ස්” නම් සුප්‍රකට චිත්‍රපටියේ දකිමි…එහිදී මිනිස් වර්ගයා නොදැනුවත්වම “සවෙස් ලද අතථ්‍ය යථාර්තයක” ( Simulated Virtual Reality) ජීවත් වන අතර, බුද්ධිමත් පරිඝණක විසින් ඔවුන්ව ෆැන්ටසියක බහා තබා, ඔවුන්ගේ දේහවලින් තම ප්‍රයෝජනය සඳහා “ජීවවිද්යුත් ශක්තිය” උරා ගනිති..( ඒ මොකක් වුවත්…) ..අද කාළයේ හුඟක් මිනිසුන් “සෙකන්ඩ් ලයිෆ්” වැනි අතථ්‍ය යථාර්තයන් තුළ මවා ගන්නා ලද ජීවිත වලට වහල් වී බොහෝ වේලා එහි ගතකරන නිසා, මේ තත්වය සැබෑවෙන් එතරම් දුරස් උපකල්පනයක් යැයිද කිව නොහැක….

අප, හුදෙක් පරිඝණක මඟින් නිමවන ලද මාලා නාටකයක චරිත නොවන්නේදැයි අප දන්නේ කෙසේද?…අප සින්තටික් සිහින දකිමින්, සින්තටික් මනෝ ලෝකයක ජීවත් වෙනවා නම්, සිදුවීම් වල තාර්කික බවක් හෝ සංගතික බවක් හෝ කිසිදු රීතියක් පිළිපදින බවක් තිබීමට අත්‍යාවශ්‍ය නැත…එවැනි අතථ්‍ය ලොවක් පාලනය කරන පිටසක්වළ ජීවින්, අපි “සිදුවීම්” වලට දක්වනු ලබන ප්‍රතිචාර දැක ඉමහත් ප්‍රීතියක් ලබනවා විය යුතුය…උදාහරණ ලෙස පැවසුවහොත්, එකවර පුර සඳ මඩල දෙකට පැලී ගියහොත්, හෝ ලෝකයේ සියල්ලෝම කෙසෙල් මිශ්‍ර අයිස් ක්‍රීම් වලට ඇබ්බැහියක් ඇති කර ගතහොත්, එවැනි තත්වයකදී අප දක්වන ප්‍රතිචාර ඔවුන්ට විනෝදය සපයනු ඇත…නමුත්, මේ පිටසක්වළ ජීවීහු “සංගත නීති” රීති අපේ “ලොව” මත පටවයි නම්, ඒ දෘෂ්ඨි මායාවෙන් ඔබ්බෙහි වෙනත් යථාර්තයක් පවතින බව අප කියන්නේ කෙසේද?…මේ දෘෂ්‍ය යථාර්තයෙන් ඔබ්බට යමක් ඇති බව වටහා ගන්නේ කෙසේද?…

( පරිවර්තක ගෙන් : මෙහිදී මහාචාර්ය හොව්කින්ග් අදහස් කරන්නේ, අප පිටසක්වළ ජීවය විසින් මවා දෙනු ලබන මාලා නාටකයක නළුවන්, නිළියන් නම්, හදිසියේ වත් කිසිදු රීතියකට සංගත නොවන සිදුවීමක් සිදුවුවහොත්, උදා: එකවර සඳ මඩල දෙබෑ වුවහොත්, යථාර්තය මෙය නොවන බවත්, ඉන් ඔබ්බට යමක් සොයා ගත යුතු බවත් අපට කල්පනා වෙනු ඇත…නමුත්, ඉතාම සංගත රීති පද්ධතියකට අනුව ඔවුන් අපව පාලනය කරයි නම්, යථාර්තය මෙය නොවන බව අප සිතා ගන්නේ කොහොමද? )

එහිදී අපිට බොහෝ පහසු වෙයි, අප ඉන්නා මේ සින්තටික් ලෝකය “මායාව” ලෙසත්, ඒ පිටසක්වළ ජීවින් ඉන්නා ලෝකය “යථාර්තය” ලෙසත් අර්ථ නිරූපණය කරන්න…ඒත්, ඒ පිටසක්වළ ජීවීන්ටත්, ඔවුන් ඉන්නා පරාසයෙන් ඔබ්බට දකින්න බැරි නම් මොකද වෙන්නේ..? ඔවුන් කොහොමද කියන්නේ ඔවුන්ගේ ලෝකය යථාර්තයක් කියලා…ඇතැම් විට ඔවුනුත් මායාවක සිරකරුවන් විය හැකියි….එහෙම උනත් ඒ අයත් තමන්ගේ “යථාර්තය” සැකයට භාජනය කරන එකක් නෑ….

අපි හැමෝම “තවෙකෙකුගේ සිහිනයක කල්පනා මාත්‍රයන් නොවේය” කියලා කාටද කියන්න පුළුවන්…???

මේ උදාහරණ, අපිව මේ ග්‍රන්ථයේ ඉතාම වැදගත් නිර්ණයකට ගෙන එනවා….ඒ නිර්ණය තමයි : “රූපයෙන් හෝ සිද්ධාන්තයෙන් ස්වාධීන වූ යථාර්තයක් නොමැත…”ඒ වෙනුවට අප උපයෝජනය කර ගන්නවා “ආකෘති – පරවශ යථාර්තය” : ( model dependent reality ) එහි අදහස වන්නේ භෞතික සිද්ධාන්තය සහ ලෝක චිත්‍රය ආකෘතියකි, නීති පද්ධතියක් මඟින් එම ආකෘතියේ මූලිකාංගයන්, නිරීක්ෂණයට අනුබද්ධ කර තබනු ලැබේ යන්නය….මෙමඟින් නූතන විද්‍යාව නිර්වචනය කර ගැනීමට රාමුවක් සකසා දෙනු ලැබේ…

( පරිවර්තකගෙන් – ඔය කියන්නේ “ආකෘතියකට” අනුව සැකසී නැති, හෝ ඒකෙන් ස්වාධීනව පවතින, චිත්‍රයකට අනුගත නොකළ, පූර්ණ වාස්තවික “පට්ටේ පට්ට” යථාර්තයක් නැත…ඒ වෙනුවට අපිට මොකක් හෝ මොඩල් එකක් උඩ දුවන යථාර්තයක් ගත හැක…ඒ මොඩල් එක අපිම හඳුනා ගත් නීති පද්ධතියක් ( එසේ තිබෙනවා යැයි අපිම උපකල්පනය කරගත් හෝ අර්ධ වශයෙන් තහවුරු කර ගත් ) මඟින් අපිට පේන්න, අපේ නිරීක්ෂණය හරහා තේරුම් ගැනීමට බද්ධ වී ඇති බව…කොටින්ම කිව්වොත් අපේ දෘෂ්ඨිය මත පදනම් වුණු මොඩල් එකක්…ආං ඒකට විද්‍යාව දමා, “ඇත්ත සහ යථාර්තය” එපමණකින් සිතා ගෙන සැනසෙන්න…නැතුව අම්බ යථාර්තයක් එයටත් ඔබ්බේ තිබෙනවාද සොයන්න යෑම රිම්බ මෝඩ කමකි…)

ප්ලේටෝ ගේ සිට මෙතෙක් සිටි දාර්ශණිකයන් බොහෝ දෙනා යථාර්තය ගැන බොහෝ වාද, විවාද පැවැත්වූහ…”බාහිර ලෝකයක් ඇත, එම බාහිර ලෝකයේ ගුණ සියල්ල නියතව, ඒවා ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගන්නා නිරීක්ෂකයාගෙන් ස්වායත්තව පවතී ” යන්න මත සම්භාවිත විද්‍යාව පදනම්ව පවතී…ඒ සම්භාවිත විද්‍යාවට අනුව “වේගය”, “ස්කන්ධය” වැනි නියත, හොඳින් නිර්වචනය කළ භෞතික ගුණාංග සහිත ඇතැම් වස්තූන් පවතී….

මේ නයින්, අපගේ සිද්ධාන්තයන් එවැනි වස්තූන් සහ ඒවායේ ලක්ෂණයන්, ගුණාංග විග්‍රහ කිරීමට යත්න දරන අතර, අපගේ මානයන් හා සංජානනයන් ඒවාට අනුරූපව පවතී…නිරීක්ෂකයා සහ නිරීක්ෂිතය යන ද්විත්වයම වාස්තවිකව පවතින ලෝකයක කොටස් වන අතර, ඒවා අතර විලක්ෂණයන්ට ( වෙනස් කම් ඕයි..!) එතරම් අර්ථානුගත වැදගත් කමක් නැත…

( පරිවර්තකගෙන් : මේ එක්ස්ටර්නල් වර්ල්ඩ් එකක් කියල එකක් තියෙනවා…ඒකෙ නියත වාස්තවික වස්තු තියෙනවා නිශ්චිත ගුණාංග සහිත…අපි මේ ගේමක් දීලා තියරි හදන්නේ ඒවා විස්තර කරන්න…අපි නම් නිරීක්ෂකයා, අපිත් ඒ වස්තූන් හෙවත් නිරීක්ෂිතයත් තියෙන්නේ මේ වාස්තවිකව පවතින පට්ට රියල් වර්ල්ඩ් එකක…කවුරුත් සැක කරන්නේ නෑ…මෙව්වයේ වෙනස් කම් ඒ තරම් ලොකු නෑ, ඒ යථාර්ත මොඩලයට අභියෝග කරන්න තරම්…)

වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඔබ රථගාලක සීබ්‍රාවන් පිරිසක් යම් තැනක වාහනයක් නවත්වා ගැනීම වෙනුවෙන් රණ්ඩුවක් කරනවා දුටුවොත්, ඒ ඇත්තටම එතන සීබ්‍රාවන් පිරිසක් වාහනයක් නවත්තන් ඉඩ වෙනුවෙන් රණ්ඩුවක් කරන නිසාවෙනි….ඔබ පමණක් නොව, වෙනත් නිරීක්ෂකයන් සියල්ලටම මෙය පෙනෙන අතර, ඔවුන් සියල්ලෝම ඒ දකින දෙයෙහි ( සීබ්‍රාවන් පිරිසගේ ) ගුණාංග මිනුම් කර ගන්නා අතර, එම නිසා නිරීක්ෂකයෙක් සිටියත්, නැත්ත්, සීබ්‍රා රංචුවට ඒ නිරීක්ෂණයෙන් මිනුම් කරගනු ලබන ගුණාංග පවතී….දර්ශණයේදී මෙයට කියන්නේ “යථාර්තවාදය” කියාය….( කොටින්ම කිව්වොත් අප බැලුවත්, නැතත් “යථාර්තය” වූ යමක් පවතී….)

එනමුත්, නූතන භෞතික විද්‍යාව විසින් මේ “යථාර්තවාදය” යන්න රැකගත නොහැකි තත්වයකට පත් කොට ඇත… ( පරිවර්තකගෙන් : ක්වන්ටම් අංශුව සහ කෝපන්හේගන් විවරණය යළි සැළකිල්ලට ගන්න…) .. උදාහරණයක් හැටියට, ක්වන්ටම් භෞතිකයේදී, නිරීක්ෂකයෙකු විසින් එකී පරිමාවන් මිනුම් කර ගන්නා තුරු, අංශුවකට නිශ්චිත, නියත, ස්ථානයක් වත්, ප්‍රවේගයක් වත් නොමැත…මේ ක්වන්ටම් විද්‍යාව පරිසරය පැහැදිලි කිරීමෙහි ඉතාම විශිෂ්ඨ න්‍යාය පද්ධතියකි….සත්තකින්ම සමහර අවස්ථාවලදී, තනි වස්තූන්ට හුදෙකළා පැවැත්මක් වත් නොමැති අතර බොහෝ දේ වෘන්දයක ( “එකතුවක” ඕයි…!) කොටසක් හැටියට පවතී….එනිසා, “ස්වලිඛිත සිද්ධාන්තය” ( Holographic Theory) නිවැරදි ලෙස ඔප්පු උවහොත්, අපගේ “චතුර්මාන ලෝකය” (4D)වඩා විශාල, පංච මාන අවකාශ-කාළයක ( 5D – Space-Time) මායිමේ ඇති සෙවනැල්ලක් බවට පත්වනු ඇත….( පස්වැනි මානය “යතාර්ථ” මානයයි…)

( මහාචාර්ය ස්ටීවන් හොව්කින්ග් විසින් විරචිත The Grand Design ග්‍රන්ථයෙහි The Reality පරිච්ඡේද පරිවර්තනයේ පළමු කොටහ නිමි…)

සමාජවාදී ශිෂ්‍ය එකතුව විසින් සම්පාදනය කොට විසුරුවා හරිනු ලබන ශිෂ්‍ය සඟරාවක් සඳහා ලිපියක් සැකසීමේ කටයුත්තක් බාර ගෙන සිටි මා සමඟ, මගේ සහෝදර ශිෂ්‍යාවක වන ලිවියා ඈන් ලෝරන්ස් මෙනෙවිය ගොස්, බ්‍රිතාන්‍යයේ “නෝෆොක්” කවුන්ටියේ, “නෝරිච්” නගරයේදී මුණ ගැසුණු ගණිකා වෘත්තියේ නියැළෙන තරුණියක සමඟ කරන ලද සංවාදයක්, මෙහිලා හුවා දක්වමි…මෙම කර්තව්‍ය අප විසින් සිදු කරන ලද්දේ 2011 වසරේ ජූලි මාසයේදීය…මෙතෙක් මෙම ලිපිය පළ කිරීම සඳහා කතුමැති අවසරය ලැබෙන තුරු සිටි නිසා, එය කිසිදු ස්ථානයක, කවර බසකින් හෝ ප්‍රසිද්ධ කිරීමෙන් වැළකී සිටියෙමි…නමුත්, දැන් ඒ සඳහා අවසරය ලැබී ඇති නිසා, මෙයින් අප උකහා ගත් යමක් වෙතොත්, එය මව් බිමෙහි සැමටද කියවන්නට සැලැස්විය යුතු යැයි සිතුණු හෙයින්, මෙහි ලා එය පළ කරමි…

මෙයින් මාත්, මගේ සහෝදර ශිෂ්‍යාවත් අදහස් කර සිටින්නේ ගණිකා වෘතියට පක්ෂපාතී මතයක් සමාජ ගත කිරීමටවත්, එහි ඇති රසවත් බවක් හුවා දැක්වීමටවත් නොවේ…මෙය හුදෙක් “Still Reporting” යන පුවත් පත් කලාවට අයත් ලිපියක් බව කීමට කැමැත්තෙමි..”Still Reporting” යනු යම් සිද්ධියක් හෝ සංවාදයක්, අපගේ අදහස් එකතු කිරීමකින් හෝ අපේ දෘෂ්ඨියට හෝ අනුභූතියට ගැළපෙන අයුරින් අවාස්තවීකරණය කිරීමකින් තොරව, එම සංවාදය සිදු කෙරුණු අයුරින්ම හෝ එකී සිද්ධිය සිදු වූ අයුරින්ම වාර්ථා කොට තැබීමයි..එහි හරයාත්මක විශ්ලේෂණය එවිට පාඨකයන්ට වගකීමක් ලෙස ඉතිරි වේ…

අප ඇයට “කුරීෂා” යැයි කියමු…ඒ ඇගේ සැබෑ නමට, ඒ ආරූඪ නාමය ඉතා ආසන්නයෙන් යන නිසාය…ඈ අපට හමුවන්නේ, නෝරිච් නගරයේ තට්ටු නිවාස සංකීර්ණයක පිහිටි ඇගේම නිවහන තුළදීය…ඈ උපතින් තුර්කි ජාතික කතකි…ආගම ඉස්ලාමයයි..එනමුත්, තුර්කියෙහි ඉස්ලාමයේ ලක්ෂණ, අරාබි ලෝකයේ දක්නට ලැබෙන ඉස්ලාමයෙහි සංස්කෘතික ලක්ෂණ වලට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් නිසා, ඈ උපත ලබන පරිසරය, වත්මනෙහිදී ඈ නියැළෙන වෘතියට ඈව පොළඹවන ( නැතිනම් කුඩා කළ සිටම සකසන ) පරිසරයක් බව කිවහොත් එය නිවැරදිය…ඇගේ ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් අප ඇගෙන් අසන්නට යන ප්‍රශ්ණ අතිශය සංවේදී ඒවා බවත්, ඒවාට පිළිතුරු දීමට අවශ්‍ය නැතැයි සිතුණහොත් නිහඬව සිටිය හැකි බවත්, අප ඇයට කරන්නේ වධයක් යැයි ඇයට සිතුණොත්, ඕනෑම මොහොතක අපට නිවසින් පිටව යන ලෙසට කියන්නට ඇයට අයිතියක් ඇති බවත්, මේ සංවාදයට පෙර, මගේ සොයුරිය වන ලෝරන්ස් මෙනෙවිය ඇයට පහදා දුන්නාය…කුරීෂා කිසිදු පැකිළීමකින් තොරවම ඒ ප්‍රශ්ණ බාර ගන්නා බව පැවසීම අපගේ මහත් අස්වැසිල්ලට හේතුවිය…

ඇගේ කථාව තුර්කියේ “ගූලෝෂ්” නම් ග්‍රාමයෙන් ඇරඹේ…ඈ, දරුවන් සිවු දෙනෙකුගෙන් යුතු පවුලක තුන් වැනියාය…වැඩිමහල් දෙදෙනාම ගැහැණු දරුවන් වන අතර ( ඔවුන් දෙදෙනාද මෙම වෘතියේම නියැළෙති..), බාල සොහොයුරා පිළිකා රෝගයට ගොදුරුව, මීට වසර 10 කට මත්තෙන් මිය ගොස් ඇත…ඈ උපත ලබන්නේ 1985 වසරේදීය…පියා ඇන්කාරා නුවර සිට පැමිණි දිසාභාර ලේකම් වරයෙකි..මව, ඔහු හා සැතපුණු “ෆුෂාවකි” ( අනපේක්ෂිත ගැබ් ගැනීමකි…) තුර්කියේ ගණිකා ව්‍යාපාරය කළක් තිස්සේ, එරට සංස්කෘතියේද අනුදැනුම හා ආශිර්වාදය ඇතුව කරගෙන එන්නක් වන අතර, ගම්බද ප්‍රදේශ වල සාම්ප්‍රදායික “ගණිකා පෙළපත්” තවමත් දක්නට ඇත…( මව “ඉඟටි නර්තන නාටිකාංගනාවක්” ( Belly Dancer) වන අතර ගණිකාවක්ද වෙයි…දියණියෝද එම වෘතියටම හුරු කෙරෙති…එක් දැරියක හෝ එයින් ගැළවී එන්නේ නම් ඉතාම කළාතුරකිනි…)..එවැනි සාම්ප්‍රදායික පෙළපත් ගණිකාවෝ “ෆූෂා”වන් ලෙස හඳුන්වනු ලබති…සාමාන්‍යයෙන් මැද පෙරදිග මව් පියන් අපේක්ෂා කරන්නේ පුතෙකුගේ උපත වුවත්, මෙවැනි “ෆුෂා” පෙළපත් නිරතුරුවම අපේක්ෂා කරන්නේ රූමත් දියණියකගේ උපතය…එය ඔවුන්ට සම්පතක් වන්නේ ඇයි දැයි සිතා ගන්නට අපහසු නැත…මේ, ඔබත්, මාත් පශ්චාත් නූතනත්වය තුළ, මානව සංහතියේ ඊළඟ පියවරයන් සාකච්ඡා කරන විසි එක් වෙනි සියවස තුළද, ලොවින් මුවා වී පවතින තත්වයක් බව සඳහන් කොට තැබිය යුතුය…

දැන් ඒ කෙටි හැඳින්වීම සිතෙහි දරා ගෙන, අප කුරීෂා සමඟ කළ සාකච්ඡාවට හැරෙමු…බටහිර රටක ගණිකාවක් කී විට, හොලිවුඩ් චිත්‍රපට වල ඔබ දැක ඇති, යාන්තමින් විලි වසා ගත්, විස්කි වීදුරුවකට අයිස් දමා පානය කරන, නිතර රතැඟිලි අග දුම් වැටියක් රඳවා ගෙන සිටින, සරාගී බැල්ම සහිත කාම ධේනුවක් ඔබට චිත්ත රූප තුළින් එතත්, කුරීෂා නම් ඒ ආකෘතියෙන් බැලු, බැල්මට බොහෝ බැහැරව සිටින්නියක බව සඳහන් කළ යුතුය…ඈ, අපව පිළිගන්නා විට හැඳ සිටියේ, ඉතාම සාමාන්‍ය බටහිර රටක තරුණියක් අඳින පළඳින අයුරින්මය….ඇතැම් විටක, ඈ මේ වෘතිය කරන ප්‍රදේශයේ, එම වෘතිය තහනම් නිසා, නීතියේ ඇසින් ගැලවීමට ඈ සාමාන්‍ය වස්ත්‍ර ආරක් අනුගමනය කරනවා විය යුතු බවට මමත්, මගේ සහෝදර සිසුවියත් අනුමාන කළෙමු…මූලික හැඳින්වීම් වලින් පසුව, ප්‍රශ්ණ ඇසීම අප ඇරඹීමු…

ලිවියා – ” අපට කියන්න පුළුවන්ද ඔබේ ළමා කාලය ගැන..කෙටි විස්තරයක් උනත් කමක් නෑ…එහි ඔබට මතක් කරන්න අකමැති දේ තිබෙනවා නම් නොකියා ඉන්න..”

කුරීෂා – “ඇත්ත වශයෙන්ම මගේ මුළු ළමා කාලයම මම මතක් කරන්න අකමැතියි..( සිනා සෙයි..) නමුත්, එහෙම උනොත් මට කියන්න දෙයක් ඉතිරි වෙන්නේ නෑ…මගේ අම්මත් ෆූෂාවක්…ඒ කියන්නේ ගණිකාවක්…අක්කලා දෙන්නමත් එහෙමයි..අපිව පුංචි කාළයේ ඉඳළාම පුරුදු කළේ මේ වැඩේට…මේවා කියන කොට ඔබලා පුදුම වෙන්න පුළුවන්…නමුත් අපේ රටේ එහෙම තමයි…අපේ ගමේ එහෙම තමයි…”

මම – ” පුංචි කාළයේ ඉඳළාම මේ වෘතියට පුරුදු කළා කීවේ?…එය පොඩ්ඩක් පැහැදිලි කළ හැකිද?…

ලිවියා – ” ඔව්, මමත් අහන්න ගියේ ඒකමයි…”

කුරීෂා – ” සත්තකින්ම…( ලිවියා දෙසට හැරී..) ඔයාගේ අම්මා, ඔයාට සංවරකම, වැදගත් කම, ලැජ්ජාව හුරු කරන්න ඇති…මගේ අම්මා මට හුරු කළේ ඒකෙ අනිත් පැත්ත…ඇඟ පත නිරාවරණය වෙන්න තමයි, කුඩා කළ සිටම අපිට ඇඳුමක් පවා ඇන්දුවේ…යාන්තම් හිට ගන්න පුළුවන් වෙච්ච කාළේ ඉඳළම නටන්න පුරුදු කෙරුවා…ඒ නැටුම් ඉගෙන ගන්න හරිම අමාරුයි…එච්චර පුංචි කාළෙදි අපි හරිම දුකක් විඳළා, ඒ නැටුම් වලට හුරු වුණේ…එක පාරක් නටලා ඉවර වෙන කොට, මුළු ඇඟ පතම රිදෙනවා…හරියට අක්කලා අඬනවා මම බලාගෙන හිටියා…පස්සෙ, මාවත් නටවනකොට, මමත් ඇඬුවා…ඔබ “ඉඟටි නර්තනයන්” දැක ඇති නම් දන්නවා, ඒ නැටුම් මොන තරම් අමාරුද කියලා…”

මම – “ඔබ කිව්වා, කුඩා කළ සිටම ඇඟ පත නිරාවරණය වෙන්න ඔබට ඇන්දුවා කියලා…ඔබේ රට මුස්ලිම් රටක්…බහුතරයේ ආගම ඉස්ලාම්…මේ පසුබිමේ එවැනි දේට අවසර තියෙනවද?..”

කුරීෂා – “ඕක හුඟ දෙනෙක් මගෙන් අහනවා…ඒක මම මෙහෙම කියන්නම්…”ෆුෂා” පවුල් කියන්නේ ශාපලත් පවුල්, හෙවත් අල්ලාහ් දෙවි තුමන් “අහක බැලූ” පවුල් ලෙස අපේ ගම්වල ඉස්ලාම් ආගම උගන්වන වැඩිහිටියන් සළකනවා…ඒ නිසාම, අපේ පවුල් වල දරුවෙකුට ඉස්කෝලෙ යන්නවත් අවස්ථාවක් නෑ…ආණ්ඩුව නම් අපිවත් මේ තත්වයෙන් එළියට ඇදලා ගන්න හුඟක් උත්සාහ කළා…ඉස්කෝල හැදුවත්, ඒවා තියන්න දුන්නේ නෑ පූජක වරු…ඔවුන් ඒවා විනාශ කර, ගුරුවරුන්ට තර්ජනය කරලා එළවා දැම්මා…ශාපලත් දරුවන් වැද්ද ගත යුතු නෑ, කියලා අපිව කොන් වෙලා හිටියේ…ඒ විදියට අපිව ආගමට වැද්ද ගත්තේ නැති නිසාම, අපි කරන මොනම දේකටවත් ඒ අනිත් යුවතියන්ට ආගමෙන් දමා තිබෙන නීති රීති දරුණුවට බලපෑවේ නෑ…අපේ ඇඟපත නිරාවරණය කළත්, මිනිස්සු අපි දිහා කෑදර කමෙන් බැලුවා මිසක්, මුකුත් කිව්වේ නෑ…”

ලිවියා – ” ඒ කියන්නේ ඔබව හැමදාටම ගණිකාවන්ම කර තබන්න, මුළු සාම්ප්‍රදායික ගමම උත්සාහ කළා කියන එක…”

කුරීෂා – “හොඳ අයත් හිටියා…නමුත් ඒ අය කථා කරන්න බයයි…ඔබ කියන දේ ඒ නිසා හරි…”

මම – “ඔබේ මල්ලිගේ මරණය ගැන ඔබට මතකද? එය ගැන මම වැඩි විස්තර ඇසුවාට කමක් නැද්ද?…”

කුරීෂා – “කමක් නෑ..මම මයි ඔබට කිව්වේ ඒ ගැන…( සිනා..)…මල්ලිට තිබුණේ පෙනහළු පිළිකාවක්…ඒක ඒ තරම් පොඩි දරුවෙකුට කොහොම හැදුණාද කියලා, කාටවත් හිතා ගන්න බැරි වුණා…සුව කරන්න බැහැ…අම්මාට සල්ලි දෙන්න, අපේ ගණු දෙණු කාරයෝ ඉදිරිපත් වුණත් ප්‍රශ්ණය තිබුණේ සල්ලි නෙමෙයි…ලෙඩේ හොඳ කරන්න බැරි කම…ඉතින් එයා මැරුණා…එයා දැන් දෙවියන් ළඟ හොඳින් ඇති…”

මම – “ඔබත්, ඔබේ සොහොයුරියන් දෙදෙනාත්, මේ වෘතියට මුල් වරට හඳුන්වා දුන් හැටි ඔබට මතකද?”..

කුරීෂා – ” ඔව්…මගේ අක්කලා දෙන්නා ගැන නම් ඒ හැටි මතකයක් නෑ…ඔවුන්ව වයස 15-16 තරම් කාළයේ වෙන්න ඕන මුලින්ම “ෆුෂා” සැතපුමට යැව්වේ…( “ෆුෂා සැතපුම” යනු තුර්කියේ ගණිකාවන් විකිණෙන නිල මඩම් වලට කියන නමකි…)..මගේ ගැන මම කියන්නම්…මාව යවන කොට වයස 15 ක් වගේ ඇති…)

ලිවියා – ” ඒ කියන්නේ බාල වයස් කාරියක්..බාල අපචාරයක්…?”

කුරීෂා – ( සිනා ) ” ඒවාට එහෙම කියන්නේ ඔබේ රටේ…අපේ රටේ ගම්වල ඔය නීති අහලාවත් නෑ…” ( තදින් සිනා..).. මාව අම්මායි, අම්මාගේ නංගියි එක්කගෙන ගියේ..අක්කලා එදා මට අමුතුවට හිනා උනා…ඒත් මට මේවා හංගන්න දෙයක් නෑ…ඒ වෙනකොටම මම දැනගෙන සිටියා, මට වෙන්න යන දේ…මොකද මේවා අමුතු දේවල් නෙමෙයි මට…පොඩි කාළේ ඉඳළම දන්නවා මේවා මොනවද කියලා මම…ඒත් මට එදා දවස මතක් කරන්න දුකයි…එතනින් එහාට නම් එදා වෙච්ච දේවල් මගෙන් අහන්න එපා…ඔයාලා, මගෙන් මෑතකදී උනු දෙයක් ගැන අහන්න…ඒත් එදා ගැන එතනින් එහාට අහන්න එපා…”

අපි – “නෑ..අපි එතනින් එහාට අහන්නේ නෑ…සමා වෙන්න…” ( මේ මොහොතේ මගේ සහෝදර සිසුවිය ලිවියා, ඇගේ අතකින් අල්ලා ඇයව සනසන්නට මෙන් සිනා සුනාය…නමුත් ඈ “නෑ මම හොඳින්..” කියමින් සිනාසුණි…)

කුරීෂා – “හැබැයි ඔය දෙන්නට මේක නම් කියන්නම ඕන…මගේ මුල් වටිනා කම ලීරා 150 ක් විතර ඇති…ඒක, ඒ ගමේ “ෆුෂා සැතපුමේ” හැටියට ඉතාම වටිනා මුදලක්…කොහොමත් අඩු වයසෙන් එහාට ගෙනන අය සඳහා, ගැණුම් කරුවන් විශාල මුදළක් දෙනවා…( මඳ සිනා…)…පටන් ගනිද්දිම මට හොඳ වටිනා කමක් තිබුණා…”

( මේ වචනය අප දෙදෙනාට වැදුණේ කම්පන තරංගයක් ලෙසය…මමත්, ලිවියාත් මඳ වේලාවක් මුහුණට මුහුණ බලාගෙන නිහඬව සිටියෙමි…)

මම – “ඔබ කොපමණ කළක් එතන සිටියාද? ඔබට ගෙදර යන්න අවසර ලැබුණද?”

කුරීෂා – ” ඒ ප්‍රශ්ණය ඔබ අහන්නේ, “ෆුෂා සැතපුම” ගැන ඔබ නොදන්නා නිසා…ඒකට එන ගැහැණු එතන නවතින්නේ නෑ…ඒක නිකං කිව්වොත් හරියට වෙළඳ පොළක් වගේ..ඔබලාගේ රටවල තියෙන ගණිකා නිවාස මෙන්, ඒකෙ ගණිකාවන් නතර වෙලා ඉන්නේ නෑ…ඒ අය ඇවිත්, තමන්ගේ කාළ සීමාව දවසකට කරලා, යළිත් සවසට හෝ පසුවදා උදෑසන නිවසට යනවා….මමත් එහෙම කළා…මම අවුරුදු 3 ක්ම එතන සිටියා..( ඒ අනුව ඇය වයස 15 සිට වයස 18 තෙක් එතැන සේවය කරන ලද බවට අනුමාන කරමි…)..”

මම – ” ඒ කියන්නේ ඔබ වගේම අනිත් අයත්, එනවා, ඒ කාළය එතැන ගැණුම් කරුවන් සමඟ ඉන්නවා..අනතුරුව ගෙදර යනවා…?”

කුරීෂා – “ඔව්…( සිනා…) හිතා ගන්න අමාරුයි නේද?…ගමක ගොවි පළක් වගේ…( ඈ තදින් සිනා සෙයි…)

ලිවියා – “මේ ප්‍රශ්ණයටම මම යමක් එකතු කළොත්, ඔබට කොයි වගේ ගණු දෙණු කරුවන්ද මුණ ගැසුනේ? ඔබට මතකද දළ වශයෙන්?…වැඩියෙන්ම ආවේ කවුද?…”

කුරීෂා – ” අපේ මේ ඈත ගමේ තැනට නම් ඉතින් වැඩිපුරම ආවේ, අවට ගම්වල ඉන්න ධනවත් මිනිස්සු සහ සෙල්ලක්කාර තරුණයන්…පිට රටක මිනිහෙක් ආවේම නෑ…ඉඳ හිටලා හෝ ලොකු නගර වලින් එන ධනවත් මිනිස්සු දෙතුන්, දෙනෙක්, කණ්ඩායම් වශයෙන් ආවා…එහෙම ආවාම, ඒ අයට විකිණෙන අයට හොඳ වාසි…සමහරවිට, ඒ අයට හිතට ඇල්ලුවොත් නගරයට එහෙම ගෙනිහින් දානවා…එහෙම යන්න අපේ අය හරි කැමතියි…මොකද මේ ගමේ වගේ නෙමෙයි නගරයේ හම්බ වෙන ආදායම…ඉස්තාන්බුල් වගේ ගියොත් ඉතින්, ජීවිත කාළෙටම හම්බ කර ගන්න පුළුවන්…”

මම – ” එහෙම යන්න ඔබටත් අවස්ථාව ලැබුණද?”

කුරීෂා – ” ඔබ කිව්වාම විශ්වාස කළ යුතුයි..මට තමයි ඒ කාළය තුල එවැනි අවස්ථා වැඩියෙන්ම ලැබුණේ…රාත්‍රී සමාජ ශාලා හිමියන් හුඟ දෙනෙක්, මාව ඇන්කාරා නගරයට ගෙනියන්න උත්සාහ කළා…ඒ අයගේ ශාලාවල නාටිකාංගනාවෝ අවශ්‍යයි කියලා…ඔබ දන්නවා නේ අපි කරන නැටුම් වර්ග ගැන…ඒවාට මම හරිම දක්ෂයි…ඒ ඇරෙන්න හුඟක සල්ලි තියෙන අය, මාව ඒ අයගේ ගෙදර නවත්ත ගන්න එක්ක යන්නත් උත්සාහ කළා…එහෙම කළේ එයාලගේ බිරින්දෑ වරු ඉන්දෙද්දිමයි…ඒ අපේ රටේ සමහර අයගේ හැටි…ඒවාට තහනමක් නෑ…”

මම – “ඉතින් ඔබ ගියාද?”

කුරීෂා – ” නෑ…මගේ සොහොයුරියන් දෙදෙනාම ගියා…මට අම්මා ගැන දුක හිතුණා…මල්ලි මැරුණා…අම්මා මහළු උනා…අම්මාට තියෙන ඉල්ලුම අඩු වෙලා ගියා…අම්මා තනි උනා…ඉතින් මට එයාව දාලා යන්න දුක හිතුණා…”

ලිවියා – “පුදුමයි ඔබට අම්මා ගැන වෛරයක් ඇති වුණේ නැති එක…”

කුරීෂා – “අනේ, ඇයි එහෙම වෙන්නේ?…අම්මාට කරන්න වෙන දෙයක් තියෙනවාද?..”

ලිවියා – “නෑ…මම කියන්නේ ඔබට මේ සිදු වෙලා තියෙන දේ හැටියට?. ඔබේ අම්මාමයි නේ ඔබව මෙයට හඳුන්වා දුන්නේ..?.”

කුරීෂා – ” ඉතින් ඒකටත් අම්මා මොනවා කරන්නද?..මම අම්මාට වෛර කරන එකේ තේරුමක් නෑ…මේක වෙන්න තිබුණු දෙයක්…මේක දෙවියන්ගේ කැමැත්ත…”

මම – “හොඳයි…ඉන් පසුව ඔබ කොහේටද ගියේ? ඒ “ෆුයිෂා සැතපුමෙන්” පසුව වෙන තැනක ජීවිතයක් ඔබට ලැබුණාද?..”

කුරීෂා – “ඔව්..මට වයස 20 ක් වගේ වෙද්දි, අපේ අම්මා මට කිව්වා නගරබද තැනකට යන්න කියලා…අම්මා හිතේ ලොකු දුකක් තියාගෙන හිටියා කියලා මට තේරුණා…අම්මා එහෙම කියන්න ඇත්තේ මගේ හොඳට…ඉතින්, මම මගේ සහෝදරියන් දෙදෙනාට කථා කළා…ඔවුන් දෙදෙනාම ඒ වන විට හිටියේ ඉස්තාන්බුල් වල…ඒ අය කිව්වා “එනවා නම් අම්මත් එක්කගෙනම එන්න” කියලා…”මැදිවියේ ගැහැණු අයටත් ඉස්තාන්බුල් නගරයේ ඉල්ලුමක් තියෙනවා” කියලා ඒ අය කිව්වා…පසුව අම්මාත් යන්න කැමති උනා…මගේ සොයුරියක් මට නිවාඩු නිකේතනයක නාටිකාංගනාවක් වෙන්න හදලා දුන්නා…මම ඒක කරන්න ඉස්තාන්බුල් වලට ආවා…පස්සෙදි මට හිතුණා, එහෙ පදිංචි වෙන්න ඕන කියලා….ඉතින් මම පදිංචි උනා…”

මම – ” මට මේවා අහද්දි මතු වෙච්ච ප්‍රශ්ණයක් තමයි, කොහොමද ඔබ අකුරු ලියන්න, කියවන්න, ඉංග්‍රීසි කථා කරන්න ඉගෙන ගත්තෙ කියන එක?…මොකද, ඔබම කී පරිදි, ඔබ පාසැල් ගියේත් නෑ…ඔබට යන්න දුන්නෙත් නෑ…”

කුරීෂා – ( සිනා ) ..” ඒක නම් උනේ ඉබේමයි…මම අහළ පහළ අයගෙන් ඉගෙන ගත්තා…අම්මාට හොඳට අකුරු ලියන්න,කියවන්න, පුළුවන්…ඇය මට ඉගැන්නුවා…සැතපුමට ගියාට පසුව එතනදිත් යමක් ඉගෙන ගත්තා…ඉස්තාන්බුල් වලදි මාව සේවයට ගත්තෙත් ඒ අය හොඳ පුහුණුවක් ලබා දීලා…ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගන්න පටන් ගත්තෙත් එතනදිමයි..මොකද අපිට විදේශිකයන් සමඟ කථා කරන්න, ගණු දෙණු කරන්න බොහොම සිද්ද උනා…ඉතින් ඉංග්‍රීසි නැතුව බෑනේ…නේද?…මට එතරම් හොඳටම ඉංග්‍රීසි ලියන්න, කියවන්න බෑ…ඒත් කථා කරන්න පුළුවන්…”

ලිවියා – “ඉතින් ඔබ කොහොමද බ්‍රිතාන්‍යයට ආවේ?”

කුරීෂා – ” ඒක අහම්බෙන් උනු දෙයක්…තුර්කියේ ඉගෙන ගත්ත ඉංග්‍රීසි ජාතික කළු ජාතිකයෙක් මට මෙහෙට එන්න අවස්ථාව දුන්නේ…එයා මේ රටේ පුරවැසියෙක්…වතා කිහිපයක්ම ඔහු මගේ ගණු දෙණු කරුවෙක් හැටියට ආවා…ඔහු මට හුඟක් කැමති උනා…ඔහුට උවමනා උනා, එංගලන්තයේදිත් මාව හමුවන්න…මාව ඇසුරු කරන්න…ඔහු කීවා, “ඔහුව විවාහ කරගෙන, එංගලන්තයට යන්න වීසා ලබා ගන්න” කියලා…මගේ සොයුරියන් දෙදෙනාගෙන් එක්කෙනෙකුටත්, ඒ වන විට ජර්මනියට යන්න අවස්ථාව ලැබිලා තිබුණේ…ඇය මට කීවා, “ඔයා ඒ ගමන යන්න…තුර්කියේ වගේ නෙමෙයි, යුරෝපයේ හොඳට සල්ලි ලැබෙනවා” කියලා…මට මුලදි හිතුණා, මම ලොකු අමාරුවක වැටෙන්න යනවා කියලා…ඒත්, මම මොනවට බය වෙන්නද?…මම එහෙම හිතලා, ඒ යෝජනාවට කැමති උනා….ඉතින් මට මෙහෙ එන්න ලැබුණා….ඔහු තාමත් එනවා මාව මුණ ගැසෙන්න…”

මම – “ඔහු ඔබට ආදරය කරනවා වෙන්න පුලුවන්…”

කුරීෂා – ( තදින් සිනා…) “මට ආදරය කරන අය ඉඳියිද?…එහෙම ඉන්නවා කියලා ඔබ හිතනවද?…( සිනා…) …ඔබට පුළුවන්ද මට ආදරය කරන්න…?…( ලිවියා දෙසට හැරී ) ඔබට හැකිද මට ආදරය කරන්න..?”

මම – “මට පෙම්වතියක් ඉන්නවා මගේ රටේ…ඇය නොසිටියා නම්, ඔබට ආදරය කරන්න හිතුණොත්, එහෙම කරන්නත් බැරි කමක් නෑ…” ( සිනා..)

ලිවියා – “මමත් තරුණියක් නිසා, මට වෙනත් තරුණියක් ගැන එහෙම හිතෙන්නේ නෑ…එහෙම හිතෙන කෙනෙක් උනා නම්, ඔබට ආදරයක් ඇති උනොත්, අනිවාර්යෙන්ම එහෙම කරනවා…”

කුරීෂා – ” ඔය දෙන්නා හොඳ බොරු කාරයෝ….මම දන්නවා මගේ හිත හදන්න කියන කථා ඕවා කියලා…ඔයාලා මාව චාටු කරලා, මගෙන් තව දේ අහ ගන්න නේ හදන්නේ…මම ඒකට අහු වෙන්නේ නෑ…” ( අපට සිනා…)

මම – ” ඉතින් ඔබ මේ ජීවිතයේත්, ඒ රටේ ගෙවපු ජීවිතයේත් දකින වෙනස මොකක්ද? ඔබ මෙහෙට කැමතිද?…නැත්නම් ඔබේ මව්බිමට කැමතිද?..”

කුරීෂා – ” ඒකට වඩා මම මෙහෙට කැමතියි…මගේ මව්බිම වෙච්ච පමණින් ඒ රටට ආදරය කරන්න මට බෑ…මම එහෙ මිනිස්සුන්ට වඩා, මෙහෙ මිනිස්සුන්ට කැමතියි…එහෙ මිනිස්සු බලන්නේ තමන්ගේ වාසියමයි…හරි වංචා කාරයෝ…ඒ වගේම ඒ අය, අපේ පවුලේ අයට හොඳින් සැළකුවා කියන්න බෑ…මම ඒවා ගැන කියන්න කැමති නෑ, ඔයාලා ඉස්සරහා….නමුත් මේ රටේ, මට සැප පහසු ජීවිතයක් තියෙනවා…සල්ලි ලැබෙනවා හොඳින්…කාටවත් බයේ ඉන්න ඕනෑ නෑ…මටත් මනුස්සයෙකුට වගේ සලකනවා…නිදහස්…මම මෙහෙට කැමතියි වඩා…”

ලිවියා – “ඉතින්, ඔබ මෙතන ඔබේ ජීවිතය ගත කරන්නේ කොහොමද?…මම කියන්නේ ඔබේ වෘත්තිය…?”

කුරීෂා – “මම මෙහෙදි , එහෙ තරම් වෙහෙස වෙන්නේ නෑ…රැකියා තුන, හතර කරන්නෙත් නෑ…මට ලැබෙන මුදළ හොඳටම ඇති මට ජීවත් වෙන්න සැපෙන්…මම මෙහෙ රාත්‍රී සමාජ ශාලා දෙකක නාටිකාංගනාවක් වශයෙන් කටයුතු කරනවා….ඒවායේදී මගේ රැඟුම් බලා, මට කැමති වන ගණු දෙණු කරුවන්ගෙන්, තෝරා ගත් පිරිසකට පමණක් මම ගෙදරට එන්න පාර කියනවා…ඒ අය එක්ක ඉන්නවා…ඒ අය ඇසුරු කරනවා…ඒ ඇරෙන්න වැඩි දෙයක් පස්සේ යන්න මට ඕන නෑ…මා කළින් සඳහන් කළ ( නමක් පවසයි..) මට උදව් කළ කෙනාත් මට හුඟක් මුදල් දෙනවා…ඔහු කැමති නෑ, මම හුඟ දෙනෙක්ව ඇසුරු කරනවාට….සමහර විට ඒ ඔබ කියපු “ආදරය” නිසා වෙන්න පුලුවන්….( මා දෙස බලා සිනා සෙයි ) …ඉතින් ඔහොමයි…හුඟක් සැහැල්ලුයි….”

මම – “ඔබෙන් මේ ප්‍රශ්ණය ඇසුවාට කමක් නැද්ද මම දන්නේ නෑ…නමුත්, අකමැති නම් පිළිතුරු දෙන්න එපා…ඔබ එච්.අයි.වී ආසාදනය වැනි භයානක සමාජ රෝග වලට බිය නැද්ද?…මෙවැනි රෝග ඔබට වැළඳෙයි කියා හිතේ කිසිම බියක් නැද්ද?…මම කියන්නේ ඔබ කරන වෘතිය අනුව, ඔබට එවැනි රෝගයකට නිරාවරණය වීමේ හැකියාව හුඟක් ඉහළ නිසයි…”

කුරීෂා – ” ඒ බය මම දැන් ඉවත් කරගෙන බොහොම කල්…ඇත්තටම මට මෙහෙදිට වඩා, ඒකට බය වෙනවා නම්, බය වෙන්න තිබුණේ තුර්කියෙදි…මෙහෙ හැසිරෙන අය ආරක්ෂිතව හැසිරෙන්න දන්නවා…ඔවුන් ආරක්ෂිත ආවරණ පළඳින්න දන්නවා…නමුත් ඉස්තාන්බුල් වලදි, සහ විශේෂයෙන්ම අපේ ගමේදි මට මුන ගැසුණු අය වැඩි දෙනෙක් ඒ ගැන දන්නෙවත් නෑ…අහලා වත් නෑ සමහරු…අනෙක ඉස්ලාමයේ හැටියට, ඒවැනි ආරක්ෂක කොපු ආදිය පළඳින්නත් තහනම් කරලා තිබුණේ…නමුත්, මොනවා කරන්නද? බයෙන් හිටියාය කියලා ඵලක් නෑ…බය කරන අය මට කන්න ගෙනත් දෙන්නේ නෑනේ…උපදෙස් දෙන අය කොච්චරවත් හමුවෙලා තියෙනවද?…ඒත් ඒ අය මට රෑ කෑම එක ඇණවුම් කර දෙන්නේ නෑනේ…මට දැන් ඇත්තටම බයක් නෑ…”

ලිවියා – ( මා දෙසට හැරී ) ” අවසාන ප්‍රශ්ණය මම අහන්නම් සහෝදරයා…” ( මම එය අනුමත කළෙමි..) ..”ඔබ ජීවිතය ගැන සතුටින්ද ඉන්නේ?..ඔබට අනාගත බලාපොරොත්තු තියෙනවාද?…ඔබ ජීවිතය ගැන පසු තැවෙනවාද?…ඔබට මේ ජීවිතයෙන් මිදී, වෙන රැකියාවක් කරන්න උවමනාවක් තිබෙනවාද?…මම දන්නේ නෑ, මම ප්‍රශ්ණ ගොඩක් එක සැරේට අහපු එක හරිද කියලා…”

මම – “ලිවියා, ඔයා ඒ ප්‍රශ්ණ ටික කඩලා ඇහුවා නම් තමයි හොඳ, වාර්ථාව තියා ගන්නත් එක්ක..” ( සිනා…)

කුරීෂා – ” නෑ, නෑ කමක් නෑ..( තදින් සිනා…), ඇය ප්‍රශ්ණ තුවක්කුවක්….( අපටත් සිනා..)..ඉතින් අහපු දේට මම මොනවද කියන්නේ?…ජීවිතේ ගැන…අනේ මන්දා?…මෙහෙ ආපු එක ගැන සතුටුයි…මේ රටේ දිගටම ඉන්න ලැබීම ගැනත් සතුටුයි…මට වාහනයක් තියෙනවා…ගෙයක් තියෙනවා…ඒවා ගැන සතුටුයි…හොඳ ඇඳුම් අඳිනවා…වටිනා කෑම කනවා…ඒවා ගැන සතුටුයි…අම්මට මාස් පතා යම් මුදළක් යවනවා…ඒක ගැන සතුටුයි…මම මගේ සහෝදරියන් දෙදෙනාව දැන් ආශ්‍රය කරන්නේ නෑ…ඔවුන් මගේ සහෝදරියන් වීම ගැන මට දුකයි…ඒ අය අම්මාට සල්ලි යවන්නේ ණෑ.. එයාලා හරිම ආත්මාර්ථකාමීයි…මම සල්ලි නොයැව්වොත් අම්මා බඩ ගින්නේ මැරිලා යාවි…එයාට දැන් සල්ලි හම්බ කරන්න බෑ…ඔබට තේරෙනවා ඇති මම කියන දේ…මට ඉතින් දුකකුත් නෑ…අනේ මන්දා…මහ ලොකු සතුටකුත් නෑ…මට ඒ කිසිම දේකට අයිතියක් නෑ වගේ දැනෙනවා…මේ රස්සාවෙන් අයින් වෙන්න මට වෙන කිසිම දේකට සුදුසු කමක් නෑ…මම හිතන්නේ නෑ, දැන් මට අයින් වෙන්නත් පුළුවන් කියලා…මම මේකට හුරු වෙලා…ඒත් අයින් වෙන්න ලැබෙනවා නම්, මම කැමතියි…ඒත් මටත් ජීවත් වෙලා, අම්මාටත් සල්ලි යවන්න හොඳ රස්සාවක් වෙන්න ඕන…මට ඒකට එක එල්ලේ පිළිතුරක් දෙන්න බෑ…”

මම – “ඔබට අනාගත බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවාද?” ( මඟ හැරී ගිය ප්‍රශ්ණය මතක් කර දුන්නෙමි…)

කුරීෂා – ” තියෙනවා…ඔබට, ඇයට, වගේම මටත් තියෙනවා…මේ විදියටම සැපෙන් ජීවත් වෙන්න ඕන, දිගටම…ආපහු දුක් විඳින්න බෑ…ගමේදි වින්දේ පුදුම දුකක්…පොඩි වයසෙදි උනු දේවල් මම මතක් කරන්න කැමති නෑ…ඉස්තාන්බුල් වලදිත්, හුඟක් කරදර වින්දා…මම, මගේ ගැන දුක් වෙන්නේ නෑ…මේ රටේ ඉන්න කල්, කවදා හරි මට ආණ්ඩුවෙන් වත් කන්න දේවි, “සෝෂල් බෙනිෆිට්” එකෙන් වත් යම් “ඩෝල්” එකක ( ඉතාම දිළිඳු කොටස් වෙත බ්‍රිතාන්‍ය රජය ලබා දෙන සුභ සාධන වේතනය…) වත් මට ලැබෙයි…මම දැකලා තියෙනවා, මගේ රටේදි, වයසට ගිය හුඟක් “ෆුෂාවන්”, ගණු දෙනු කරුවන් එන එක නැවතුණාට පස්සේ, අනන්ත දුක් විඳලා, දරුවන්ගෙනුත් ගුටි කාළා, කන්න නැතුව මැරිලා යන හැටි…අපේ අයට තියෙන ලොකුම බිය තමයි, වයස් ගත වීම….මට එහෙම බය වෙන්න දෙයක් නෑ, වයසට ගියත්…ඉතින් මම දුක් වෙන්නේ නෑ….මේ තමයි දෙවියන් වහන්සේගේ කැමැත්ත…දෙවියන් මාව මෙතනට දැම්මේ, එයාට මොකක් හරි හිතිච්ච දෙයක් නිසානේ…කවදා හෝ මාව මෙතනින් ගන්නෙත් එයා…එයා මට “ඔහොම හිටපං” කියලා කියන කාළයක් මම ඉන්නම්…වෙනස් කෙනෙක් වෙන්න තිබුණා නම් හොඳයි…ඉගෙන ගන්න තිබුණා නම් හොඳයි…හ්ම්…මොනව කරන්නද?..එහෙම දෙන එකක් නෑ එයා මට…”

මම – ” ඔබට පූජ්‍ය පක්ෂයේ අය හෝ වෙනත් උපදේශණ සේවා වල අය ඇවිත් උපදෙස් දුන්නේ නැද්ද? අළුත් ආරම්භයක් ගැන…”

කුරීෂා – ( සිනා ) ” මොකද නැත්තේ?…සතිපතාම එනවා…එක, එක පල්ලි වලින් එනවා…ක්‍රිස්තියානි පල්ලි, මුස්ලිම් පල්ලි…එක, එක කණ්ඩායම්, එක, එක දොස්තරලා, තරුණ කණ්ඩායම්..( සිනා…)  මම එයාලට කියන්නේ “කරුණාකරලා මට දේශන තියන්න එන්න එපා…දේශණ තියන අයට මට උදව් කරන්න බෑ කියලා මම දන්නවා…පුළුවන් නම් මට සල්ලි දීලා යන්න…නැත්නම් මට මාස් පතා පඩියක් එවන්න…එතකොට මම මේකෙන් මිදෙන්නම්…එතකොට මම ඒ අය කියන පල්ලි වලට එන්නම්…එතකොට මම “භාග්‍යවන්තියක්” වෙන්නම්…( තදින් සිනා…)..එහෙම බැරි නම්, කරුණාකරලා මට දේශණ තියන්න, උපදෙස් දෙන්න එන්න එපා…එයාලා ඔක්කොම හොරු…ඔක්කොම බොරු කාරයෝ…එයාලාට උවමනාවක් නෑ, ඇත්තටම අපි වගේ අයට උදව් කරන්න….එහෙම පඩියක් එවන්න…සල්ලි නැතුව කොහොමද හොඳ කෙනෙක් වෙන්නේ?…මට “ටෙස්කෝ” එකෙන් පාන් ගෙඩියක් එවනවාද ඒ ගොල්ල…?…”

අපි ඇගෙන් සමුගෙන, ඇගේ නිවසින් පිටව, මහ මඟට අවතීර්ණ වීමු…මඳ දුරක් එන තෙක්ම, ලිවියා සහෝදරියවත්, මමවත් වචනයක් වත් නොදෙඩීමු…මුලින්ම හඬ අවදි කළ ලිවියා මගෙන් ඇසුවේ..”ඔබට මොකද හිතෙන්නේ?” යන්නය…

“ඔබට හිතෙන දේමයි…” මගේ පිළිතුර විය…

( 23-07-2011)

( පසු වදන )

මෙය කිසිදු ආගමකට හෝ ජාතියකට හෝ සංස්කෘතියකට ගැරහීමට කරන උත්සාහයක් නොවේ…අප අවට පවතින ලෝකයේ, ඇස් මානයෙන් පහළ මොන තරම් දේ පවතිනවාද යන්න පිළිබඳව, අප විසින් කරන ලද ගවේෂණයක් ඇසුරෙන් ඔබ වෙත කරන ඉදිරිපත් කිරීමකි…මෙවැනි ප්‍රශ්ණ අතෝරකින් තොරව දැවෙන ලෝකයට විසඳුම් තිබේද යන්න, තම, තම නැණ පමණින් විසඳා ගත යුතු ගැටළුවකි…නො එසේ නම්, මේවා කියවා බලා තමන්ගේ පාඩුවේ සිට්න්නටද ඔබට හැක…කුරීෂා එක් යුවතියකි…අඩු වයස් දැරියන් දළ වශයෙන් හත් ලක්ෂයක් මේ ලිපිය ඔබ කියවන මොහොතේත්, මැද පෙරදිග පුරා, “කුරීෂා ගේ මාවතට” දමනු ලබමින් සිටිති…මුළු ලොව පුරාම ඒ ගණන කෝටි ගණනක් වුවද විය හැක…..